Pozachrześcijańskie świadectwa o Jezusie Chrystusie

Pozachrześcijańskie świadectwa o Jezusie Chrystusie

Mówił o Nim świat

Świadectwa pozachrześcijańskie:

• Świadectwa pogańskie:

• Piliniusz Młodszy

• Swetoniusz

• Tacyt

• Świadectwa żydowskie:

• Józef Flawiusz

• Talmud

Grupa 1

Przeczytajcie tekst i uzupełnijcie tabelę.

Pliniusz Młodszy (62–114 po Chr.) pisze List do cesarza Trajana (jesteśmy w latach111–113 po Chr.). Pliniusz, pisarz i senator rzymski, sprawował w tym czasie funkcję gubernatora w Bitynii (region północnej Turcji nad Morzem Czarnym) i radził się w liście swojego przyjaciela – cesarza, jak ma postępować w stosunku do chrześcijan, których szeregi rosną w niepokojący sposób. „Kajusz Pliniusz do cesarza Trajana Mam sobie za obowiązek, Panie, we wszystkich sprawach, w których mam wątpliwości, zwracać się do Ciebie. (…) W stosunku do tych, którzy oskarżani byli przede mną jako chrześcijanie, zastosowałem taką procedurę.

c.d.

Pytałem ich bezpośrednio, czy są chrześcijanami. Jeśli przyznawali, pytałem ich po raz drugi i trzeci, grożąc im karą śmierci: jeśli nadal w tym trwali, zarządzałem, aby byli skazani na śmierć. (…) Zapewniali zaś, że cała ich wina czy błąd polega na tym, że zwykli byli w wyznaczonym dniu zgromadzać się przed świtem i wygłaszać hymn Chrystusowi jako Bogu i następnie przysięgą wzajemnie się zobowiązywać nie w tym celu, by knuć jakąś zbrodnię, lecz by nie popełniać kradzieży, rozboju, cudzołóstwa, by dotrzymywać słowa i zwracać depozyty na żądanie. Po zakończeniu tych praktyk mieli zwyczaj rozchodzić się, aby później zebrać się na nowo dla spożycia pokarmu, który był normalny i niewinny” (Księga X, 96).

Grupa 2

Przeczytajcie tekst i uzupełnijcie tabelę. 

Wzmiankę o Chrystusie znaleźć można w Żywotach cezarów – dziele napisanym około roku 120 po Chr. przez Gajusza Swetoniusza Trankwillusa (70–150 r. po Chr.). Był on prywatnym sekretarzem cesarzy Trajana (98–117) i Hadriana (117–138). Wzmiankę tę znajdujemy w Życiorysie Klaudiusza. „[Klaudiusz] wypędził z Rzymu Żydów, którzy podburzani przez Chrestosa wywoływali zamieszki”. W opinii kronikarza „Chrestos” jest tak naprawdę utrzymującą się w czasach Klaudiusza i rosnącą z dnia na dzień wiarą w Chrystusa Zmartwychwstałego. Klaudiusz nie odróżniał chrześcijan od Żydów – każdego chrześcijanina traktował jak Żyda. 

Grupa 3

Przeczytajcie tekst i uzupełnijcie tabelę. 

Wielki historyk rzymski z I w. Pliniusz Korneliusz Tacyt (55–120 po Chr.) opisuje i podziela niechęć do Żydów i chrześcijan, szeroko rozpowszechnioną wśród ludu, która ma usprawiedliwiać skierowane przeciw nim akty barbarzyństwa. W jednej z ksiąg swoich Roczników pisze (jesteśmy w 63 r. po Chr., za rządów cesarza Nerona): „Atoli ani pod wpływem zabiegów ludzkich, ani darowizn księcia, ani ofiar błagalnych na rzecz bogów nie ustępowała hańbiąca pogłoska i nadal wierzono, że pożar był nakazany.

c.d.

Aby ją więc usunąć, podstawił Neron winowajców i dotknął najbardziej wyszukanymi kaźniami tych, których znienawidzono dla ich sromot, a których gmin chrześcijanami nazywał. Początek tej nazwie dał Chrystus, który za panowania Tyberiusza skazany został na śmierć przez prokuratora Poncjusza Piłata, a przytłumiony na razie zgubny zabobon wybuchnął nie tylko w Judei, gdzie się to zło wylęgło, lecz także w stolicy, dokąd wszystko, co potworne albo sromotne, zewsząd napływa i licznych znajduje zwolenników”.

Grupa 4

Przeczytajcie tekst i uzupełnijcie tabelę. 

Józef Flawiusz – największy historyk żydowski, autor Dawnych dziejów Izraela, urodzony w roku 37 po Chr. Był kapłanem jerozolimskim. Po zburzeniu Jerozolimy w roku 70, czego był świadkiem, służył wiernie cesarzom rzymskim jako nadworny pisarz dynastii Flawiuszow. W dziele pod tytułem „Starożytności żydowskie”, które powstało około 93–94 r. po Chr., przedstawia historię narodu żydowskiego od stworzenia świata (część I, księgi I-XI) do wybuchu powstania przeciw Rzymowi, które miało miejsce w roku 66. Po nim powstała jeszcze historia powszechna (część II).

c.d.

W tej ostatniej części Flawiusz wymienia wiele postaci żydowskich i rzymskich znanych z pism Nowego Testamentu, jak i z historii powszechnej – między innymi dwukrotnie wspomina o Jezusie Chrystusie. „W tym czasie żył Jezus, człowiek mądry (jeżeli w ogóle można go nazwać człowiekiem). Czynił bowiem rzeczy niezwykłe (był nauczycielem ludzi, którzy z radością przyjmowali prawdę). Poszło za nim wielu Żydów, jako też pogan. (On to był Chrystusem). A gdy wskutek doniesienia najznakomitszych u nas mężów Piłat zasądził go na śmierć krzyżową, jego dawni miłujący go uczniowie nie przestali o nim głosić, że trzeciego dnia ukazał im się znów jako żywy” (Flaw. Ant. 18.33).

Grupa 5

Przeczytajcie tekst i uzupełnijcie tabelę. 

Talmud. Jest to komentarz do prawa żydowskiego. Napisany w V wieku po Chr. Charakteryzuje się negatywnym stosunkiem do Jezusa. „W wigilię Paschy został zabity Jezus. Herod ogłosił: On zostanie wyprowadzony za mur na ukamienowanie, ponieważ zajmował się magią i zwiódł Izraela, czyniąc go apostatą. Jeżeli ktoś coś ma na obronę, niech wystąpi. Ponieważ nikt nic nie powiedział na jego obronę, dlatego zabito go w wigilię Paschy”. (W tekście tym rodzaj kary jest pomyłką, kamienowanie bowiem było karą stosowaną u Żydów).