ΙΣΤΟΡΙΑ

ΙΣΤΟΡΙΑ

ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ

Multiple Choice

Το σιδηροδρομικό δίκτυο της Ελλάδας ολοκληρώθηκε το:

• 1906

• 1908

• 1909

• 1910

Το σιδηροδρομικό δίκτυο της Ελλάδας ολοκληρώθηκε το

Το 1909, 1.606 χιλιόμετρα γραμμής είχαν τοποθετηθεί, συμπεριλαμβανομένου της κύριας γραμμής κανονικού εύρους προς τα τότε ελληνοτουρκικά σύνορα στο Παπαπούλι, λίγο μετά την κοιλάδα των Τεμπών (400 χλμ βόρεια της Αθήνας). Τα πρώτα τρένα που πραγματοποίησαν την πλήρη διαδρομή από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη μήκους 507 χιλιομέτρων με κανονικό εύρος, σηματοδότησαν την ολοκλήρωση της γραμμής το 1918, η οποία από τότε συνεχίζει να λειτουργεί εξ ολοκλήρου στην ελληνική επικράτεια.

Multiple Choice

Το κύριο πρόβλημα μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) ήταν:

• η παρουσία ισχυρών μειονοτικών ομάδων στις νεοαποκτηθείσες περιοχές

• η απουσία νέων οικονομικών προοπτικών.

• η αδυναμία ενσωμάτωσης πλούσιων περιοχών στον εθνικό κορμό.

• ο υποδιπλασιασμός του πληθυσμού.

Το κύριο πρόβλημα μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) ήταν

Οι Βαλκανικοί πόλεμοι έληξαν το 1913 και παρά το υψηλό τους κόστος, οι συνέπειες τους ήταν θετικές για το ελληνικό κράτος. Ειδικότερα αυξήθηκε ο πληθυσμός κατά 80% και το έδαφος της χώρας κατά 70%. Τα νέα εδάφη ήταν κυρίως πεδινά και αρδευόμενα γεγονός που ευνόησε τη γεωργική παραγωγή της χώρας. Η μόνη αρνητική επίπτωση των βαλκανικών πολέμων ήταν ότι η χώρα απέκτησε ισχυρές μειονοτικές ομάδες εντός της ελληνικής επικράτειας πχ το 1914 στην Ήπειρο υπήρχαν 166.000 Έλληνες, 38.000 μουσουλμάνοι και μερικές χιλιάδες Εβραίοι.

Multiple Choice

Χαρίλαος Τρικούπης:

• υποστήριζε ένα κράτος κοινωνικής αλληλεγγύης.

• θεωρούσε το κράτος ως μοχλό της οικονομικής ανάπτυξης.

• δεν αποδεχόταν τον χωρισμό των εξουσιών.

• επέκρινε το κοινωνικό κόστος του εκσυγχρονισμού.

Ο Χαρίλαος Τρικούπης

Οι αντίθετοι με την πολιτική του Τρικούπη βουλευτές συσπειρώθηκαν γύρω από τον Θ. Δηλιγιάννη, ο οποίος σε μεγάλο βαθμό εξέφραζε πολιτικές απόψεις αντίθετες από εκείνες του Χ. Τρικούπη. Ο Δηλιγιάννης δεν αποδεχόταν το χωρισμό των εξουσιών και στόχευε στη συγκέντρωση και τον έλεγχο τους από το κόμμα. Ο Τρικούπης θεωρούσε το κράτος ως μοχλό της οικονομικής ανάπτυξης και επιδίωκε τον εκσυγχρονισμό με κάθε κόστος, ενώ ο Δηλιγιάννης προέβαλλε το αίτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης, με τη μείωση των φόρων και την παροχή ευκαιριών στους προστατευομένους του για κατάληψη δημοσίων θέσεων. Στα εδάφη της Θεσσαλίας, στα οποία κυριαρχούσε η μεγάλη ιδιοκτησία, οι τρικουπικοί υποστήριζαν τους μεγαλογαιοκτήμονες, ενώ οι δηλιγιαννικοί προσπάθησαν, χωρίς τελικά να το κατορθώσουν, να χορηγήσουν γη στους αγρότες και έλαβαν κάποια μέτρα για τη βελτίωση της θέσης τους.