03.การพัฒนาความฉลาดเชิงสร้างสรรค์

03.การพัฒนาความฉลาดเชิงสร้างสรรค์

by บชกรษ์ ศรีวิบูณร์

03.การพัฒนาความฉลาดเชิงสร้างสรรค์

สำหรับเด็กๆ แล้ว พวกเขาจะมีการมองโลกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความคิดสร้างสรรค์ หากพวกเขาไม่ได้ถูกจำกัดความคิดสร้างสรรค์จากการกระทำ หรือจากการเรียนรู้แบบเคร่งครัดจนเกินไป

การศึกษาในปัจจุบันนั้น มีส่วนทำให้ความคิดสร้างสรรค์ถูกจำกัดเอาไว้อยู่ในกรอบแคบๆ เนื่องจากความคิดสร้างสรรค์นั้นเดินสวนทางกับวิธีการวัดผลที่ใช้ในการศึกษาในระบบโรงเรียน ไม่ว่าเราจะชอบหรือไม่ก็ตาม ระบบการศึกษาได้รับการออกแบบมาให้นักเรียนต้องทำข้อสอบ หมายถึงเราต้องการให้นักเรียนตอบคำถาม ด้วยคำตอบที่ผู้ทดสอบต้องการให้ตอบ ไม่ใช่คำตอบที่พวกเขาคิดเอง ไม่ใช่คำตอบที่สร้างสรรค์ แต่เป็นคำตอบเดียวที่เห็นพ้องต้องกันว่าถูกต้องบนกระดาษคำตอบเท่านั้น เราจะต้องการคำตอบที่สร้างสรรค์ก็ต่อเมื่อคำตอบที่ใช้กันอยู่นั้นได้รับการมองว่าไม่ดีพอ นั่นก็คือ คำถามต่างๆ ที่นำมาใช้วัดผลนั้นได้มีคนเคยตอบมาก่อนแล้ว และคำตอบนั้นก็ไม่ค่อยน่าพอใจอีกต่อไป แต่บัดนี้เราต้องการคำตอบที่ใหม่และแปลกไปจากเดิมที่เคยมีมาไม่ใช่คำตอบเดิมๆ ที่

03.การพัฒนาความฉลาดเชิงสร้างสรรค์

จากประสบการณ์การสอนศิลปศึกษามาเกือบ 10  ปี พบว่าเด็กในปัจจุบันมีความคิดสร้างสรรค์ลดลงเรื่อยๆ เมื่อจัดกิจกรรมศิลปะเพื่อฝึกให้เด็กได้ใช้ความคิดสร้างสรรค์กลับพบว่า มีเด็กจำนวนน้อยมากที่แสดงให้เห็นถึงความคิดสร้างสรรค์ เด็กส่วนใหญ่จะถนัดกับการทำตามแบบหรือตามสิ่งที่เด็กเคยพบเห็นมาก่อนมากกว่าพยายามคิดขึ้นมาใหม่  ทั้งที่ศิลปะเป็นวิชาที่สามารถส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ได้ค่อนข้างง่าย และเด็กที่ชอบศิลปะน่าจะเป็นผู้ที่มีความคิดสร้างสรรค์ แต่ความคิดนี้อาจไม่เป็นความจริงเสมอไป ถ้าไม่ได้รับการส่งเสริมมาอย่างถูกต้อง จึงเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่งที่ครูจะต้องตระหนักและหาวิธีการเพื่อส่งเสริมให้เด็กได้พัฒนาความคิดสร้างสรรค์