งูตัวหนึ่งนอนขดอยู่ในพุ่มไม้ชุ่มรอเหยื่ออยู่เงียบ ๆ ทันใดนั้นเองมันก็เหลือบไปเห็นกบตัวหนึ่งกระโดดผ่านมา หวังว่าจะจับเจ้ากบกิน แต่เจ้ากบตัวนั้นดันหัวมาเห็นงูเข้าเสียก่อน เจ้างูจึงเอ่ยว่า "สวัสดีเจ้ากบน้อยแสนสวย" จึงเอ่ยกลับไปว่า "สวัสดีท่านงูผู้มีผิวหนังงดงามดุจทองคำ"
เจ้างูพยายามเลื้อยเข้าไปใกล้มากขึ้น แต่เจ้ากบก็ยังทำท่กลัว ๆ อยู่ เจ้างูจึงพูดต่อว่า "ผิวหนังของเจ้าช่างเปล่งประกายเป็นสีเขียวราวกับมรกตแหนะ ข้าขอชมใกล้ ๆ ได้หรือไม่"เจ้ากบเมื่อได้ยินเช่นนั้น มันกระโดดเข้าไปใกล้งูอีกนิดแต่ก็ยังไม่ใกล้มากพอที่งูจะฉกกินได้ มันจึงพูดต่อว่า
"ข้าคิดว่าเจ้าช่างดูงดงามไม่มีที่ติ งามกว่าดอกบัวทั้งหมดในสระเลยนะ " เจ้ากบได้ยินก็กระโดดเข้าไปใกล้งูมากยิ่งขึ้น เจ้างูจึงเอ่ยต่อว่า "ข้าเคยได้ยินมาว่าเจ้าสามารถดำลึกเข้าไปในรูที่เล็กที่สุดได้ด้วย เจ้าอยากลองเข้าไปสำรวจโพรงที่คดเคี้ยวในท้องของข้าไหม" เมื่อเจ้ากบได้ยิน
เช่นนั้นก็ตื่นเต้นและตอบตกลง เจ้างูจึงอ้าปากกว่า เจ้ากบกระโดดเข้าไปในปากของงูอย่างไม่รีรอ จากนั้นเจ้างูจึงปิดปากลงและกลืนกบน้อยเข้าไปในทันที "น่าเสียดายจริง ๆ เจ้ากบน้อยเจ้าช่างมีจิตใจที่งดงาม แต่ไม่น่ามาเสียรู้ให้คำชมอันแสนหวานของข้าเลย"
