Pangako ng Maynila

Filipino 1

MAIKLING KWENTO

Pangako ng

Maynila

Tanong

Bakit kaya Pangako ng Maynila ang pamagat

ng Maikling Kwento?

MAYNILA

Filipino 1

NI GONZALO B. IGUICO JR.
Pangako ng Maynila

SABAYANG PAGBASA

Ang mga suliraning kinakaharap sa buhay ay dapat magsilbing hamon upang

magtagumpay

Natatandaan ko, kahit noong bata pa ako, kapag nababanggit ng mga

magulang ko ang salitang Maynila, hindi maiwasang mamutawi sa

mga labi ko ang ngiti. Para sa akin, wala nang hihigit pa sa ganda ng

lungsod na ito bagaman ni sa panaginip ay hindi man lamang ako

napadpad dito

Subalit dahil siguro sa paraan ng pagkukuwento ng Amang ko

tungkol sa Maynila, unti-unting nabuo sa aking imahinasyon ang

daigdig na ito na punong-puno ng ilaw, maingay ngunit walang

puwang ang kalungkutan, laging maganda at makulay.

Simula noon, tuwing may nababalitaan akong kamag-anak o kaibigan

na nanggaling sa Maynila, tiyak na hindi siya makaliligtas sa akin na

magkuwento tungkol sa lugar na ito. May mga pagkakataon pa

ngang nakukulitan na ang mga taong inuusisa ko, lalo na ang

pinakamatanda kong ate.

Madalas niyang sabihin sa akin, “Wag kang mag-alala. Kapag malaki

ka na, doon ka mag-aaral at magsasawa ka sa mga makikita mo.”

Pinanabikan ko ang pagkakataong ako’y “lumaki na.” Naging lubhang

kainip-inip para sa akin ang mga araw. Wala akong naging

bukambibig kundi ang Maynila. Alam kong balang araw, mararating

ko rin ang Maynila.

Hindi ko na maalala kung ilang tag-araw at tag-ulan pa ang

nagdaan. Hindi ko rin namalayan kung ilang palusong at gapasan sa

bukid ang lumipas. At dumating ang pinakahihintay kong sandali.

Hindi ako grumadweyt nang may karangalan ngunit sa mga

sandaling iyon ay nasisiguro kong mas matamis ang mga ngiti ko

kaysa valedictorian namin. Siya’y magpapatuloy ng pag-aaral sa

isang maliit na kolehiyo sa lugar namin samantalang ako’y tutuklas

ng talino sa siyudad na alam kong pangarap marating ng mas

nakararami sa amin.

Tunay na hindi ko malilimutan ang aking unang pagtuntong sa Maynila.

Nalilito man ako sa dami ng mga sasakyan, tila musika naman sa aking

pandinig ang kanilang busina’t ingay. Humahangos ang mga tao patungo sa

iba’t ibang direksyon na tiyak ang nagmamadaling mga hakbang. Nabusog

ang aking mga mata sa naglalakihang gusali. Tunay nga ang sabi nila,

napakaganda ng Maynila. Noon pa ma’y nagsimula na akong humabi ng

mga kuwentong tiyak na kaiinggitan ng mga kanayon ko sa Bataan. Sabi ko

nga sa unang sulat ko sa kababata at matalik kong kaibigang si Ariel, “Dito’y

wala kang karapatang malungkot at mainip.”

Unang araw ng klase. Hindi ko alam kung paano ipakikilala ang sarili ko sa mga

kaklaseng ang gagara ng bihis. Karamihan sa kanila’y inglesero’t inglesera.

Nakapanliliit ang kanilang mga titig mula ulo hanggang paa. Sa pagdaraan ng

mga araw, nagkasya na lamang ako sa pagsulit ng oras ko sa pagitan ng

eskuwelahan at dormitoryo. Isang hapon, habang ako’y abala sa pagrerebyu

para sa aming prelims, ginulantang ako ng balitang inatake ng sakit sa puso ang

aking ama at nakaratay sa ospital. Maraming pera at pagod ang inubos ng

pamilya namin upang maibalik ang dating lakas ng Amang ko. Naisanla ang

titulo ng aming bahay at lupa at unti-unting nasimot pati ang kahuli-hulihang

sentimong ipon ng aking Inang.

Ayaw sana namin kung maari, ngunit binawi ng Diyos ang buhay ng aking ama

sa mismong araw ng aking kapanganakan. Ang sa simula pa’y kinatatakutan

kong marinig ay namutawi sa bibig ni Inang: “Hihinto ka muna sa pag-aaral,

bunso, dahil kapos na kapos tayo ngayon. Wala na ang Amang mo at kailangan

tayong magtulong-tulong upang mabuhay.” Pero hindi ko yata kakayaning

talikdan ang Maynila. Magsasakripisyo ako kung kinakailangan huwag lamang

iwan ang lugar na unti-unti ko nang kinakikitaan ng liwanag. Mag-woworking

student ako.

Napasok ako sa isang pizza parlor. Aral sa umaga at kayod pa rin sa gabi ang ginawa ko.

Konting tiyaga lang, sa loob-loob ko, at makakatapos din ako. Sa paglipas ng mga araw,

ang dating maaya kong pagtingin sa lungsod ay nagsisimula nang magbagong-anyo. Unti-

unti, nahuhubdan sa aking paningin ang kanyang tunay na kulay. Parang mga multong

dumadalaw sa akin ang maruming katanungan: Bakit maraming pulubi sa Maynila? Bakit

halos araw-araw ay laman ng mga pahayagan ang iba’t ibang klase ng patayan at

nakawan; sanggol na ipinagbili ng mga magulang; anak na ginahasa ng sariling ama; at iba

pang mga kasamaan. Bakit napakaraming basura sa paligid? Marami pang katanungan ang

naging sanhi ng pagdadalawang-isip ko kung ang Maynila na kasukdulan ng aking mga

pangarap noong bata pa ako ay lugar ng mga pangako.

Sa pagkakataong ito, sumagi sa aking isipan ang pinagdaanan kong buhay sa Bataan.

Doon, kapag nakaramdam ng gutom ay laging may nakalaang biyaya ang iba’t ibang puno

ng prutas sa paligid. Sa siyudad, kapag nakadama ng gutom at wala kang pera,

magkakasya ka na lang sa pagsinghot sa amoy ng masasarap na pagkain sa mga

restawrang iyong madaraanan. Hinahanap-hanap ko na rin ang masasayang araw naming

magkakabarkada sa paliligo sa malinis na ilog. Tumitindi ang aking pananabik, lalo na

kapag nasisilayan ko ang marumi at mabahong tubig ng Manila Bay. Nasaan na nga kaya

ang mga kapitbahay naming laging handang tumulong kapag may isang kaluluwang

nangangailangan ng kalinga?

Sa lungsod, manigas ka kung hindi mo kayang pangalagaan ang iyong sarili. Ito ang totoo,

sa loob-loob ko. Ang Maynila ay hindi lupain ng mga pangako bagkus ay siyudad ng

pagsasamantala. Magmataas ka at maraming kakalaban sa iyo, magpaapi ka at tatapakan

ka nang husto.

Gayunman, masasabi kong hindi ako nagkamali sa aking desisyon. Pangangatawanan ko

ang pangako sa aking sarili na sisikaping makapagtapos kahit sa pinakamahirap na paraan.

Gagawin ko ang lahat ng ito dahil nakikinitakinita ko na sa araw ng aking tagumpay,

kapananabikan ko ang pagbabalik sa lalawigang aking pinagmulan

Pagnilayan...

Mula pagkabata,
ano ang impresyon/
pananaw ng
tauhan sa Maynila?

Bakit nagbago
ang pananaw ng
tauhan sa lugar?

Pagnilayan

Ilarawan ang nagsasalita

sa sanaysay. Ano ang

kaniyang

suliranin? Tukuyin ang

talata kung saan ito

makikita.

Ano ang naging

resolusyon sa suliranin

ng nagsasalaysay?

Anong pangyayari ang

nagtulak sa kaniya
upang gawin ito?

Paghambingin ang

kalagayan ng lungsod
at probinsiya ngayong

may pandemya.

Salamat