Piąta księga PANA TADEUSZA

Skończyło się polowanie na zwierza, Telimena zaczyna knuć. Chce zeswatać Zosię

• z Tadeuszem

• z Hrabią

• z Rejentem

• z Konradem

Zosia pamiętnego lat roku 1811 miała lat

• 18

• 15

• 14

• 20

Telimena ukryła się w Świątyni Dumania, gdzie

• płakała nad utraconą miłością

• oblazły ją mrówki

• pocieszał ją Hrabia

• rwała sobie włosy z głowy

Zabiegi antymrówkowe Tadeusza i Telimeny najprawdopodobniej podglądał z ukrycia

• Robak

• Hrabia

• Sędzia

• Robak i Hrabia

"Śmiałby upraszać młodzieży..." zaczyna swoją gawędę Wojski. Prosi, żeby biesiadnicy

• pojechali na kolejne polowanie

• zamilkli i posłuchali jego historii

• zaczęli bawić rozmową współtowarzyszy

• częstowali się staropolskimi potrawami

Decyzją Podkomorzego skóra z niedźwiedzia miała trafić nad kominek

• Tadeusza

• Robaka

• Hrabiego

• Sędziego

Gerwazy zakłócił wieczerzę

• opowieścią o śmierci Stolnika

• szarżą na Tadeusza

• podaniem czarnej polewki

• nakręcaniem kurantowych zegarów

Tadeusz próbował zapobiec walnej bitwie

• uspokajając wesołą mową zajadłe towarzystwo

• proponując toast za dawnych właścicieli zamku

• wyzywając Hrabiego na pojedynek

• rezygnując ze swoich praw do zamku Horeszków

Własnym ciałem Gerwazego zasłoniła

• drewniana ława

• zemdlona Telimena

• Zosia

• córka Podkomorzego

Klucznik uchodzi, zasłaniając ostatniego Horeszkę

• gdy widzi, że Wojski szykuje się do rzutu nożem

• gdy w zamku zaczyna zapadać zmrok

• gdy szlachta wzywa posiłki z carskiego posterunku

• gdy Podkomorzy apeluje do ich szlacheckich obowiązków