Barok - test wiedzy

1. Barok to epoka literacka trwająca:

• przez cały wiek XVIII

• zasadniczo przez cały wiek XVII, ale swymi korzeniami sięga jeszcze końca XVI wieku

• od połowy XVI do połowy XVII wieku

2. Słowo „sarmatyzm” to pojęcie o co najmniej dwóch znaczeniach, z których jedno odnosi się do:

• teorii historiozoficznej wywodzącej naród polski od mitycznego ludu Sarmatów

• nurtu poezji barokowej

• sposobu walki na tzw. wzór sarmacki

3. Dwa przodujące nurty w poezji barokowej to poezja:

• klasyczna i manierystyczna

• ziemiańska i dworska

• miłosna i patriotyczna

4. Przedstawicielem polskiej poezji metafizycznej jest:

• Juliusz Słowacki

• Jan Chryzostom Pasek

• Mikołaj Sęp-Szarzyński

7. Paradoks to inaczej:

• środek stylistyczny służący porównaniu

• wyrażenie nieprawdziwe

• stwierdzenie lub sformułowanie sprzeczne z powszechnie przyjętym mniemaniem

8. Daniel Naborowski to poeta, w którego poezji obsesyjnie powraca temat:

• miłości

• upływu czasu

• pieniędzy i uciech cielesnych

12. Pascal porównał człowieka do:

• wilka

• trzciny

• istoty myślącej

13.Która definicja opisuje człowieka baroku?

• Człowiek baroku nie pragnął chwały ani splendorów tego świata. Wystarczała mu chłodna cela klasztorna lub zamkowe mury. Gdy był rycerzem, walczył za wiarę, gdy mnichem – oddawał się modlitwie i ascezie.

• Człowiek baroku spojrzał odważniej na wszechświat. Poczuł się silny, pragnął być sławny, cenił indywidualizm, wszechstronną wiedzę i talent. Jego optymizm, wiara w harmonię wszechświata i zaufanie do Boga wprawiają w podziw.

• Człowiek baroku czuje się zagubiony. Człowiek baroku nie wierzy w trwałość życia doczesnego – pozostaje mu wiara w życie po śmierci. Widzi kruchość życia i śmieszność wartości, takich jak bogactwo, uroda, sława.

Liberum veto to:

• Przywilej szlachecki, pozwalający jednemu szlachcicowi zerwać sejm

• Szlachta bez ziemi

• Przywilej szlachecki, pozwalający minimum trzem szlachcicom zerwać sejm.

Magnateria to:

• Szlachta bez ziemi, najbiedniejsza.

• Najbogatsza warstwa szlachty, posiadająca ogromne majątki i dwory podobne do królewskiego, sprawująca w państwie najwyższe urzędy.

• Ustrój Rzeczpospolitej w stuleciach XVI, XVII, XVIII, polegający na tym, że szlachta sprawowała władzę, a wszyscy szlachcice mieli do tego równe prawo.