ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΥΝΗΡΗΜΕΝΑ ΡΗΜΑΤΑ

τελευτῶ: γ' ενικό ευκτικής έγκλισης

• τελευτοῖμι

• τελευτῷτο

• τελευτᾶται

• τελευτᾷς

σιωπῶ: β' ενικό προστακτικής

• σιώπει

• σιώπα

• σιωπάτω

• σιωπάσθε

ὁρῶ: γ' πληθυντικό οριστική παρατατικού

• ὅρα

• ἐώρων

• ἐώρας

• ὁρᾶν

ζημιῶ: β' ενικό υποτακτικής

• ζημιοῖντο

• ζημιοῦνται

• ζημιῶται

• ζημιοῖς

σκοπῶ: β΄ενικό ευκτικής, ενεργητικής φωνής

• σκοποῖς

• σκόπει

• σκοπῶμαι

• σκοποῦ

ἀγανακτέω-ῶ: γ' ενικό πρόσωπο, οριστικής παρατατικού.

• ἠγανάκτει

• ἀγανακτεῖ

• ἠγανακτεῖ

• ἀγανακτεῖ

ἡγέομαι-ἡγοῦμαι: γ΄πληθυντικό πρόσωπο της οριστικής παρατατικού.

• ἡγοῦντο

• αἱγοῦντο

• ἡγεῖντο

• ἡγῶντο

κενόω-ῶ: γ' πληθυντικό οριστικής ενεστώτα

• κενοῖτο

• κενῶνται

• κενοῦνται

• κενοῦσι

βεβαιόω-ῶ: α'πληθυντικό ευκτικής ενεστώτα.

• βεβαιοῖεν

• βεβαιῶμεν

• βεβαιοῖμεν

• βεβαῖειν

έναντιόομαι-οῦμαι:μετοχή ενεστώτα, αιτιατική πτώση πληθυντικού αριθμού

• ἐναντιωθέντα

• ἐναντιουμένης

• ἐναντιώντες

• ἐναντιουμένους