วรรณคดีและวรรณกรรม

บทอ่านต่อไปนี้กล่าวถึงกิจกรรมใด

เชิญพระบางพระแก้ว สู่นา เวศนา

มากพระยุหนาวา แห่ห้อม

ถึงกรุงเทพสถิตยมา พักวัด อรุณเอย

มหรสพสมโภชพร้อม จวบสิ้นไตรวารฯ

• การแข่งเรือ

• การสมโภชเมือง

• การฉลองงานวัด

• การสมโภชพระพุทธรูป

เชิญพระบางพระแก้ว สู่นา เวศนา

มากพระยุหนาวา แห่ห้อม

ถึงกรุงเทพสถิตยมา พักวัด อรุณเอย

มหรสพสมโภชพร้อม จวบสิ้นไตรวารฯ

(โคลงภาพพระราชพงศาวดาร, ขุนภักดีอาสา (พระอมรสินธพ นก))

บทอ่านใช้โวหารใด

• สาธกโวหาร

• เทศนาโวหาร

• บรรยายโวหาร

• พรรณนาโวหาร

บ่เข้าผู้ลักมักผู้ซ่อน เห็นเข้าท่านบ่ใคร่พีน เห็นสีนท่านบ่ใคร่เดือด คนใดขี่ช้างมาหา พาเมืองมาสู่ ช่อยเหนือเฟื่อกู้ มันบ่มีช้าง บ่มีม้า บ่มีปั่วบ่มีนาง บ่มีเงือนบ่มีทอง ให้แก่มัน

(ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงหลักที่ ๑) ข้อใดถูกต้อง

• ใช้ภาษาร้อยแก้ว มีสัมผัสคล้องจอง

• ใช้ภาษาร้อยกรอง มีสัมผัสคล้องจอง

• ใช้ภาษาร้อยแก้ว ไม่มีสัมผัสคล้องจอง

• ใช้ภาษาร้อยกรอง ไม่มีสัมผัสคล้องจอง

บ่เข้าผู้ลักมักผู้ซ่อน เห็นเข้าท่านบ่ใคร่พีน เห็นสีนท่านบ่ใคร่เดือด คนใดขี่ช้างมาหา พาเมืองมาสู่ ช่อยเหนือเฟื่อกู้ มันบ่มีช้าง บ่มีม้า บ่มีปั่วบ่มีนาง บ่มีเงือนบ่มีทอง ให้แก่มัน

(ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงหลักที่ ๑)

ข้อใดแสดงถึงประเพณีทางศาสนาในสมัยสุโขทัย

• ใครจักมักเล่น เล่น

• เมื่อกรานกฐิน มีพนมเบี้ย

• คนในเมืองสุโขทัยนี้ มักทาน

• ป่าลางก็หลายในเมืองนี้ หมากม่วงก็หลายในเมืองนี้

คเณศเห็นขวานเพชรระเห็ดมา ก็รู้ว่าพระบิดามหิศศร

ประทานพราหมณ์รามรงค์ให้คงกร จะสู้ขวานพระบิดรไม่ควรกัน

จึงก้มเศียรคอยรับให้มั่นเหมาะ ขวานจำเพาะถูกงาข้างหนึ่งสะบั้น

แต่คงงาข้างเดียวแต่ปางนั้น เลยมีนามว่าเอกทันต์บรรลือแรง

(บทเสภาสามัคคีเสวก ตอน กรีนิรมิต, พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว)

จากบทอ่านแสดงให้เห็นถึงคุณธรรมข้อใด

• ความยุติธรรม

• ความเสียสละ

• ความเมตตา

• ความจงรักภักดี

คเณศเห็นขวานเพชรระเห็ดมา ก็รู้ว่าพระบิดามหิศศร

ประทานพราหมณ์รามรงค์ให้คงกร จะสู้ขวานพระบิดรไม่ควรกัน

จึงก้มเศียรคอยรับให้มั่นเหมาะ ขวานจำเพาะถูกงาข้างหนึ่งสะบั้น แต่คงงาข้างเดียวแต่ปางนั้น เลยมีนามว่าเอกทันต์บรรลือแรง

(บทเสภาสามัคคีเสวก ตอน กรีนิรมิต, พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว)

จุดมุ่งหมายสำคัญของบทอ่านนี้คือข้อใด

• บอกที่มาของขวาน

• บอกชื่อพระบิดาของพระคเณศ

• บอกที่มาของพระนามพระคเณศ

• บอกสาเหตุที่พราหมณ์ได้รับพระราชทานขวาน

บทอ่านข้อใดใช้พรรณนาโวหาร

• กายาเธอจ้ำม่ำและล่ำสัน ผิวโลหิตะพรรณกั่นกำแหง

  ทรงเครื่องเรืองรามอร่ามแดง แสงกายจับแสงวราภรณ์

• เป็นนิตย์ประสิทธิประสาทพร สถาวรสวัสดิ์วัฒนา

  ชนใดหวังข้ามอุปสรรค พึงพำนักพิฆเนศนาถา

• แถลงเรื่องพระคเณศวิเศษศักดิ์ ลูกพระจอมไตรจักรมหาศาล

  เรื่องอิทธิ์ฤทธิ์ไกรวิชัยชาญ ชำนิชำนาญเจนจิตวิทยา

• ด้วยรามปรศุรามาไกรลาศ จะเฝ้าพระปิตุราชดังสมประสงค์

  จะเข้าไปในวิมานบรรยงค์ พระคชพักตร์จึงตรงเข้าห้ามปราม

ครั้นถึงจึ่งประณตบทบงสุ์ ทูลองค์พระอิศวรเรืองศรี

ว่าพระองค์เป็นหลักธาตรี ย่อมเมตตาปรานีทั่วพักตร์

ผู้ใดทำชอบต่อเบื้องบาท ก็ประสาททั้งพรแลยศศักดิ์

ตัวข้าก็มีชอบนัก ล้างเท้าสุรารักษ์ถึงโกฏิปี

พระองค์ผู้ทรงศักดาเดช ไม่โปรดเกศแก่ข้าบทศรี

กรรมเวรสิ่งใดดั่งนี้ ทูลพลางโศกีรำพันฯ

(รามเกียรติ์ ตอน นารายณ์ปราบนนทก, พระบาทสมเด็จ พระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช)

จากบทอ่านแสดงความรู้สึกผู้พูดอย่างไร

• โกรธ

• ชื่นชม

• แค้นใจ

• น้อยใจ

หยาดน้ำค้างตอบว่า “เรานี้แหละเป็นจิตรกร”

เมื่อท่ามกลางดึกสงัด เราได้หยดหยาดลงบนใบไม้ ตกต้องเนื้อดินทรายป่าอันละเอียด ตรงไหนมีลายพู่กันของเราลงแรง แผ่นดินก็เว้าลงเป็นรอยลึก ที่ไหนต้องรอยพู่กันน้อย รอยก็ตื้น ตลอดราตรีนี้น้ำค้างมิได้หลับนอนเลย ประจงแต่งแต้ม รอยสับสนวนวง ลงเป็นเส้นสายน้ำไหลอันไพจิตรน่าพิศวง ซื่อตรงเป็นลำนำธรรมชาติบริสุทธิ์ เราจึงสมมติว่าเป็นจิตรกรแก้ว แล้วแต่งแต้มลวดลายของหยาดน้ำค้าง ลงบนสไบแพรของพระแม่ธรณี

“เจ้าเห็นสวยงามหรือ”

“จ้ะสวยงามมาก”

ทำให้เห็นว่า โลกนี้มีแต่แรงเสน่หา น่าอัศจรรย์ ดูเถอะนั่นดอกไม้ป่าก็เบิกบานยิ้มแย้ม เสียดายก็แต่หมู่มนุษย์ โง่เขลาเบาปัญญา คิดแต่จะฆ่าทำลายล้างโลก ดูเถอะนั่นมันกำลังทำอากาศ ให้เสียหาย เป็นสวะดำมหึมาน่าขยะแขยง ทั้ง ๆ ที่เขาใช้อากาศหายใจ มีชีวิตสดใส เพราะอากาศบริสุทธิ์

ดูสิเขาฆ่าป่าไม้ ทำลายสายต้นน้ำลำธารลงทุกเวลานาที อย่างไม่มีความหมายสิ่งใด เพียงแต่เหตุโลภหลงเงินทองเป็นกองภูเขาเลากาน่าอนาถ

(นิมิตในสายรุ้ง, อังคาร กัลยาณพงศ์)

ทำไม “น้ำค้าง” จึงแนะนำว่าตนเป็นจิตรกร

• น้ำค้างทำให้อากาศดี

• น้ำค้างมีความสวยงาม

• น้ำค้างเรียนจบจิตรกรรม

• น้ำค้างทำให้โลกสวยงาม

หยาดน้ำค้างตอบว่า “เรานี้แหละเป็นจิตรกร”

เมื่อท่ามกลางดึกสงัด เราได้หยดหยาดลงบนใบไม้ ตกต้องเนื้อดินทรายป่าอันละเอียด ตรงไหนมีลายพู่กันของเราลงแรง แผ่นดินก็เว้าลงเป็นรอยลึก ที่ไหนต้องรอยพู่กันน้อย รอยก็ตื้น ตลอดราตรีนี้น้ำค้างมิได้หลับนอนเลย ประจงแต่งแต้ม รอยสับสนวนวง ลงเป็นเส้นสายน้ำไหลอันไพจิตรน่าพิศวง ซื่อตรงเป็นลำนำธรรมชาติบริสุทธิ์ เราจึงสมมติว่าเป็นจิตรกรแก้ว แล้วแต่งแต้มลวดลายของหยาดน้ำค้าง ลงบนสไบแพรของพระแม่ธรณี

“เจ้าเห็นสวยงามหรือ”

“จ้ะสวยงามมาก”

ทำให้เห็นว่า โลกนี้มีแต่แรงเสน่หา น่าอัศจรรย์ ดูเถอะนั่นดอกไม้ป่าก็เบิกบานยิ้มแย้ม เสียดายก็แต่หมู่มนุษย์ โง่เขลาเบาปัญญา คิดแต่จะฆ่าทำลายล้างโลก ดูเถอะนั่นมันกำลังทำอากาศ ให้เสียหาย เป็นสวะดำมหึมาน่าขยะแขยง ทั้ง ๆ ที่เขาใช้อากาศหายใจ มีชีวิตสดใส เพราะอากาศบริสุทธิ์

ดูสิเขาฆ่าป่าไม้ ทำลายสายต้นน้ำลำธารลงทุกเวลานาที อย่างไม่มีความหมายสิ่งใด เพียงแต่เหตุโลภหลงเงินทองเป็นกองภูเขาเลากาน่าอนาถ

(นิมิตในสายรุ้ง, อังคาร กัลยาณพงศ์)

ข้อใดกล่าวไม่ตรงกับเรื่อง

• มนุษย์ทำลายป่าไม้

• มนุษย์มีความโลภ

• มนุษย์เกียจคร้านการงาน

• มนุษย์ทำลายอากาศ