ΑΟΡΙΣΤΟΣ Β΄ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

ἂγω: β΄ενικό, οριστικής αορίστου β΄

• ἂγεις

• ἀγάγη

• ἢγαγες

• ἢγαγα

ἀποθνῄσκω: γ'ενικό, ευκτικής αορίστου β'

• ἀποθνήσκοι

• ἀπέθανες

• ἀποθάνοις

• ἀποθάνοι

εὑρίσκω: β' ενικό προστακτικής, αόριστος β΄

• εὑρέτω

• εὑρέ

• εὑροῖ

• εὓρε

πάσχω: β' πληθυντικό, υποτακτική, αόριστος β΄

• πάσχης

• ἒπαθης

• πάθημεν

• πάθητε

λαγχάνω:

α'πληθυντικό, ευκτικής, αόριστος β΄

• ἐλαγχάνομεν

• λάχοιμεν

• λαχοίομεν

• ἐλαγχἀνοιμεν

ἔχω:

απαρέμφατο αορίστου β'

• ἒχειν

• ἐχεῖν

• σχείν

• σχεῖν

μανθάνω:

γ' ενικό, προστακτική, αόριστος β΄

• ἐμάθε

• μανθάνετω

• μάθετε

• μαθέτω

ὁρῶ: γ΄ενικό, οριστική, αόριστο β΄.

• ὡράτω

• ὀρᾶν

• εἲδε

• εἲδες

βάλλω: γ΄πληθυντικό, υποτακτική, αόριστος β΄.

• ἒβαλον

• ἒβαλλον

• ἐβάλουσιν

• ἐβαλοῖον

φέρω: β'ενικό, υποτακτικής αορίστου β΄.

• ἐφερῂς

• ἑνέγκῃς

• ἀνέγκῃς

• φέρῃς