Czytanie ze zrozumieniem

Przeczytaj uważnie tekst, następnie wskaż prawidłową odpowiedz.

Zauroczonemu Odysowi nie chciało się wierzyć w taką krainę wiecznej szczęśliwości,

a jednak to była prawda. Po tylu trudach podróży znalazł wreszcie to, za czym tęsknił od dawna, spokój, przyjaźń i miłość pięknej dziewczyny. Królewna uśmiechała się do niego, a władca wyspy, Alkinoos, pragnął mu oddać córkę za żonę. Odyseusz biesiadował, weselił się, lecz w jego sercu narastała coraz większa tęsknota za Itaką. Z melancholią więc po uczcie spoglądał na daleki horyzont, myśląc o swej żonie, Penelopie, ojcu Leartesie i synu Telemachu.

- O czym rozmyślasz, Odysie? – spytał go któregoś dnia Alkinoos.

- O Itace – odparł heros. Tęsknię za swoją ojczyzną. Brak mi jej, pragnę zobaczyć swoją żonę i dom.

Król Feaków bolał, że Odys nie pojmie królewny za żonę, lecz nie chciał go do tego zmuszać. Szanował jego uczucia i rozumiał jego nastroje. Widział, jak czoło herosa marszczy się, a jego oczy poszukują lekarstwa na melancholię.

Gdy więc przybysz opowiedział wszystkie swoje przygody i odpoczął, władca wyspy, Alkinoos, spełnił jego prośbę.

- Pomóż mi, gościnny królu, zbudować statek, którym odpłynę do Itaki – rzekł pewnego dnia heros. Alkinoos zgodził się. Szczodrze obsypał przybysza wieloma darami i odesłał go na mocnej łodzi do Itaki. Statki Feaków płynęły po morzu z tak wielką szybkością, jak szybkie bywają myśli człowieka. Nie potrzebowały sterów ani żeglarzy, bowiem posiadały duszę, która rozumiała wszystkie pragnienia podróżujących i sama sterowała łodziami.

Wypowiedź narratora w pierwszym akapicie ma formę:

• opowiadania

• opisu przeżyć

• opisu

• rozprawki

Przeczytaj uważnie tekst, następnie wskaż prawidłową odpowiedz.

Zauroczonemu Odysowi nie chciało się wierzyć w taką krainę wiecznej szczęśliwości,

a jednak to była prawda. Po tylu trudach podróży znalazł wreszcie to, za czym tęsknił od dawna, spokój, przyjaźń i miłość pięknej dziewczyny. Królewna uśmiechała się do niego, a władca wyspy, Alkinoos, pragnął mu oddać córkę za żonę. Odyseusz biesiadował, weselił się, lecz w jego sercu narastała coraz większa tęsknota za Itaką. Z melancholią więc po uczcie spoglądał na daleki horyzont, myśląc o swej żonie, Penelopie, ojcu Leartesie i synu Telemachu.

- O czym rozmyślasz, Odysie? – spytał go któregoś dnia Alkinoos.

- O Itace – odparł heros. Tęsknię za swoją ojczyzną. Brak mi jej, pragnę zobaczyć swoją żonę i dom.

Król Feaków bolał, że Odys nie pojmie królewny za żonę, lecz nie chciał go do tego zmuszać. Szanował jego uczucia i rozumiał jego nastroje. Widział, jak czoło herosa marszczy się, a jego oczy poszukują lekarstwa na melancholię.

Gdy więc przybysz opowiedział wszystkie swoje przygody i odpoczął, władca wyspy, Alkinoos, spełnił jego prośbę.

- Pomóż mi, gościnny królu, zbudować statek, którym odpłynę do Itaki – rzekł pewnego dnia heros. Alkinoos zgodził się. Szczodrze obsypał przybysza wieloma darami i odesłał go na mocnej łodzi do Itaki. Statki Feaków płynęły po morzu z tak wielką szybkością, jak szybkie bywają myśli człowieka. Nie potrzebowały sterów ani żeglarzy, bowiem posiadały duszę, która rozumiała wszystkie pragnienia podróżujących i sama sterowała łodziami.

Określ typ narracji w powyższym fragmencie:

• pierwszoosobowa

• drugoosobowa

• trzecioosobowa

• pamiętnikarska

Przeczytaj uważnie tekst, następnie wskaż prawidłową odpowiedz.

Zauroczonemu Odysowi nie chciało się wierzyć w taką krainę wiecznej szczęśliwości,

a jednak to była prawda. Po tylu trudach podróży znalazł wreszcie to, za czym tęsknił od dawna, spokój, przyjaźń i miłość pięknej dziewczyny. Królewna uśmiechała się do niego, a władca wyspy, Alkinoos, pragnął mu oddać córkę za żonę. Odyseusz biesiadował, weselił się, lecz w jego sercu narastała coraz większa tęsknota za Itaką. Z melancholią więc po uczcie spoglądał na daleki horyzont, myśląc o swej żonie, Penelopie, ojcu Leartesie i synu Telemachu.

- O czym rozmyślasz, Odysie? – spytał go któregoś dnia Alkinoos.

- O Itace – odparł heros. Tęsknię za swoją ojczyzną. Brak mi jej, pragnę zobaczyć swoją żonę i dom.

Król Feaków bolał, że Odys nie pojmie królewny za żonę, lecz nie chciał go do tego zmuszać. Szanował jego uczucia i rozumiał jego nastroje. Widział, jak czoło herosa marszczy się, a jego oczy poszukują lekarstwa na melancholię.

Gdy więc przybysz opowiedział wszystkie swoje przygody i odpoczął, władca wyspy, Alkinoos, spełnił jego prośbę.

- Pomóż mi, gościnny królu, zbudować statek, którym odpłynę do Itaki – rzekł pewnego dnia heros. Alkinoos zgodził się. Szczodrze obsypał przybysza wieloma darami i odesłał go na mocnej łodzi do Itaki. Statki Feaków płynęły po morzu z tak wielką szybkością, jak szybkie bywają myśli człowieka. Nie potrzebowały sterów ani żeglarzy, bowiem posiadały duszę, która rozumiała wszystkie pragnienia podróżujących i sama sterowała łodziami.

Jakie zamiary wobec Odysa miał pierwotnie Alkinoos?

• chciał go zabić

• zamierzał go uwięzić

• pragnął, by został jego zięciem

• chciał się zemścić

Przeczytaj uważnie tekst, następnie wskaż prawidłową odpowiedz.

Zauroczonemu Odysowi nie chciało się wierzyć w taką krainę wiecznej szczęśliwości,

a jednak to była prawda. Po tylu trudach podróży znalazł wreszcie to, za czym tęsknił od dawna, spokój, przyjaźń i miłość pięknej dziewczyny. Królewna uśmiechała się do niego, a władca wyspy, Alkinoos, pragnął mu oddać córkę za żonę. Odyseusz biesiadował, weselił się, lecz w jego sercu narastała coraz większa tęsknota za Itaką. Z melancholią więc po uczcie spoglądał na daleki horyzont, myśląc o swej żonie, Penelopie, ojcu Leartesie i synu Telemachu.

- O czym rozmyślasz, Odysie? – spytał go któregoś dnia Alkinoos.

- O Itace – odparł heros. Tęsknię za swoją ojczyzną. Brak mi jej, pragnę zobaczyć swoją żonę i dom.

Król Feaków bolał, że Odys nie pojmie królewny za żonę, lecz nie chciał go do tego zmuszać. Szanował jego uczucia i rozumiał jego nastroje. Widział, jak czoło herosa marszczy się, a jego oczy poszukują lekarstwa na melancholię.

Gdy więc przybysz opowiedział wszystkie swoje przygody i odpoczął, władca wyspy, Alkinoos, spełnił jego prośbę.

- Pomóż mi, gościnny królu, zbudować statek, którym odpłynę do Itaki – rzekł pewnego dnia heros. Alkinoos zgodził się. Szczodrze obsypał przybysza wieloma darami i odesłał go na mocnej łodzi do Itaki. Statki Feaków płynęły po morzu z tak wielką szybkością, jak szybkie bywają myśli człowieka. Nie potrzebowały sterów ani żeglarzy, bowiem posiadały duszę, która rozumiała wszystkie pragnienia podróżujących i sama sterowała łodziami.

Wobec Odysa narrator stosuje zamiennie nazwy:

• heros, król

• heros, przybysz

• boski, władca

• / władca, król

Przeczytaj uważnie tekst, następnie wskaż prawidłową odpowiedz.

Zauroczonemu Odysowi nie chciało się wierzyć w taką krainę wiecznej szczęśliwości,

a jednak to była prawda. Po tylu trudach podróży znalazł wreszcie to, za czym tęsknił od dawna, spokój, przyjaźń i miłość pięknej dziewczyny. Królewna uśmiechała się do niego, a władca wyspy, Alkinoos, pragnął mu oddać córkę za żonę. Odyseusz biesiadował, weselił się, lecz w jego sercu narastała coraz większa tęsknota za Itaką. Z melancholią więc po uczcie spoglądał na daleki horyzont, myśląc o swej żonie, Penelopie, ojcu Leartesie i synu Telemachu.

- O czym rozmyślasz, Odysie? – spytał go któregoś dnia Alkinoos.

- O Itace – odparł heros. Tęsknię za swoją ojczyzną. Brak mi jej, pragnę zobaczyć swoją żonę i dom.

Król Feaków bolał, że Odys nie pojmie królewny za żonę, lecz nie chciał go do tego zmuszać. Szanował jego uczucia i rozumiał jego nastroje. Widział, jak czoło herosa marszczy się, a jego oczy poszukują lekarstwa na melancholię.

Gdy więc przybysz opowiedział wszystkie swoje przygody i odpoczął, władca wyspy, Alkinoos, spełnił jego prośbę.

- Pomóż mi, gościnny królu, zbudować statek, którym odpłynę do Itaki – rzekł pewnego dnia heros. Alkinoos zgodził się. Szczodrze obsypał przybysza wieloma darami i odesłał go na mocnej łodzi do Itaki. Statki Feaków płynęły po morzu z tak wielką szybkością, jak szybkie bywają myśli człowieka. Nie potrzebowały sterów ani żeglarzy, bowiem posiadały duszę, która rozumiała wszystkie pragnienia podróżujących i sama sterowała łodziami.

Które z postaci biorą udział w akcji?

• Odys, królewna

• królewna, Alkinoos

• Odys, Alkinoos

• Penelopa, Odys

Przeczytaj uważnie tekst, następnie wskaż prawidłową odpowiedz.

Zauroczonemu Odysowi nie chciało się wierzyć w taką krainę wiecznej szczęśliwości,

a jednak to była prawda. Po tylu trudach podróży znalazł wreszcie to, za czym tęsknił od dawna, spokój, przyjaźń i miłość pięknej dziewczyny. Królewna uśmiechała się do niego, a władca wyspy, Alkinoos, pragnął mu oddać córkę za żonę. Odyseusz biesiadował, weselił się, lecz w jego sercu narastała coraz większa tęsknota za Itaką. Z melancholią więc po uczcie spoglądał na daleki horyzont, myśląc o swej żonie, Penelopie, ojcu Leartesie i synu Telemachu.

- O czym rozmyślasz, Odysie? – spytał go któregoś dnia Alkinoos.

- O Itace – odparł heros. Tęsknię za swoją ojczyzną. Brak mi jej, pragnę zobaczyć swoją żonę i dom.

Król Feaków bolał, że Odys nie pojmie królewny za żonę, lecz nie chciał go do tego zmuszać. Szanował jego uczucia i rozumiał jego nastroje. Widział, jak czoło herosa marszczy się, a jego oczy poszukują lekarstwa na melancholię.

Gdy więc przybysz opowiedział wszystkie swoje przygody i odpoczął, władca wyspy, Alkinoos, spełnił jego prośbę.

- Pomóż mi, gościnny królu, zbudować statek, którym odpłynę do Itaki – rzekł pewnego dnia heros. Alkinoos zgodził się. Szczodrze obsypał przybysza wieloma darami i odesłał go na mocnej łodzi do Itaki. Statki Feaków płynęły po morzu z tak wielką szybkością, jak szybkie bywają myśli człowieka. Nie potrzebowały sterów ani żeglarzy, bowiem posiadały duszę, która rozumiała wszystkie pragnienia podróżujących i sama sterowała łodziami.

Narrator określił wyspę Feaków jako:

• „krainę wiecznej szczęśliwości”

• „daleki horyzont”

• „lekarstwo na melancholię”

• "wielki dar”

Przeczytaj uważnie tekst, następnie wskaż prawidłową odpowiedz.

Zauroczonemu Odysowi nie chciało się wierzyć w taką krainę wiecznej szczęśliwości,

a jednak to była prawda. Po tylu trudach podróży znalazł wreszcie to, za czym tęsknił od dawna, spokój, przyjaźń i miłość pięknej dziewczyny. Królewna uśmiechała się do niego, a władca wyspy, Alkinoos, pragnął mu oddać córkę za żonę. Odyseusz biesiadował, weselił się, lecz w jego sercu narastała coraz większa tęsknota za Itaką. Z melancholią więc po uczcie spoglądał na daleki horyzont, myśląc o swej żonie, Penelopie, ojcu Leartesie i synu Telemachu.

- O czym rozmyślasz, Odysie? – spytał go któregoś dnia Alkinoos.

- O Itace – odparł heros. Tęsknię za swoją ojczyzną. Brak mi jej, pragnę zobaczyć swoją żonę i dom.

Król Feaków bolał, że Odys nie pojmie królewny za żonę, lecz nie chciał go do tego zmuszać. Szanował jego uczucia i rozumiał jego nastroje. Widział, jak czoło herosa marszczy się, a jego oczy poszukują lekarstwa na melancholię.

Gdy więc przybysz opowiedział wszystkie swoje przygody i odpoczął, władca wyspy, Alkinoos, spełnił jego prośbę.

- Pomóż mi, gościnny królu, zbudować statek, którym odpłynę do Itaki – rzekł pewnego dnia heros. Alkinoos zgodził się. Szczodrze obsypał przybysza wieloma darami i odesłał go na mocnej łodzi do Itaki. Statki Feaków płynęły po morzu z tak wielką szybkością, jak szybkie bywają myśli człowieka. Nie potrzebowały sterów ani żeglarzy, bowiem posiadały duszę, która rozumiała wszystkie pragnienia podróżujących i sama sterowała łodziami.

Autorstwo „Odysei” przypisuje się:

• Homerowi

• Parandowskiemu

• Srokowskiemu

• Odyseuszowi

Przeczytaj uważnie tekst, następnie wskaż prawidłową odpowiedz.

Zauroczonemu Odysowi nie chciało się wierzyć w taką krainę wiecznej szczęśliwości,

a jednak to była prawda. Po tylu trudach podróży znalazł wreszcie to, za czym tęsknił od dawna, spokój, przyjaźń i miłość pięknej dziewczyny. Królewna uśmiechała się do niego, a władca wyspy, Alkinoos, pragnął mu oddać córkę za żonę. Odyseusz biesiadował, weselił się, lecz w jego sercu narastała coraz większa tęsknota za Itaką. Z melancholią więc po uczcie spoglądał na daleki horyzont, myśląc o swej żonie, Penelopie, ojcu Leartesie i synu Telemachu.

- O czym rozmyślasz, Odysie? – spytał go któregoś dnia Alkinoos.

- O Itace – odparł heros. Tęsknię za swoją ojczyzną. Brak mi jej, pragnę zobaczyć swoją żonę i dom.

Król Feaków bolał, że Odys nie pojmie królewny za żonę, lecz nie chciał go do tego zmuszać. Szanował jego uczucia i rozumiał jego nastroje. Widział, jak czoło herosa marszczy się, a jego oczy poszukują lekarstwa na melancholię.

Gdy więc przybysz opowiedział wszystkie swoje przygody i odpoczął, władca wyspy, Alkinoos, spełnił jego prośbę.

- Pomóż mi, gościnny królu, zbudować statek, którym odpłynę do Itaki – rzekł pewnego dnia heros. Alkinoos zgodził się. Szczodrze obsypał przybysza wieloma darami i odesłał go na mocnej łodzi do Itaki. Statki Feaków płynęły po morzu z tak wielką szybkością, jak szybkie bywają myśli człowieka. Nie potrzebowały sterów ani żeglarzy, bowiem posiadały duszę, która rozumiała wszystkie pragnienia podróżujących i sama sterowała łodziami.

Który fragment świadczy o tym, że narrator potrafi zajrzeć w duszę bohatera?

• „Statki Feaków płynęły po morzach z tak wielką szybkością, jak

  szybkie bywają myśli człowieka”

• „w jego sercu narastała coraz większa tęsknota”

• „Alkinoos zgodził się”

• „Królewna uśmiechała się do niego”

Przeczytaj uważnie tekst, następnie wskaż prawidłową odpowiedz.

Zauroczonemu Odysowi nie chciało się wierzyć w taką krainę wiecznej szczęśliwości,

a jednak to była prawda. Po tylu trudach podróży znalazł wreszcie to, za czym tęsknił od dawna, spokój, przyjaźń i miłość pięknej dziewczyny. Królewna uśmiechała się do niego, a władca wyspy, Alkinoos, pragnął mu oddać córkę za żonę. Odyseusz biesiadował, weselił się, lecz w jego sercu narastała coraz większa tęsknota za Itaką. Z melancholią więc po uczcie spoglądał na daleki horyzont, myśląc o swej żonie, Penelopie, ojcu Leartesie i synu Telemachu.

- O czym rozmyślasz, Odysie? – spytał go któregoś dnia Alkinoos.

- O Itace – odparł heros. Tęsknię za swoją ojczyzną. Brak mi jej, pragnę zobaczyć swoją żonę i dom.

Król Feaków bolał, że Odys nie pojmie królewny za żonę, lecz nie chciał go do tego zmuszać. Szanował jego uczucia i rozumiał jego nastroje. Widział, jak czoło herosa marszczy się, a jego oczy poszukują lekarstwa na melancholię.

Gdy więc przybysz opowiedział wszystkie swoje przygody i odpoczął, władca wyspy, Alkinoos, spełnił jego prośbę.

- Pomóż mi, gościnny królu, zbudować statek, którym odpłynę do Itaki – rzekł pewnego dnia heros. Alkinoos zgodził się. Szczodrze obsypał przybysza wieloma darami i odesłał go na mocnej łodzi do Itaki. Statki Feaków płynęły po morzu z tak wielką szybkością, jak szybkie bywają myśli człowieka. Nie potrzebowały sterów ani żeglarzy, bowiem posiadały duszę, która rozumiała wszystkie pragnienia podróżujących i sama sterowała łodziami.

W tekście występuje dialog. Jego wyznaczniki, czyli elementy typowe to:

• pauzy

• czasowniki w 1. i 2. osobie

• tryb rozkazujący

• wszystkie odpowiedzi są poprawne

Przeczytaj uważnie tekst, następnie wskaż prawidłową odpowiedz.

Zauroczonemu Odysowi nie chciało się wierzyć w taką krainę wiecznej szczęśliwości,

a jednak to była prawda. Po tylu trudach podróży znalazł wreszcie to, za czym tęsknił od dawna, spokój, przyjaźń i miłość pięknej dziewczyny. Królewna uśmiechała się do niego, a władca wyspy, Alkinoos, pragnął mu oddać córkę za żonę. Odyseusz biesiadował, weselił się, lecz w jego sercu narastała coraz większa tęsknota za Itaką. Z melancholią więc po uczcie spoglądał na daleki horyzont, myśląc o swej żonie, Penelopie, ojcu Leartesie i synu Telemachu.

- O czym rozmyślasz, Odysie? – spytał go któregoś dnia Alkinoos.

- O Itace – odparł heros. Tęsknię za swoją ojczyzną. Brak mi jej, pragnę zobaczyć swoją żonę i dom.

Król Feaków bolał, że Odys nie pojmie królewny za żonę, lecz nie chciał go do tego zmuszać. Szanował jego uczucia i rozumiał jego nastroje. Widział, jak czoło herosa marszczy się, a jego oczy poszukują lekarstwa na melancholię.

Gdy więc przybysz opowiedział wszystkie swoje przygody i odpoczął, władca wyspy, Alkinoos, spełnił jego prośbę.

- Pomóż mi, gościnny królu, zbudować statek, którym odpłynę do Itaki – rzekł pewnego dnia heros. Alkinoos zgodził się. Szczodrze obsypał przybysza wieloma darami i odesłał go na mocnej łodzi do Itaki. Statki Feaków płynęły po morzu z tak wielką szybkością, jak szybkie bywają myśli człowieka. Nie potrzebowały sterów ani żeglarzy, bowiem posiadały duszę, która rozumiała wszystkie pragnienia podróżujących i sama sterowała łodziami.

Statki Feaków zostały w tekście upersonifikowane w następujący sposób:

• zostały „wyposażone” w duszę, która rozumiała uczucia ludzi

• były bardzo mocne

• płynęły z wielką szybkością

• przewoziły wiele darów