แบบทดสอบวิเคราะห์และวิจารณ์เรื่องกลอนดอกสร้อยรำพึงในป่าช้า

กลอนบทใดมีการใช้คำเพื่อเลียนเสียงธรรมชาติและเล่นสัมผัสสระ

• วังเอ๋ยวังเวง ง่างเหง่ง! ย่ำค่ำระฆังขาน

  ฝูงวัวควายผ้ายลาทิวากาล ค่อยค่อยผ่านท้องทุ่งมุ่งถิ่นตน

  ชาวนาเหนื่อยอ่อนต่างจรกลับ ตะวันลับอับแสงทุกแห่งหน

  ทิ้งทุ่งให้มืดมัวทั่วมณฑล และทิ้งตนตูเปลี่ยวอยู่เดียวเอย

• ยามเอ๋ยยามนี้ ปถพีมืดมัวทั่วสถาน

  อากาศเย็นเยือกหนาวคราววิกาล สงัดปานป่าใหญ่ไร้สำเนียง

  มีก็แต่เสียงจังหรีดกระกรีดกริ่ง! เรไรหริ่ง! ร้องขรมระงมเสียง

  คอกควายวัวรัวเกราะเปาะแปะ! เพียงรู้ว่าเสียงเกราะแว่วแผ่วแผ่วเอย

• นกเอ๋ยนกแสก จับจ้องร้องแจ๊กเพียงแถกขวัญ

  อยู่บนยอดหอระฆังบังแสงจันทร์ มีเถาวัลย์รุงรังถึงหลังคา

  เหมือนมันฟ้องดวงจันทร์ให้ผันดู คนมาสู่ซ่องพักมันรักษา

  ถือเป็นที่รโหฐานนมนานมา ให้เสื่อมผาสุกสันต์ของมันเอย

• ต้นเอ๋ยต้นไทร สูงใหญ่รากย้อยห้อยระย้า

  และต้นโพธิ์พุ่มแจ้แผ่ฉายา มีเนินหญ้าใต้ต้นเกลื่อนกล่นไป

  ล้วนร่างคนในเขตประเทศนี้ ดุษณีนอนราย ณ ภายใต้

  แห่งหลุมลึกลานสลดระทดใจ เรายิ่งใกล้หลุมนั้นหลุมวันเอย

“ดวงเอ๋ยดวงมณี มักจะลี้ลับอยู่ในภูผา

หรือใต้ท้องห้องสมุทรสุดสายตา ก็เสื่อมซาสิ้นชมนิยมชน

บุปผชาติชูสีและมีกลิ่น อยู่ในถิ่นที่ไกลเช่นไพรสณฑ์

ไม่มีใครได้เชยเลยสักคน ย่อมบานหล่นเปล่าดายมากมายเอย”

คำประพันธ์ข้างต้น มีลักษณะเด่นอย่างไร

• การใช้โวหารเปรียบเทียบ

• การเล่นเสียงสัมผัส

• การเล่นความหมายของคำ

• การบรรยายโวหาร

“วังเอ๋ยวังเวง หง่างเหง่ง! ย่ำค่ำระฆังขาน

ฝูงวัวควายผ้ายลาทิวากาล ค่อยค่อยผ่านท้องทุ่งมุ่งถิ่นตน”

ข้อใดใช้ภาพพจน์เช่นเดียวกับคำประพันธ์ข้างต้น

• หมดเอ๋ยหมดห่วง หมดดวงวิญญาณลาญสลาย

  ถึงลมเช้าชวยชื่นรื่นสบาย เตือนนกแอ่นลมผายแผดสำเนียง

• ตัวเอ๋ยตัวทะยาน อย่าบันดาลดลใจให้ใฝ่ฝัน

  ดูถูกกิจชาวนาสารพัน และความครอบครองกันอันชื่นบาน

• นกเอ๋ยนกแสก จับจ้องร้องแจ๊กเพียงแถกขวัญ

  อยู่บนยอดหอระฆังบังแสงจันทร์ มีเถาวัลย์รุงรังถึงหลังคา

• ทอดเอ๋ยทอดทิ้ง ยามหนาวผิงไฟล้อมอยู่พร้อมหน้า

  ทิ้งเพื่อนยากแม่เหย้าหาข้าวปลา ทุกเวลาเช้าเย็นเป็นนิรันดร์

“ต้นเอ๋ยต้นไทร สูงใหญ่รากย้อยห้อยระย้า

และต้นโพธิ์พุ่มแจ้แผ่ฉายา มีเนินหญ้าใต้ต้นเกลื่อนกล่นไป

ล้วนร่างคนในเขตประเทศนี้ ดุษณีนอนราย ณ ภายใต้

แห่งหลุมลึกลานสลดระทดใจ เรายิ่งใกล้หลุมนั้นหลุมวันเอย”

ความรู้สึกของผู้แต่งคำประพันธ์บทนี้ตรงกับข้อใดมากที่สุด

• สงสาร

• ปลงตก

• ทุกข์ร้อน

• หมดความหวัง

ข้อใดสามารถให้ภาพธรรมชาติยามเช้าได้ชัดเจนที่สุด

• ฝูงวัวควายผ้ายลาทิวากาล ค่อยค่อยผ่านท้องทุ่งมุ่งถิ่นตน

• คอกควายวัวรัวเกราะเปาะแปะ! เพียงรู้ว่าเสียงเกราะแว่วแผ่วแผ่วเอย

• เข้ากอดคอฉอเลาะเสนาะกรรณ สารพันทอดทิ้งทุกสิ่งเอย

• อยู่ตามโรงมุงฟางข้างข้างนั้น ทั้งไก่ขันแข่งดุเหว่าระเร้าเสียง

ข้อใดแสดงถึงระดับชั้นทางสังคม

• เช้าก็ขับโคกระบือถือคันไถ สำราญใจตามเขตประเทศถิ่น

• ทิ้งทั้งหนูน้อยน้อยร่อยร่อยรับ เห็นพ่อกลับปลื้มเปรมเกษมสันต์

• บุปผชาติชูสีและมีกลิ่น อยู่ในถิ่นที่ไกลเช่นไพรสณฑ์

• ไม่เหมือนอย่างบางศพญาติตบแต่ง เครื่องแสดงเกียรติยศเลิศประเสริฐศรี

“ห่วงเอ๋ยห่วงอะไร ไม่ยิ่งใหญ่เท่าห่วงดวงชีวิต

แม้คนลืมสิ่งใดได้สนิท ก็ยังคิดขึ้นได้เมื่อใกล้ตาย”

คำประพันธ์ข้างต้น มีสิ่งใดที่ไม่ค่อยนิยมใช้ในการประพันธ์

• ใช้คำว่า “ตาย” ซึ่งเป็นคำไม่เป็นทางการ

• มีคำที่เป็นเสียงหยุดอยู่ท้ายวรรค

• มีสัมผัสในอยู่ในทุก ๆ วรรค

• ใช้คำเป็นและคำตายสลับกันในทุกวรรค

ข้อใดคือคุณลักษณะของชาวนาที่ผู้เขียนยกย่องมากที่สุด

• ห่างเอ๋ยห่างไกล ห่างจากพวกมักใหญ่ฝักใฝ่หา

• แต่สิ่งซึ่งเหลวไหลใส่อาตมา ความมักน้อยชาวนาไม่น้อมไป

• เพื่อรักษาความสราญฐานวิเวก ร่มชื้อเฉกหุบเขาลำเนาไศล

• สันโดษดับฟุ้งซ่านทะยานใจตามวิสัยชาวนาเย็นกว่าเอย

ข้อใดต่อไปนี้มีกลวิธีทางวรรณศิลป์เพื่อสร้างอารมณ์และความรู้สึกมากที่สุด

• ไม่เช่นนั้นท่านกวีเช่นศรีปราชญ์ นอนอนาถเล่ห์ใบ้ไร้ภาษา

  หรือผู้กู้บ้านเมืองเรืองปัญญา อาจจะมานอนจมถมดินเอย

• ถึงบางทีมีบ้างเป็นอย่างเลิศ ก็ไม่ฉูดฉาดเชิดประเสริฐสุนทร์

  พอเตือนใจได้บ้างในทางบุญ เป็นเครื่องหนุนนำเหตุสังเวชเอย

• ใครจะยอมละทิ้งซึ่งสิ่งสุข เคยเป็นทุกข์ห่วงใยเสียได้ง่าย

  ใครจะยอมละแดนแสนสบาย โดยไม่ชายตาใฝ่อาลัยเอย

• ความร่ำรวยอวยสุขให้ทุกอย่าง เหล่านี้ต่างรอตายทำลายขันธ์

  วิถีแห่งเกียรติยศทั้งหมดนั้น แต่ล้วนผันมาประจบหลุมศพเอย

“ดวงเอ๋ยดวงจิต ลืมสนิทกิจการงานทั้งหลาย

ย่อมละชีพเคยสุขสนุกสบาย เคยเสียดายเคยวิตกเคยปกครอง

ละถิ่นที่สำราญเบิกบานจิต ซึ่งเคยคิดใฝ่เฝ้าเป็นเจ้าของ

หมดวิตกหมดเสียดายหมดหมายปอง ไม่ผินหลังเหลียวมองด้วยซ้ำเอย”

บทประพันธ์ข้างต้นสะท้อนความเชื่อใดมากที่สุด

• กรรมและกิเลส

• อบายภูมิ

• การเมือง การปกครอง

• วัฏสงสาร