การแสดงนาฏศิลป์พื้นเมือง(มัธยม) 28/6/64

คำว่า “เซิ้ง” มีความหมายว่าอย่างไร

• การฟ้อนของคนอีสานที่ประดิษฐ์ท่ารำขึ้น

  จึงเรียกว่า “เซิ้ง”

• การแสดงที่ใช้ประกอบในพิธีกรรม

• จังหวะเพลงที่มีความสนุกสนาน

• การแสดงที่เกิดมาช้านาน

การแสดงนาฏศิลป์ไทยชุดใดที่ไม่ใช่การแสดงพื้นเมือง

ของภาคใต้

• กาหยง

• มะโย่ง

• ระบำร่อนแร่

• ระบำเก็บใบชา

ลักษณะเฉพาะของการแสดงนาฏศิลป์พื้นเมืองภาคเหนือ

มีลักษณะเป็นอย่างไร

• มีความกระชับ รวดเร็ว

• มีความเรียบง่าย ใช้สำนวนโวหารมาก

• มีความรื่นเริง สนุกสนาน

• มีความนุ่มนวล อ่อนหวาน งดงาม

ข้อใดที่ไม่ใช่ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อนาฏศิลป์พื้นเมือง

• ค่านิยม

• ความเชื่อ

• ศาสนา

• สภาพภูมิศาสตร์

ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับความหมายของการแสดง

พื้นบ้าน

• การแสดงพื้นบ้านเป็นการแสดงเพื่อความบันเทิง สนุกสนาน ไม่ก่อให้เกิดรายได้

• การแสดงพื้นบ้านเป็นการแสดงที่ต้องอาศัยผีสางเทวดาในการดูแลรักษา

• การแสดงพื้นบ้านเป็นการแสดงที่น่ากลัว ทำให้ผู้คนตื่นเต้น

• การแสดงพื้นบ้านเป็นการแสดงเพื่อหารายได้เลี้ยงชีพ

ระบำพื้นเมืองของภาคใต้เด็ดขาด คมชัด เพราะได้รับ

อิทธิพลมาจากอะไร

• ดนตรีที่ชัดเจน รวดเร็ว ใช้กลองแขกและรำมะนาเป็นหลัก

• ดินแดนชายทะเล ทำให้ศิลปะแสดงออกถึงคลื่นลมพายุที่รุนแรง

• วัฒนธรรมผสมผสานระหว่างไทยและมลายู

• ภาษาพูดที่รวดเร็ว

ศิลปะการแสดงที่มีความสอดคล้องกับวิถีชีวิตของคนใน

ภาคกลางคือข้อใด

• เซิ้งแหย่ไข่หมดแดง

• ระบำร่อนแร่

• เต้นกำรำเคียว

• ระบำเก็บใบชา

ข้อใด ไม่ใช่การแสดงที่เรียกว่าเป็น “มหรสพ”

• ผีตาโขน

• หนังใหญ่

• ลิเก

• งิ้ว

ข้อใดแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างของการฟ้อนและการเซิ้งได้ชัดเจนที่สุด

• จำนวนของผู้แสดง

• รูปแบบในการแปรแถว

• จังหวะที่ใช้ในการร่ายรำ

• ความสั้น-ยาวของทำนองเพลง

เพราะเหตุใดจึงมีการนำการแสดงนาฏศิลป์พื้นเมืองมาใช้แสดงในงานเทศกาลสำคัญต่างๆ

• สามารถสวมใส่เครื่องแต่งกายแบบใดก็ได้

• สร้างความสนุกสนานรื่นเริงภายในงาน

• มีรูปแบบการแปรแถวที่สวยงาม

• ใช้ผู้แสดงจำนวนไม่มาก