หน่วยที่ 7 ความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับนาฏศิลป์ ม.1

การร่ายรำมีความประณีตอ่อนช้อย งดงาม  

ศิลปะที่สะท้อนให้เห็นถึงวัฒนธรรมของชาติ

นาฏศิลป์ไทยมีท่ารำที่ตายตัวไม่สามารถปรับเปลี่ยนท่ารำได้

เป็นการแสดงที่ประกอบไปด้วย ระบำ รำ ฟ้อน โขน ละคร และการแสดงพื้นเมือง

โขน

รำโทน

รำวงมาตรฐาน

รำกฤดาภินิหาร

จีน

ลาว

ยุโรป

อินเดีย

รำคู่

รำสีนวล

รำฉุยฉาย

รำวงพื้นบ้าน

การสร้างศีรษะโขน

การสร้างฉากการแสดงตามยุคสมัย

การเขียนลวดลายไทยบนศีรษะโขน

การออกแบบอุปกรณ์การแสดงโขน

ฟ้อนเล็บ ฟ้อนแพน ฟ้อนที 

ฟ้อนมาลัย ฟ้อนดาบ ฟ้อนเจิง

ฟ้อนเทียน ฟ้อนสาวไหม ฟ้อนจ้อง

ฟ้อนภูไท ฟ้อนเก็บฝ้าย ฟ้อนตังหวาย

ค่านิยม

นโยบายของรัฐ

ยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลง   

สภาพสังคมและวิถีชีวิต

มีอุปกรณ์ประกอบการรำทุกครั้ง

ท่ารำมีความประณีต อ่อนช้อย งดงาม

ใช้วงปี่พาทย์บรรเลงดนตรีประกอบการแสดง

คำร้องส่วนใหญ่ที่นิยมนำมาใช้จะเป็นกลอนแปด

ภาคใต้

ภาคเหนือ

ภาคกลาง

ภาคอีสาน

การออกงานเพื่อแสดงนาฏศิลป์พื้นบ้าน

การอ่านหนังสือเกี่ยวกับนาฏศิลป์พื้นบ้าน

การติดประกาศการแสดงนาฏศิลป์พื้นบ้าน

ตามสถานศึกษา

การโฆษณาขายอุปกรณ์การแสดงนาฏศิลป์พื้นบ้าน

ตามสื่อต่างๆ