หน่วยที่ 8 การแสดงนาฏศิลป์ไทยมาตรฐาน ม.2

ระบำกฤดาภินิหารแตกต่างจากการแสดงชุดอื่นอย่างไร

     

• การถือเทียน  

• การถือพวงดอกไม้

• การถือพัดสองมือ

• การถือพานดอกไม้

ท่ารำ “สอดสร้อยมาลา” มีลักษณะเป็นอย่างไร

     

• เป็นท่ารำที่ประกอบไปด้วยการตั้งวงหน้าและ ส่งจีบหลัง

• เป็นท่ารำที่ประกอบไปด้วยการตั้งวงบัวบานและ จีบส่งหลัง

• เป็นท่ารำที่ประกอบไปด้วยการตั้งวงบนและจีบหงายชายพก

• เป็นท่ารำที่ประกอบไปด้วยการตั้งวงล่างและจีบหงายชายพก

ข้อใดแสดงความสัมพันธ์กันได้อย่างถูกต้อง

     

• รำโทน กับ รำวงมาตรฐาน

• รำเถิดเทิง กับ รำวงมาตรฐาน

• เพลงดวงจันทร์ขวัญฟ้า กับ กรมศิลปากร

• เพลงรำซิมารำ กับ ท่านผู้หญิงละเอียด พิบูลสงคราม

ชุดแต่งกายของรำวงมาตรฐานสามารถแต่งได้ 3 แบบ มีอะไรบ้าง

    

• แบบพื้นเมือง แบบราตรีสโมสร แบบไทยพระราชนิยม

• แบบพื้นเมือง แบบไทยพระราชนิยม แบบสากลนิยม

• แบบรัชกาลที่ 5 แบบราตรีสโมสร แบบสากลนิยม

• แบบสากลนิยม แบบชาวบ้าน แบบพื้นเมือง

ระบำเบ็ดเตล็ดเป็นระบำที่มีลักษณะเป็นอย่างไร

      

• เป็นท่ารำที่เลียนแบบจากภาพจำหลัก

• เป็นการแสดงประเภทระบำที่มีลักษณะเฉพาะ

• เป็นท่ารำที่ประดิษฐ์ขึ้นตามกระแสนิยมในปัจจุบัน

• เป็นระบำที่ปรมาจารย์ได้ประดิษฐ์ท่ารำขึ้นเป็นแบบแผน

“มือซ้ายตั้งวงบน มือขวาตั้งวงกลางเหยียดแขนดึง”

       การปฏิบัติเช่นนี้มีชื่อเรียกว่าอย่างไร

      

• ท่าพรหมสี่หน้า

• ท่าช้างประสานงา

• ท่าจันทร์ทรงกลด

• ท่าพิสมัยเรียงหมอน

ชื่อของรำโทนมีที่มาจากสิ่งใด

    

• จำนวนของผู้รำ

• เครื่องดนตรีที่ใช้

• แหล่งกำเนิดการแสดง

• บทร้องประกอบการร่ายรำ

การแสดงนาฏศิลป์ไทยประเภทระบำชุดใดที่ไม่จัดเป็นการแสดงระบำแบบมาตรฐาน

  

• ระบำสี่บท

• ระบำดาวดึงส์

• ระบำพรหมาสตร์

• ระบำอวยพรอ่อนหวาน

ใครที่ใช้หลักในการวิจารณ์ผลงานนาฏศิลป์ไม่ถูกต้อง

      

• เพลงวิจารณ์บทที่ใช้ประกอบการแสดง

• ไพรวิจารณ์ท่าทางการแสดงและการแต่งกาย

• พลอยวิจารณ์เกี่ยวกับหน้าตาและนิสัยของผู้แสดง

• พลูวิจารณ์เกี่ยวกับดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดง

ข้อใดที่ไม่ใช่ประโยชน์ของการวิเคราะห์ วิจารณ์การแสดงนาฏศิลป์

      

• ฝึกให้ผู้ที่สร้างสรรค์ผลงานนาฏศิลป์ยอมรับคำติชม

              วิพากย์ วิจารณ์

• ทำให้ผู้สร้างสรรค์ผลงานนาฏศิลป์ผลิตผลงานตาม ความต้องการของตลาดบันเทิงมากยิ่งขึ้น

• เป็นการเสนอแนะแนวทางการแก้ไขปรับปรุงพัฒนา งานนาฏศิลป์ให้มีคุณค่าสอดคล้องกับเป้าหมาย

• ส่งเสริมให้ผู้ที่สร้างสรรค์ผลงานนำความรู้ที่ได้มาพัฒนาผลงานให้มีความแปลกใหม่และทันสมัยมากยิ่งขึ้น