หน่วยที่ 9 การแสดงนาฏศิลป์พื้นเมือง ม.2

ข้อใด ไม่ใช่การแสดงที่เรียกว่าเป็น “มหรสพ”

    

• งิ้ว

• ลิเก

• หนังใหญ่  

• ผีตาโขน

ศิลปะการแสดงที่มีความสอดคล้องกับวิถีชีวิตของคนในภาคกลาง คือข้อใด

   

• ระบำเก็บใบชา

• เต้นกำรำเคียว

• ระบำร่อนแร่

• เซิ้งแหย่ไข่หมดแดง

ระบำพื้นเมืองของภาคใต้เด็ดขาด คมชัด เพราะได้รับอิทธิพลมาจากอะไร

    

• ภาษาพูดที่รวดเร็ว

• วัฒนธรรมผสมผสานระหว่างไทยและมลายู

• ดินแดนชายทะเล ทำให้ศิลปะแสดงออกถึงคลื่นลมพายุที่รุนแรง

• ดนตรีที่ชัดเจน รวดเร็ว ใช้กลองแขกและรำมะนาเป็นหลัก

ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับความหมายของการแสดงพื้นบ้าน

     

• การแสดงพื้นบ้านเป็นการแสดงเพื่อหารายได้เลี้ยงชีพ

• การแสดงพื้นบ้านเป็นการแสดงที่น่ากลัว ทำให้ผู้คนตื่นเต้น

• การแสดงพื้นบ้านเป็นการแสดงที่ต้องอาศัยผีสางเทวดาในการดูแลรักษา

• การแสดงพื้นบ้านเป็นการแสดงเพื่อความบันเทิง สนุกสนาน ไม่ก่อให้เกิดรายได้

ข้อใดที่ไม่ใช่ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อนาฏศิลป์พื้นเมือง

                        

• สภาพภูมิศาสตร์

• ศาสนา

• ความเชื่อ

• ค่านิยม

ลักษณะเฉพาะของการแสดงนาฏศิลป์พื้นเมืองภาคเหนือมีลักษณะเป็นอย่างไร

  

• มีความนุ่มนวล อ่อนหวาน งดงาม

• มีความรื่นเริง สนุกสนาน

• มีความเรียบง่าย ใช้สำนวนโวหารมาก

• มีความกระชับ รวดเร็ว

การแสดงพื้นเมืองแบ่งออกเป็นกี่ประเภท ได้แก่อะไรบ้าง

   

• 2 ประเภท คือ ลำนำ ทำนอง

• 3 ประเภท คือ ลำนำ ทำนอง ต่อกลอน

• 2 ประเภท คือ การแสดงเบ็ดเตล็ด ทำนอง

• 3 ประเภท คือ ลำนำ ทำนอง การแสดงเบ็ดเตล็ด

การแสดงนาฏศิลป์ไทยชุดใดที่ ไม่ใช่การแสดงพื้นเมืองของภาคใต้

    

• ระบำเก็บใบชา

• ระบำร่อนแร่

• มะโย่ง

• กาหยง

คำว่า “เซิ้ง” มีความหมายว่าอย่างไร

 

• การแสดงที่เกิดมาช้านาน

• จังหวะเพลงที่มีความสนุกสนาน

• การแสดงที่ใช้ประกอบในพิธีกรรม

• การฟ้อนของคนอีสานที่ประดิษฐ์ท่ารำขึ้น จึงเรียกว่า “เซิ้ง”

ลักษณะการเดินถัดเรียงเท้าไปตามวงทวนเข็มนาฬิกาโดยเริ่มก้าวเท้าซ้ายตรงคำว่า “รำ” แล้วย่อเข่าลง เป็นการแสดงของภาคใด และมีชื่อเรียกว่าอย่างไร

    

• ภาคใต้  การแสดงชุด ร่อนแร่

• ภาคอีสาน การแสดงชุด เซิ้งสวิง

• ภาคกลาง การแสดงชุด รำซิมารำ

• ภาคเหนือ การแสดงชุด ฟ้อนเทียน