ประเภทของละครไทย ม.3

2 ประเภท ได้แก่ ละครรำแบบดั้งเดิม, ละครที่พัฒนาขึ้นใหม่

2 ประเภท ได้แก่ ละครรำแบบดั้งเดิม, ละครรำแบบปรับปรุง

3 ประเภท ได้แก่ ละครรำแบบดั้งเดิม, ละครรำแบบปรับปรุง, ละครที่พัฒนาขึ้นใหม่

3 ประเภท ได้แก่ ละครรำแบบดั้งเดิม, ละครรำแบบปรับปรุง, ละครพูดสลับรำ

ละครดึกดำบรรพ์

ละครชาตรี

ละครนอก

ละครใน

สมัยอยุธยา

สมัยสุโขทัย

สมัยธนบุรี

สมัยรัตนโกสินทร์

ละครชาตรี ละครนอก ละครใน

ละครชาตรี ละครดึกดำบรรพ์ ละครเสภา

ละครดึกดำบรรพ์ ละครพันทาง ละครเสภา

ละครนอก ละครใน ละครพันทาง

เดิมให้ผู้ชายแสดง มีตัวละครเพียง 3 ตัว คือ นายโรง นาง และตัวตลกหรือจำอวด ปัจจุบันใช้ผู้แสดงทั้งผู้ชายและผู้หญิงตามบทบาท

โรงละครมุงหลังคา มีเสา 4 ต้น และเสามหาชัยกลางโรง มีเตียง 1 เตียง

ดำเนินเรื่องด้วยความกระชับรวดเร็ว มีความตลกขบขัน มักใช้ถ้อยคำสามัญชนทั่วไป

เรื่องที่ใช้แสดง พระสุธน-มโนราห์, รถเสน (พระรถเมรี)

ละครนอก

ละครใน

ละครดึกดำบรรพ์

ละครชาตรี

เป็นการลงคาถาอาคม

เป็นการกันเสนียดจัญไร

เป็นการรำแบบชักยันต์

เป็นการถอนอาถรรพณ์

ละครดึกดำบรรพ์

โอเปร่า

ละครใน

ละครชาตรี

ใช้ผู้ชายและผู้หญิงแสดงตามบทบาท

ความสนุกสนาน ตลกขบขัน ดำเนินเรื่องรวดเร็ว

และไม่พิถีพิถันเรื่องลีลาท่ารำ

แต่งกายแบบละครรำตามรูปแบบของชาตินั้นๆ

มักแสดงเรื่องรามเกียรติ์, อิเหนา, อุณรุท

รามเกียรติ์, สังข์ทอง

อิเหนา, อุณรุท

สังข์ทอง, ไกรทอง

จันทกินรี, อิเหนา