ประวัติศาสตร์อินเดีย

ชนเผ่าพื้นเมืองดั้งเดิมของอินเดีย คือ ชนเผ่าทราวิฑหรือดราวิเดียน

สินค้าสำคัญ ได้แก่ ผ้าฝ้าย เครื่องปั้นดินเผาเขียนลวดลาย เครื่องทองแดงและทองเหลือง

เกิดระบบวรรณะขึ้นแบ่งเป็น 4 วรรณะ ได้แก่ พราหมณ์ กษัตริย์ ไวศยะ แพศย์

คัมภีร์พระเวทใช้ภาษาสันสกฤตซึ่งเป็นภาษาของพวกทราวิฑ

พระเจ้าอโศกมหาราช ราชวงศ์เมารยะ นับถือพระพุทธศาสนาใช้หลักธรรมในการปกครอง

พระเจ้าอักบาร์มหาราช นับถือศาสนาพุทธ

หัวเสารูปสิงห์ทูนธรรมจักร เกิดขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์กุษาณะ

ราชวงศ์โมกุล คือ ยุคทองของอินเดียโบราณ

“จิซยา (jizya)” หมายถึง พิธีกรรมของศาสนาพราหมณ์-ฮินดู

ศาสนาที่ผสมระหว่างศาสนาอิสลามกับศาสนาพราหมณ์-ฮินดู คือ ศาสนาเชน