ภาษาวรรณศิลป์ในวรรณคดีไทย

ข้อใดเป็นคุณสมบัติสำคัญของภาษาวรรณศิลป์

• การอธิบายความให้เข้าใจได้ง่าย

• การใช้คำศัพท์ยาก

• การให้ข้อคิดคติสอนใจ

• การใช้คำเพื่อให้เกิดความไพเราะ

ข้อใดไม่ใช่ความสำคัญของ “รูปวรรณยุกต์” และ “เสียงวรรณยุกต์” ต่อการประพันธ์วรรณคดีไทย

• การสร้างรสวรรณคดี

• การกำหนดรูปแบบฉันทลักษณ์

• การเล่นคำ

• การสร้างความเปรียบแบบสัทพจน์

“ดูหนูสู่รูงู งูสุดสู้หนูสู้งู” คำประพันธ์นี้โดดเด่นในด้านใด

• การเล่นเสียงสัมผัสพยัญชนะ

• การเล่นเสียงสัมผัสสระ

• การเล่นเสียงวรรณยุกต์

• การเล่นคำพ้องเสียง

“สายธาราดั่งนาฬิกาแก้ว” ข้อความนี้ใช้ภาพพจน์ชนิดใด

• สัทพจน์

• สัญลักษณ์

• บุคคลวัต

• อุปมา

ข้อใดใช้ภาพพจน์แบบอุปลักษณ์

• เธอคือโคมทองของชีวิตพี่

• เสียงรถด่วนขบวนสุดท้าย

• ฝากเพลงนี้มากับสายลมผ่าน

• หากมีเวลามาเยี่ยมบ้านนาบ้างเน้อพี่เน้อ

ข้อใดเป็นการใช้โวหารภาพพจน์แบบกล่าวเกินจริง

• ฉันแว่วเสียงเธอเพ้อครวญริมทะเลแห่งนี้

• ถ้าวันนี้ยังมีเขาอยู่ เราคงยืนสู้ดูโลกอย่างทระนง

• ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน

• เพราะเธอเหมือนหลักไม้ตั้งตรงนั่น ไม้เลื้อยอย่างฉันได้พันอาศัย

“น้ำพระเนตรพุทธรูปหยดจูบพื้น

เจดีย์ยืนอาลัยโบสถ์ไหวหวั่น

กำแพงเมืองล้มพาดพินาศพลัน

อดีตวันทรุดร่วงเมืองหลวงเดิม”

ข้อความข้างต้นใช้โวหารภาพพจน์ใด

• อธิพจน์

• ปฏิพากย์

• บุคคลวัต

• อุปลักษณ์

การชมความงาม เป็นลีลาการประพันธ์รูปแบบใด

• เสาวรจนี

• นารีปราโมทย์

• พิโรธวาทัง

• สัลลาปังคพิไสย

รสแห่งความรักหรือความเสน่หาระหว่างคนรัก เป็นรสทางวรรณคดีใด

• ศฤงคารรส

• หาสยรส

• กรุณารส

• วีรรส

“หากคุณกำลังมีปัญหากับความอ้วน มาออกกำลังกายไปกับเราสิ เพราะความอ้วนเป็นบ่อเกิดของโรคภัยอีกมากมาย” จากข้อความข้างต้นจัดอยู่ในโวหารใด

• โวหารเพื่ออธิบายความอย่างตรงไปตรงมา

• โวหารเพื่อการโน้มน้าวใจ

• โวหารเพื่อเปรียบเทียบเชื่อมโยงกับสิ่งอื่นๆ

• โวหารเพื่อสร้างอารมณ์สะเทือนใจ