ภาษาวรรณศิลป์ในวรรณคดีไทย

การอธิบายความให้เข้าใจได้ง่าย

การใช้คำศัพท์ยาก

การให้ข้อคิดคติสอนใจ

การใช้คำเพื่อให้เกิดความไพเราะ

การสร้างรสวรรณคดี

การกำหนดรูปแบบฉันทลักษณ์

การเล่นคำ

การสร้างความเปรียบแบบสัทพจน์

การเล่นเสียงสัมผัสพยัญชนะ

การเล่นเสียงสัมผัสสระ

การเล่นเสียงวรรณยุกต์

การเล่นคำพ้องเสียง

สัทพจน์

สัญลักษณ์

บุคคลวัต

อุปมา

เธอคือโคมทองของชีวิตพี่

เสียงรถด่วนขบวนสุดท้าย

ฝากเพลงนี้มากับสายลมผ่าน

หากมีเวลามาเยี่ยมบ้านนาบ้างเน้อพี่เน้อ

ฉันแว่วเสียงเธอเพ้อครวญริมทะเลแห่งนี้

ถ้าวันนี้ยังมีเขาอยู่ เราคงยืนสู้ดูโลกอย่างทระนง

ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน

เพราะเธอเหมือนหลักไม้ตั้งตรงนั่น ไม้เลื้อยอย่างฉันได้พันอาศัย

อธิพจน์

ปฏิพากย์

บุคคลวัต

อุปลักษณ์

เสาวรจนี

นารีปราโมทย์

พิโรธวาทัง

สัลลาปังคพิไสย

ศฤงคารรส

หาสยรส

กรุณารส

วีรรส

โวหารเพื่ออธิบายความอย่างตรงไปตรงมา

โวหารเพื่อการโน้มน้าวใจ

โวหารเพื่อเปรียบเทียบเชื่อมโยงกับสิ่งอื่นๆ

โวหารเพื่อสร้างอารมณ์สะเทือนใจ