คำอุทาน

จากประโยค “…เวรกรรมจำพรากต้องจากกัน” ควรเติมคำอุทานใดจึงเหมาะสม

• โธ่ !

• เฮ้ย !   

• โอ้ !

• เออ !

ข้อใดมีคำอุทานเสริมบท

• โอ๊ย ! ฉันเจ็บนะ

• อ้อ ! เข้าใจแล้ว

• ต๊ายตาย ! ทำไมกินเลอะขนาดนี้

• ไม่ทำแล้วการบ้งการบ้าน

ข้อใดมีคำอุทานแตกต่างจากข้ออื่น

• ตายจริง! ทำไมเละแบบนี้

• ว๊าย! มือถือฉันพังหมดแล้ว

• แหม! ไม่ชวนฉันบ้างเลยนะ

• ต๊ายตาย! มาได้ไงเนี่ย

ข้อใดต่อไปนี้มีคำอุทานต่างจากข้ออื่น

• โอ๊ย ! ฉันเจ็บนะ

• วันนี้ฝนตกแบบไม่ลืมหูลืมตา

• เขาเสียใจเอาแต่ร้องห่มร้องไห้

• ไม่อ่านแล้วหนังสือหนังหาอะไร

คำอุทานในข้อใดแสดงความรู้สึกสงสาร

• เฮ๊ย ! ระวังรถ

• อุ๊ย ! ทำไมมาเงียบ ๆ

• เฮ้อ ! การบ้านเสร็จสักที

• โถ ! ไม่สบายหนักเลยนะเรา

ข้อใด เป็นคำอุทานบอกอาการดีใจ

• ไชโย!  เฮ้ !

• อนิจจา ! พุทโธ่ !  โถ!     

• ช่วยด้วย! ว้าย !  ฮ้า !  

• โอ้โฮ !  โอ !  แหม !

ข้อใด เป็นคำอุทานบอกอาการตกใจ

• ไชโย!  เฮ้ !

• อนิจจา ! พุทโธ่ !  โถ!

• ช่วยด้วย! ว้าย !  ฮ้า !  

• โอ้โฮ !  โอ !  แหม !

ข้อใด เป็นคำอุทานแสดงความสงสัย

• ไชโย!  เฮ้ !

• อนิจจา ! พุทโธ่ !  โถ!     

• เอ๊ะ !  หือ!  หา!  

• โอ้โฮ !  โอ !  แหม !

ข้อใด เป็นคำอุทานแสดงความแปลกใจ

• ไชโย!  เฮ้ !

• อนิจจา ! พุทโธ่ !  โถ!

• เอ๊ะ !  หือ!  หา!  

• โอ้โฮ !  โอ !  แหม !

ข้อใด เป็นคำอุทานบอกอาการสงสาร

• ไชโย!  เฮ้ !

• อนิจจา ! พุทโธ่ !  โถ!     

• เอ๊ะ !  หือ!  หา!  

• โอ้โฮ !  โอ !  แหม !