ข้อสอบกลางภาค 1/65 ภาษาไทยพื้นฐาน ม.5

ข้อใดไม่ใช่บทร้อยกรอง

• นิราศภูเขาทอง              

• ความสุขของกะทิ

• ลำนำภูกระดึง              

• ม้าก้านกล้วย

บทร้อยกรองเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าอะไร

• ลำนำ

• ฉันทลักษณ์

• กวีนิพนธ์                   

• บทขับ

ข้อใดคือความหมายของบทร้อยกรอง

• มีผู้แต่งคนเดียว 

• มีรูปแบบเป็นกลอนเท่านั้น

• บังคับฉันทลักษณ์

• มีความทันสมัย

ข้อใดไม่ใช่แนวทางในการอ่านและพิจารณา

   บทร้อยกรอง

• พิจารณาเนื้อหา       

• พิจารณาการใช้ภาษา

• พิจารณาคำประพันธ์ 

• พิจารณาผู้แต่ง

ข้อใดเป็นบทร้อยกรองที่ดี

• ให้คุณค่าด้านอารมณ์

• ให้คุณค่าทางปัญญา

• ให้ข้อคิดแก่ผู้อ่าน

• ถูกทุกข้อ

ข้อใดไม่ใช่การใช้ภาษาในบทร้อยกรอง

• บังคับฉันทลักษณ์กลอนอย่างเดียว

• ใช้สัมผัสพยัญชนะ – สระ

• สัญลักษณ์

• ภาพพจน์

                        ฉันมองเงาเขาขุนละมุนซ้อน                                หว่างเมฆมออรชรร่อนเรียงอยู่

            มองอุษาอ่าแสงแจ้งดำรู                                                  ฉาบผาภูผ่องผาดเพียงดาดทอง

                        ฉันมองคลื่นรื่นเร่เข้าเห่ฝั่ง                                 พร่ำฝากฝังภักดีไม่มีสอง

            มองดาวเฟี้ยมเยี่ยมพักตร์ลักษณ์ลำยอง                             จากคันฉ่องชลาลัยใสสะอาง

                        ฉันมองไม้ดอกขาวพราวทุ่งหญ้า                           จำนรรจาเอียงอายสายลมสาง

            มองนกน้อยจ้อยแฝงแข่งน้ำค้าง                                       สดุดีฟ้ากว้างพร่างตะวัน

                        ฉันมองแสงเดือนสอดลอดร่มไผ่                           เหมือนยองใยเงินยวงอันสรวงสรร

            เสกฉลุปรุระยับสลับชั้น                                                  เป็นมิ่งขวัญตาคิดพินิจครวญ

                        หวามหัวใจเหมือนได้รัดสัมผัสหล้า                      ห้วงนภานิรันดรอาวรณ์หวน

            สรรพสิ่งโสภิตดุจชิดชวน                                                 ใจรัญจวนจอดรักไม่พักเลือน

                        โฉดไฉนใจมนุษย์มาฉุดชัก                                 ทำหาญหักโหดกระหายหมายฉะเฉือน

            ทลายงามเพื่อสงครามย่ามใจเตือน                                 ทลายเรือนทลายรักหลักโลกา

                        เมื่อทุ่งราบยังอาบเดือนเหมือนอย่างนี้                   เมื่อราตรียังรวยรื่นชื่นนาสา

           เป็นไปได้หรือนี่ที่มนตรา                                               สงครามฆ่ารักเสียแล้วแคล้วใจคน

ข้อใดเป็นกลวิธีการตั้งชื่อเรื่อง

• การใช้คำถาม           

• การแสดงความสงสัย

• การบอกเล่า             

• การเปรียบเทียบ

                        ฉันมองเงาเขาขุนละมุนซ้อน                                หว่างเมฆมออรชรร่อนเรียงอยู่

            มองอุษาอ่าแสงแจ้งดำรู                                                  ฉาบผาภูผ่องผาดเพียงดาดทอง

                        ฉันมองคลื่นรื่นเร่เข้าเห่ฝั่ง                                 พร่ำฝากฝังภักดีไม่มีสอง

            มองดาวเฟี้ยมเยี่ยมพักตร์ลักษณ์ลำยอง                             จากคันฉ่องชลาลัยใสสะอาง

                        ฉันมองไม้ดอกขาวพราวทุ่งหญ้า                           จำนรรจาเอียงอายสายลมสาง

            มองนกน้อยจ้อยแฝงแข่งน้ำค้าง                                       สดุดีฟ้ากว้างพร่างตะวัน

                        ฉันมองแสงเดือนสอดลอดร่มไผ่                           เหมือนยองใยเงินยวงอันสรวงสรร

            เสกฉลุปรุระยับสลับชั้น                                                  เป็นมิ่งขวัญตาคิดพินิจครวญ

                        หวามหัวใจเหมือนได้รัดสัมผัสหล้า                      ห้วงนภานิรันดรอาวรณ์หวน

            สรรพสิ่งโสภิตดุจชิดชวน                                                 ใจรัญจวนจอดรักไม่พักเลือน

                        โฉดไฉนใจมนุษย์มาฉุดชัก                                 ทำหาญหักโหดกระหายหมายฉะเฉือน

            ทลายงามเพื่อสงครามย่ามใจเตือน                                 ทลายเรือนทลายรักหลักโลกา

                        เมื่อทุ่งราบยังอาบเดือนเหมือนอย่างนี้                   เมื่อราตรียังรวยรื่นชื่นนาสา

           เป็นไปได้หรือนี่ที่มนตรา                                               สงครามฆ่ารักเสียแล้วแคล้วใจคน

บทร้อยกรองข้างต้นแสดงให้เห็นความสำคัญของสิ่งใด

• ธรรมชาติ                 

• มนุษย์

• สัตว์     

• สงคราม

ฉันมองเงาเขาขุนละมุนซ้อน                                หว่างเมฆมออรชรร่อนเรียงอยู่

            มองอุษาอ่าแสงแจ้งดำรู                                                  ฉาบผาภูผ่องผาดเพียงดาดทอง

                        ฉันมองคลื่นรื่นเร่เข้าเห่ฝั่ง                                 พร่ำฝากฝังภักดีไม่มีสอง

            มองดาวเฟี้ยมเยี่ยมพักตร์ลักษณ์ลำยอง                             จากคันฉ่องชลาลัยใสสะอาง

                        ฉันมองไม้ดอกขาวพราวทุ่งหญ้า                           จำนรรจาเอียงอายสายลมสาง

            มองนกน้อยจ้อยแฝงแข่งน้ำค้าง                                       สดุดีฟ้ากว้างพร่างตะวัน

                        ฉันมองแสงเดือนสอดลอดร่มไผ่                           เหมือนยองใยเงินยวงอันสรวงสรร

            เสกฉลุปรุระยับสลับชั้น                                                  เป็นมิ่งขวัญตาคิดพินิจครวญ

                        หวามหัวใจเหมือนได้รัดสัมผัสหล้า                      ห้วงนภานิรันดรอาวรณ์หวน

            สรรพสิ่งโสภิตดุจชิดชวน                                                 ใจรัญจวนจอดรักไม่พักเลือน

                        โฉดไฉนใจมนุษย์มาฉุดชัก                                 ทำหาญหักโหดกระหายหมายฉะเฉือน

            ทลายงามเพื่อสงครามย่ามใจเตือน                                 ทลายเรือนทลายรักหลักโลกา

                        เมื่อทุ่งราบยังอาบเดือนเหมือนอย่างนี้                   เมื่อราตรียังรวยรื่นชื่นนาสา

           เป็นไปได้หรือนี่ที่มนตรา                                               สงครามฆ่ารักเสียแล้วแคล้วใจคน

บทร้อยกรองข้างต้นไม่ได้กล่าวถึงสิ่งใด

• ภูเขา        

• ทะเล

• ทุ่งหญ้า                   

• สัตว์ป่า

ฉันมองเงาเขาขุนละมุนซ้อน                                หว่างเมฆมออรชรร่อนเรียงอยู่

            มองอุษาอ่าแสงแจ้งดำรู                                                  ฉาบผาภูผ่องผาดเพียงดาดทอง

                        ฉันมองคลื่นรื่นเร่เข้าเห่ฝั่ง                                 พร่ำฝากฝังภักดีไม่มีสอง

            มองดาวเฟี้ยมเยี่ยมพักตร์ลักษณ์ลำยอง                             จากคันฉ่องชลาลัยใสสะอาง

                        ฉันมองไม้ดอกขาวพราวทุ่งหญ้า                           จำนรรจาเอียงอายสายลมสาง

            มองนกน้อยจ้อยแฝงแข่งน้ำค้าง                                       สดุดีฟ้ากว้างพร่างตะวัน

                        ฉันมองแสงเดือนสอดลอดร่มไผ่                           เหมือนยองใยเงินยวงอันสรวงสรร

            เสกฉลุปรุระยับสลับชั้น                                                  เป็นมิ่งขวัญตาคิดพินิจครวญ

                        หวามหัวใจเหมือนได้รัดสัมผัสหล้า                      ห้วงนภานิรันดรอาวรณ์หวน

            สรรพสิ่งโสภิตดุจชิดชวน                                                 ใจรัญจวนจอดรักไม่พักเลือน

                        โฉดไฉนใจมนุษย์มาฉุดชัก                                 ทำหาญหักโหดกระหายหมายฉะเฉือน

            ทลายงามเพื่อสงครามย่ามใจเตือน                                 ทลายเรือนทลายรักหลักโลกา

                        เมื่อทุ่งราบยังอาบเดือนเหมือนอย่างนี้                   เมื่อราตรียังรวยรื่นชื่นนาสา

           เป็นไปได้หรือนี่ที่มนตรา                                               สงครามฆ่ารักเสียแล้วแคล้วใจคน

ข้อใดเป็นแนวคิดสำคัญของบทร้อยกรองข้างต้น

• มนุษย์อยู่ร่วมกับธรรมชาติ

• มนุษย์ทำลายธรรมชาติ

• ภัยธรรมชาติ

• สงครามทำลายทุกสิ่ง