ข้อสอบวัดผลปลายภาคเรียน วิชา ศิลปะพื้นฐาน ๒ (ศ๓๑๑๐๒)

การแสดงที่แสดงเป็นเรื่องราว

การแสดงที่ใช้ภาษาท่า และการตีบท

การแสดงที่เน้นการเคลื่อนไหวของร่างกาย

การแสดงที่ใช้สรีระต่าง ๆ ของร่างกายในการเคลื่อนไหวสื่อความหมายแทนการพูด

ก่อนสมัยสุโขทัย  

สมัยสุโขทัย

สมัยอยุธยา

สมัยธนบุรี

อินเดีย

พม่า

มอญ   

เขมร

แสดงเอกลักษณ์ท้องถิ่น/ตัวตนชัดเจน

มีลักษณะการแสดงที่เรียบง่าย ไม่เคร่งครัด

เป็นการแสดงที่มีระเบียบแบบแผนเคร่งครัด ชัดเจน

เป็นการแสดงที่สะท้อนถึงวิถีชีวิต ประเพณี ความเชื่อเป็นหลัก

เป็นการแสดงที่ไม่เคร่งครัด มีการผ่อนปรนข้อบังคับในการแสดง

เป็นการแสดงที่แสดงให้เห็นถึงความเป็นกลุ่มชน/ชนเผ่า/เอกลักษณ์ของกลุ่มชนนั้นชัดเจน

เป็นการแสดงที่ได้รับการปรับปรุง และพัฒนาจนกลายเป็นรูปแบบที่วิจิตรงดงามเป็นมาตรฐาน

นิยมนำเรื่องราวของขนบธรรมเนียม ประเพณีวิถีชีวิต และการประกอบอาชีพมาสร้างเป็นการแสดง

ข้อ ๑)

ข้อ ๑) และ ๒)

ข้อ ๑) และ ๓)

ข้อ ๒) และ ๓)

ข้อ ๑), ๒) และ ๓)

ระบำร่ม

ระบำร่อนแร่

ระบำนางไม้

ระบำเก็บใบชา

ระบำกวาง, ระบำครุฑ

ระบำทวารวดี, ระบำสุโขทัย

ระบำชุมนุมเผ่าไทย, ระบำอาเซียน

ระบำลาวไทยอธิษฐาน, ระบำจีนไทยไมตรี

ระบำดาวดึงส์

ระบำกินรีร่อน

ระบำพรหมาสตร์

ระบำเทพบันเทิง

ตัวละคร/นางในวรรณคดี

สถานที่สำคัญๆ ในสมัยโบราณ

ลักษณะการละเล่นและประเพณีโบราณ

ภาพจำหลักที่ปรากฏอยู่ตามโบราณสถาน/วัตถุ