Chrystologia - Sesboue; kol. 2

Wg autora w debatach chrystologicznych IV wieku kluczowe znaczenie ma / mają

• argumentacja soteriologiczna.

• teoretyczne spekulacje filozoficzne.

• praktyczne rozwiązania dotyczące moralności chrześcijańskiej.

Idea przebóstwienia polega na

• obecności Ducha Świętego w bosko-ludzkiej wspólnocie Kościoła.

• powstaniu jednej bosko-ludzkiej natury po wcieleniu Chrystusa.

• całkowitym rozpłynięciu się ludzkiej natury w boskiej.

• tym, że zbawienie jest rozumiane jako dar uczestnictwa w życiu Boga.

Teologia Atanazego z Aleksandrii wpisuje się w schemat chrystologiczny

• Logos-sarx.

• Logos-anthropos.

W odniesieniu do terminu współistotny Apolinary z Laodycei był przekonanym zwolennikiem chrystologii

• ariańskiej.

• semi-ariańskiej.

• nicejskiej.

Według Apolinarego

• Chrystus nie był prawdziwym Bogiem.

• Syn we wcieleniu przyjął ciało wraz z rozumną duszą ludzką.

• człowieczeństwo Chrystusa było tylko pozorne.

• Chrystus przyjął ciało ludzkie, ale nie rozumnej duszy ludzkiej.

Formuła "jedyna wcielona natura Boga Słowa" przypisana w V wieku Atanazemu znajduje się u

• Teodora z Mopsuestii

• Apolinarego z Laodycei

• Diodora z Tarsu

• Grzegorza z Nyssy

Teodor z Mopsuestii (Szkoła Antiocheńska) przeciw Apolinaremu podkreśla

• zjednoczenie Boskiej i ludzkiej natury w Chrystusie.

• rozróżnienie natur w Chrystusie oraz integralność natury ludzkiej.

• przemianę ludzkiej natury w Boską po wcieleniu.

Charakterystyczny schemat chrystologii związanej ze Szkołą Antiocheńską to

• Logos-sarx

• Logos-anthropos

Nurt chrystologii wywodzący się ze Szkoły Aleksandryjskiej bardziej podkreśla

• autentycznie ludzką kondycję Chrystusa.

• zjednoczenie natur w Chrystusie.

Chrystologia Szkoły Antiocheńskiej może prowadzić do

• oddzielania dwóch natur, dwóch podmiotów w Chrystusie.

• zanegowanie prawdziwie ludzkiej kondycji Chrystusa.