ขุนช้างขุนแผน ตอนขุนช้างถวายฎีกา

๑. เสภาคืออะไร

• ก. การขับลำนำเป็นเรื่องราว ใช้กรับเป็นเครื่องประกอบจังหวะ

• ข. การร้องเป็นทำนองสรภัญญะ ใช้กลองรำมะนาเป็นเครื่องประกอบจังหวะ

• ค. การร้องเป็นทำนองแหล่  ใช้ระนาดเป็นเครื่องประกอบจังหวะ

• ง. การร้องเป็นทำนองไทยเดิม ใช้ฉิ่งเป็นเครื่องประกอบจังหวะ

๒. “ทุกวันนี้ลูกชายสบายยศ        พร้อมหมดเมียมิ่งก็มีสอง

มีบ่าวไพร่ใช้สอยทั้งเงินทอง          พี่น้องข้างพ่อก็บริบูรณ์”  คำที่ขีดเส้นใต้หมายถึงผู้ใด

• ก. นางสร้อยทองและนางสายทอง    

• ข. นางแก้วกิริยาและนางลาวทอง

• ค. นางสร้อยฟ้าและนางศรีมาลา             

• ง.  นางสายทองและนางลาวทอง

๓. เมื่อขุนช้างถวายฎีกาต่อสมเด็จพระพันวษาทำไมต้องถูกเฆี่ยนถึง๓๐ ที

• ก. ขุนช้างละเมิดกฎหมายในการรักษาความปลอดภัยแก่พระมหากษัตริย์

• ข. ขุนช้างสร้างความรำคาญในการเสด็จประพาส

• ค. ขุนช้างไม่รู้จักกาลเทศะความเหมาะสม

• ง. ขุนช้างชอบฟ้องร้องเรื่องไร้สาระ

๔. “อีแสนถ่อยจัญไรใจทมิฬ       ดังเพชรนิลเกิดขึ้นในอาจม” ผู้ประพันธ์ใช้โวหารใดในการประพันธ์

• ก. อุปลักษณ์

• ข. อุปมา

• ค. สัทพจน์

• ง. พรรณนาโวหาร

๕. ข้อใดไม่ใช่ลางสังหรณ์ที่เกิดแก่นางวันทอง

• ก. ดุเหว่าเร้าเสียงสำเนียงก้อง               

  ระฆังฆ้องขานแข่งในวังหลวง

• ข. ฝันว่าพลัดไปในไพรเถื่อน                 

  เลื่อนเปื้อนไม่รู้ที่จะกลับหลัง

• ค. ลดเลี้ยวเที่ยวหลงในดงรัง                 

  ยังมีพยัคฆ์ร้ายมาราวี

• ง. ใต้เตียงสียงหนูก็กุกกก                    

  แมงมุงทุ่มอกที่ริมฝา

๖.  “ว่าตั้งแต่วันนี้สืบต่อไป                   หน้าที่ของผู้ใดให้รักษา

ถ้าประมาทราชการไม่นำพา                  ปล่อยให้ใครเข้ามาในล้อมวง”  คำว่า “ราชการ” หมายถึงเรื่องใด

• ก. การอารักขาพระมหากษัตริย์  

• ข. การแสดงความเคารพต่อพระมหากษัตริย์

• ค. การตัดสินคดีความ

• ง. การดูแลความสงบเรียบร้อยของบ้านเมือง

๗. การกราบบังคมทูลเป็นกลางของนางวันทองทำให้ส่งผลอย่างไร

• ก. ที่รูปรวยสวยสมมีถมไป

• ข. ให้ฟันฟาดเสียให้เป็นผี 

• ค. เอาใบตองรองไว้ให้หมากิน

• ง. อกเอาขวานผ่าอย่าปรานี

๘. ข้อใดไม่มีสำนวนไทย

• ก. เหมือนแมลงวันว่อนเคล้าที่เน่าชั่ว        

  มาเกลือกลั้วปทุมมาลย์ที่หวานหอม

• ข. ดอกมะเดื่อหรือจะเจือดอกพะยอม       

  ว่านักแม่จักตรอมระกำใจ

• ค. สองมือปิดขาเหมือนท่าเปรต             

  ใครมาเทศน์เอาผ้ากูไปไหน

• ง. ดังทองคำทำเลี่ยมปากกะลา              

  หน้าตาดำเหมือนมินหม้อมอม

๙. “เจ้าเป็นถึงหัวหมื่นมหาดเล็ก         มิใช่เด็กดอกจงฟังคำแม่ว่า

จงเร่งกลับไปคิดกับบิดา                     ฟ้องหากราบทูลพระทรงธรรม์” คำประพันธ์นี้นางวันทองต้องการบอกอะไรให้พลายงาม

• ก. ดุด่าว่ากล่าว  

• ข. พร่ำสอน  

• ค. เตือนสติ

• ง. ชักชวน

๑๐. “ครานั้นจึงโฉมเจ้าวันทอง               เศร้าหมองด้วยลูกเป็นหนักหนา

พ่อพลายงามทรามสวาทของแม่อา           แม่โศกาเกือบเจียนจะบรรลัย

ใช่จะอิ่มเอิบอาบด้วยเงินทอง                 มิใช่ของตัวทำมาแต่ไหน

ทั้งผู้คนช้างม้าแลข้าไท                        ไม่รักใคร่เหมือนกับพ่อพลายงาม

ทุกวันนี้ใช่แม่จะผาสุก                         มีแต่ทุกข์ใจเจ็บดังเหน็บหนาม

ต้องจำจนทนกรรมที่ติดตาม                  จะขืนความคิดไปก็ใช่ที”

คำประพันธ์นี้นางวันทองต้องการบอกให้รู้อะไร

• ก. บอกถึงความวิตกกังวล

• ข. รำพันถึงความทุกข์ใจ    

• ค. ให้คำแนะนำ     

• ง. แสดงความท้อใจ