Άβαταρς, Ταυτότητες και Παίκτες

Κατά τον Erving Goffman ο κοινωνικός κόσμος είναι: 

• Το “εγώ” ως κυρίαρχο ψυχικό κέντρο

• Μια θεατρική σκηνή 

• Μια ιεραρχία μεταξύ ατόμων 

Ποιος λειτουργεί ως “μηχανισμός αναγνώρισης προτύπων” στον άνθρωπο; 

• Ο εγκέφαλος

• Το κεντρικό νευρικό σύστημα

• Τα μάτια

Σύμφωνα με τον Erving Goffman οι κατεσταλμένες πτυχές της κοινωνικής ταυτότητας εμφανίζονται: 

• Επί σκηνής 

• 1.  

  2. Στο παρασκήνιο 

• Δεν εμφανίζονται ποτέ 

Η κατασκευή της κοινωνικής ταυτότητας σύμφωνα με τον Goffman επιτυγχάνεται μέσω: 

• Της αυθεντικότητας του ατόμου 

• Της εσωτερικής αυτοαξιολόγησης 

• Των διαπροσωπικών αλληλεπιδράσεων 

Μέσα από τη συμμετοχή του σε συγκεκριμένες κοινωνικές πρακτικές, θεσμούς και περιστάσεις ο ανθρώπινος εγκέφαλος: 

• Κατανοεί τα γεωμετρικά σχήματα 

• Κατανοεί τα κοινωνικά σχήματα 

• Όλα τα παραπάνω 

Oι άνθρωποι αναπαριστούν δράσεις ταυτότητας (acts of identity) ως προς το ποιοι είναι και πώς θέλουν να τους βλέπουν ή να τους καταλαβαίνουν οι άλλοι μέσω: 

• Της γλώσσας 

• Κινήσεων, ήχων, και άλλων σημειωτικών τρόπων 

• Όλα τα παραπάνω 

Στα ψηφιακά παιχνίδια ο παίκτης είναι: 

• Το συνειδητό “εγώ” 

• Το “δρων εγώ” 

• Το “ακροατήριο” 

Το άβαταρ χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο σώματος στα ψηφιακά παιχνίδια και οι δυνατότητες εξατομίκευσης: 

• Είναι περιορισμένες 

• Ποικίλουν ανάλογα το παιχνιδικό περιβάλλον 

• Είναι άπειρες

Τα ψηφιακά παιχνίδια στα οποία βλέπουμε ολόκληρο το άβαταρ του παίκτη ονομάζονται παιχνίδια: 

• πρωτοπρόσωπης οπτικής

• τριτοπρόσωπης οπτικής

• που δεν περιλαμβάνουν άβαταρ

Πώς συμβάλλει η αναπαραστατική σφαίρα στον χώρο του παιχνιδιού στην ενίσχυση 

της ταυτότητας του παίκτη; 

• Διατηρώντας ασφαλή απόσταση από τους άλλους παίκτες

• Παρεμβαίνοντας στις πράξεις των άλλων παικτών

• Δεν έχει καμία επίδραση στην ταυτότητα του παίκτη