บทละครพูด เรื่องเห็นแก่ลูก

คุณหญิงศรีนาถสุริยะ

พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเก้าเจ้าอยู่หัว

พระยาอุปกิตศิลปสาร

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

ฉายา

ชื่อจริง

นามปากกา

นามสลุก

มีบทสนทนาโต้ตอบ เขียนเพื่อการแสดง

มีการกำหนดฉาก ท่าทางนักแสดง

ความยาวของเรื่องเรียนเป็นองค์

ความยาวของเรื่องต้องมี 2 ตอนขึ้นไป

เหมาะสม เพราะสุภาพและรักษาประโยชน์ของนาย

ไม่เหมาะสม เพราะแสดงความสุภาพอ่อนน้อมมากเกิน ไป

ไม่เหมาะสม เพราะไม่ควรให้แขกเข้าบ้านเมื่อไม่น่าไว้ วางใจ

เหมาะสม เพราะแสดงท่าทางให้แขกเห็นว่าไม่ไว้ใจ อย่างชัดเจน

“แกไม่ต้องนั่งคอยอยู่กับฉันหรอก มีธุระอะไรก็ไปทำ เสียเถิด"

"ขอรับ ผมก็รู้สึกตัวว่าผมแก่ไปมาก"

"ผมเห็นควรตัวผมจะมารดน้ำด้วยนะครับ"

“ก็แน่ล่ะ ไม่มีเงินก็อดตายเท่านั้นเอง”

สวนหลังบ้าน

ห้องรับแขก

ห้องหนังสือ

ระเบียงหน้าบ้าน

“พุทโธ นี่แกน่ะไม่มีความเมตตาลูกแกบ้างเลยเทียว หรือ ถึงได้คิดร้ายแก่เขาได้อย่างนั้น”

“ถ้าใครบอกดิฉันว่าเป็นคนไม่ดี ดิฉันไม่ยอมเชื่อเป็น อันขาดเทียว"

“แหม ถ้ายังงั้นคุณคงรู้จักคุณแม่ดิฉันละซิคะ"

"อ๋อ นี่นะ แกต้องการเงินยังงั้นหรือ"

ภาษาแสดงความเจริญทางวัฒนธรรม

คนรับใช้ใช้ภาษาระดับเดียวกับเจ้านาย

ภาษาต่างประเทศมีใช้ในภาษาพูดของคนไทย

คนทุกชนชั้นมีความรู้ทางด้านภาษาต่างประเทศ

เป็นการเขียนโดยใส่คำพูดและการแสดงกิริยาท่าทาง ให้ตัวละคร

เป็นงานเขียนที่แฝงข้อคิด ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ต่างๆ ตามแบบฉบับของคนไทย

เป็นบทพูดที่เขียนเพื่อแสดงละครเวที โดยมีฉาก แสง สี และเสียงสมบูรณ์

เป็นการเขียนที่ยาวกว่าของตะวันตก เพราะเน้นการ บรรยายฉากมากกว่าบทสนทนาของตัวละคร

"ก็ดีหรอกครับ พอไถ ๆ ไปได้ ไม่สู้ฝืดเคืองนักแต่ภาย หลังอ้ายผีโลภมันก็เข้ามาดลใจผมอีก"

"ก็แน่ละ ไม่มีงินก็อดตายเท่านั้นเอง"

"ที่แกพูดเช่นนี้ ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงหาว่าแกหมิ่นประมาทเข้า แต่ฉันน่ะเป็นคนที่รู้จักแกมาชช้านานแล้ว เพราะฉะนั้นพอจะให้อภัยได้"

"ฉันเป็นเกลอเก่าของเจ้าคุณ ท่านนับถือฉันเหมือน น้องยังไงขอรับ?"