บทละครพูด เรื่องเห็นแก่ลูก

1. 1. ใครคือผู้แต่งบทละครพูด เรื่อง เห็นแก่ลูก

• คุณหญิงศรีนาถสุริยะ

• พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเก้าเจ้าอยู่หัว

• พระยาอุปกิตศิลปสาร

• พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

2. 2. ข้อใดคือความหมายของคำว่า พระนามแฝง

• ฉายา

• ชื่อจริง

• นามปากกา

• นามสลุก

3. 3. ข้อใดไม่ใช่ลักษณะของบทละครพูด

• มีบทสนทนาโต้ตอบ เขียนเพื่อการแสดง

• มีการกำหนดฉาก ท่าทางนักแสดง

• ความยาวของเรื่องเรียนเป็นองค์

• ความยาวของเรื่องต้องมี 2 ตอนขึ้นไป

4. อ้ายคำปฏิบัติต่อแขกของนายเหมาะสมหรือไม่ เพราะเหตุใด ?

• เหมาะสม เพราะสุภาพและรักษาประโยชน์ของนาย

• ไม่เหมาะสม เพราะแสดงความสุภาพอ่อนน้อมมากเกิน ไป

• ไม่เหมาะสม เพราะไม่ควรให้แขกเข้าบ้านเมื่อไม่น่าไว้ วางใจ

• เหมาะสม เพราะแสดงท่าทางให้แขกเห็นว่าไม่ไว้ใจ อย่างชัดเจน

5. ข้อใดแสดงลักษณะนิสัยของนายล้ำเด่นชัดที่สุด

• “แกไม่ต้องนั่งคอยอยู่กับฉันหรอก มีธุระอะไรก็ไปทำ เสียเถิด"

• "ขอรับ ผมก็รู้สึกตัวว่าผมแก่ไปมาก"

• "ผมเห็นควรตัวผมจะมารดน้ำด้วยนะครับ"

• “ก็แน่ล่ะ ไม่มีเงินก็อดตายเท่านั้นเอง”

6. 6. ฉากในบทละครพูดเรื่องเห็นแก่ลูกคือสถานที่ใด

• สวนหลังบ้าน

• ห้องรับแขก

• ห้องหนังสือ

• ระเบียงหน้าบ้าน

7. 7. ข้อใดต่อไปนี้ที่ทำให้นายล้ำเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม

• “พุทโธ นี่แกน่ะไม่มีความเมตตาลูกแกบ้างเลยเทียว หรือ ถึงได้คิดร้ายแก่เขาได้อย่างนั้น”

• “ถ้าใครบอกดิฉันว่าเป็นคนไม่ดี ดิฉันไม่ยอมเชื่อเป็น อันขาดเทียว"

• “แหม ถ้ายังงั้นคุณคงรู้จักคุณแม่ดิฉันละซิคะ"

• "อ๋อ นี่นะ แกต้องการเงินยังงั้นหรือ"

8. 8. บทละครพูดเรื่องเห็นแก่ลูก จากคำกล่าวของอ้ายคำที่ว่า "ผมบอกว่าใต้เท้ายังไม่กลับมาจากออฟฟิศ ก็ไม่ยอม ไป" สะท้อนลักษณะการใช้ภาษาสมัยนั้นอย่างไร

• ภาษาแสดงความเจริญทางวัฒนธรรม

• คนรับใช้ใช้ภาษาระดับเดียวกับเจ้านาย

• ภาษาต่างประเทศมีใช้ในภาษาพูดของคนไทย

• คนทุกชนชั้นมีความรู้ทางด้านภาษาต่างประเทศ

9. 9. บทละครพูดเรื่อเห็นแก่ลูกแตกต่างจากบทละครของชาติ ตะวันตกอย่างไร

• เป็นการเขียนโดยใส่คำพูดและการแสดงกิริยาท่าทาง ให้ตัวละคร

• เป็นงานเขียนที่แฝงข้อคิด ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ต่างๆ ตามแบบฉบับของคนไทย

• เป็นบทพูดที่เขียนเพื่อแสดงละครเวที โดยมีฉาก แสง สี และเสียงสมบูรณ์

• เป็นการเขียนที่ยาวกว่าของตะวันตก เพราะเน้นการ บรรยายฉากมากกว่าบทสนทนาของตัวละคร

10. ข้อใดไม่ได้สะท้อนทัศนคติของตัวละคร

• "ก็ดีหรอกครับ พอไถ ๆ ไปได้ ไม่สู้ฝืดเคืองนักแต่ภาย หลังอ้ายผีโลภมันก็เข้ามาดลใจผมอีก"

• "ก็แน่ละ ไม่มีงินก็อดตายเท่านั้นเอง"

• "ที่แกพูดเช่นนี้ ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงหาว่าแกหมิ่นประมาทเข้า แต่ฉันน่ะเป็นคนที่รู้จักแกมาชช้านานแล้ว เพราะฉะนั้นพอจะให้อภัยได้"

• "ฉันเป็นเกลอเก่าของเจ้าคุณ ท่านนับถือฉันเหมือน น้องยังไงขอรับ?"