แบบทดสอบก่อนเรียน ประวัติวรรณคดี ๒

     หนังสือที่แต่งขึ้นเพื่อความสนุกสนาน ไม่คำนึงถึงสาระแก่นสาร

   หนังสือที่แต่งขึ้นทุกชนิดไม่จำกัดรูปแบบ ความมุ่งหมายและคุณค่า

    หนังสือที่แต่งขึ้นโดยมีจุดมุ่งหมายที่จะแสดงข้อเท็จจริง ข้อความรู้ และข้อคิดเห็นประกอบเหตุผล

หนังสือที่แต่งขึ้นโดยผู้เขียนต้องการถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดไปสู่ผู้อ่านด้วยศิลปะการประพันธ์อันวิจิตรประณีต

  วรรณคดีจะแต่งโดยกวีในราชสำนัก ส่วนวรรณกรรมจะแต่งโดยกวีที่เป็นชาวบ้าน

เนื้อเรื่องของวรรณคดีจะเป็นเรื่องจักรๆวงศ์ๆส่วนเนื้อเรื่องของวรรณกรรมจะสะท้อนชีวิตชาวบ้าน

วรรณคดีจะจำกัดรูปแบบ ความมุ่งหมาย และคุณค่า ส่วนวรรณกรรมไม่จำกัดรูปแบบ ความมุ่งหมาย และคุณค่า

     วรรณคดีจะเน้นความไพเราะของถ้อยคำ สำนวนมากกว่าเนื้อเรื่อง ส่วนวรรณกรรมเน้นเนื้อเรื่องมากกว่าถ้อยคำสำนวน

   นิทานอีสป

ปาฐกถาทางวิทยุกระจายเสียง

   ตำราฉันทลักษณ์

   บทโทรทัศน์

ศิลาจารึก

นิทานพื้นบ้าน

ปริศนาคำทาย

เพลงกล่อมเด็ก

รามเกียรติ์

ลิลิตตะเลงพ่าย

ลิลิตโองการแช่งน้ำ

ตำราพิชัยสงคราม

สารคดีเน้นความสนุกสนาน ส่วนบันเทิงคดีเน้นความรู้

สารคดีเน้นการท่องเที่ยว ส่วนบันเทิงคดีเน้นสภาพชีวิตในราชสำนัก

สารคดีเน้นการอนุรักษ์ธรรมชาติ ส่วนบันเทิงคดีเน้นสภาพชีวิตคนในสังคม

สารคดีเน้นการให้ความรู้มากกว่าความสนุกสนาน ส่วนบันเทิงคดีเน้นความสนุกสนานเพลิดเพลินและให้แง่คิด

โคลง

ฉันท์

  กาพย์

ความเรียง

กวีในสมัยก่อนนิยมเขียนเรื่องไกลตัวโดยใช้ความคิดหรือจินตนาการของตนเอง

วรรณคดีในสมัยก่อนจำกัดเนื่องเรื่องในการเขียน

วรรณคดีในสมัยก่อนจะเน้นในเรื่องการสั่งสอนให้ทำความดี

กวีมักจะนำเรื่องใกล้ตัวมาแต่งวรรณคดีเพื่อสะท้อนเหตุการณ์หรือความเป็นอยู่ในราชสำนัก

     เพราะกวีต้องการให้วรรณคดีที่แต่งขึ้นเป็นเหตุการณ์ปัจจุบัน

    เพราะกวีต้องการจะอ้างอิงเรื่องราวต่างๆเพื่อเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์

     เพราะกวีต้องการให้เรื่องที่แต่งขึ้นสะท้อนสภาพเหตุการณ์ในสมัยนั้นๆ

    เพราะกวีต้องการให้งานเขียนที่ออกมามีรูปแบบที่แตกต่างจากงานเขียนเดิม

   ไม่นิยมสัมผัส

  เคร่งครัดในฉันทลักษณ์มากขึ้น

มีรูปแบบใหม่ๆและไม่เคร่งครัดในฉันทลักษณ์

    เลียนแบบคำประพันธ์ของต่างประเทศ