กลอนดอกสร้อยรำพึงในป่าช้า

​ (a)   รำพึงในป่าช้า เป็นการรำพึงถึงความตายของมนุษย์ซึ่งแสดง ​ (b)   โดยทอมัส เกรย์ กวีชาวอังกฤษ

• กลอนดอกสร้อย
• สัจธรรมของชีวิต

เริ่มเรื่องด้วยการพูดถึง ​ (a)   และมี ​ (b)   กำลังเดินกลับเข้าที่อยู่ของมัน

• เวลาพลบค่ำ
• ฝูงวัวควาย

​ (a)   ส่งเสียงร้องอยู่บนหอระฆัง ที่มี​ (b)   พันรุงรังบนหลังคา

• เถาวัลย์
• นกแสก

บรรยากาศยามเย็น หนาวเย็น และ​ (a)   มีเสียง​ (b)   ร้องดังไปทั่ว

• เงียบสงัด
• จิ้งหรีด เรไร

กลอนดอกสร้อยรำพึงในป่าช้าสะท้อนสัจธรรมของชีวิต คือ ​ (a)   เราควร​ (b)   ไม่ยึดติดกับสิ่งใดๆ

• ความไม่เที่ยงแท้แน่นอน
• รู้จักปล่อยวาง

คำบรรยายที่ทำให้เห็นภาพ เช่น ​ (a)   ​ เลียนเสียงธรรมชาติ เช่น ​ ​ (b)  

• สูงใหญ่รากย้อยห้อยระย้า
• รัวเกราะเปาะเปาะ!

กลอนดอกสร้อยให้ความรู้ด้านประวัติศาสตร์ โดย ​ (a)   และยังสะท้อนวิถีชีวิต ความเป็นอยู่ที่มี​ (b)  

• ความใกล้ชิดธรรมชาติ
• ยกตัวอย่างบุคคลและเหตุการณ์มาเปรียบเปรย

ข้อคิดจากเรื่อง คือ ​ (a)   และทะเยอทะยานจนเกินตัว เมื่อมีชีวิตอยู่ควรใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวให้​ (b)  

• อย่าลุ่มหลง
• มีความสุข

กลอนดอกสร้อยบังคับ ให้วรรคแรกมีคำว่า​ (a)   และลงท้ายด้วย​ (b)  

• เอ๋ย
• เอย

จากบทกลอนนี้ ควรเติมวรรคใด "ซากเอ๋ยซากศพ ​ (a)   " และ "ความเอ๋ยความรู้ ​ (b)   "

• เป็นเครื่องชูชีทางสว่างไสว
• อาจเป็นนักรบผู้กล้าหาญ