Diagnoza w kulturze; red. M.Krajewski, A.Skórzyńska

Według, między innymi R.Williamsa, oraz redaktorów książki, KULTURA to:

• Specyficzny sposób życia pewnej zbiorowości oraz to wszystko, co jest jego wytworem i co go określa.

• Zbiór przedmiotów ułatwiających życie.

• Działania zmierzające do podporządkowania sobie określonej grupy społecznej.

• Społeczne projekty projektujące przyszłość.

Na czym polega WYJĄTKOWOŚĆ KULTURY określonej zbiorowości:

• To, jakie elementy na nią (kulturę) się składają, ale także to, w jaki sposób są one ze sobą powiązane.

• Na jej materialnej wartości.

• Na działaniach ubarwiających prozę życia.

• Na tworzeniu instytucji które prezentują dorobek ludzkości.

Dlaczego KULTURĘ możemy określić jako RELACYJNĄ:

• Gdyż to, kim jesteśmy i czym są otaczające nas obiekty oraz zjawiska, a także to, jakie mamy możliwości działania, określają związki i relacje, w jakich funkcjonujemy.

• Gdyż podkreśla wartości jednostki.

• Gdyż wprowadza przejrzyste relacje ekonomiczne.

• Gdyż podporządkowuje jednostkę woli społeczności.

Czym jest diagnoza w kulturze?

• Procesem poznawczym (jej celem jest współtworzenie znaczeń i wiedzy, dowiadywanie się, uczenie się od siebie nawzajem), ale również jest procesem więziotwórczym.

• Jest działaniem szacującym wartość dzieł artystycznych na rynku.

• Jest mechanizmem sprzedaży dzieł sztuki.

• Jest próba określenia wartości człowieka w społeczeństwie.

Co jest efektem diagnozy kultury?

• Efektem diagnozy jest rozumienie kultury określonej zbiorowości, prowokowanie powstawania w jej obrębie relacji, dawanie pretekstów do wzajemnego rozpoznawania się przez tworzących ją aktorów i identyfikowania przez nich uwarunkowań wspólnego życia.

• Wyższy ekonomiczny poziom życia jednostki.

• Zdobyte wykształcenie i uzyskany certyfikat..

• Uzyskanie optymalnego modelu pozyskiwania środków do życia.

Co oznacza stwierdzenie że WIEDZA posiada charakter PUBLICZNY?

• Że zawsze powstaje i oddziałuje w kontekście zbiorowym. Nie jest prywatną sprawą czy własnością, a w związku z tym nie jest również celem samym w sobie.

• Że jest prywatną sprawą poszczególnych jednostek.

• Że za jej wytwarzanie płaci ogół społeczeństwa.

• Że jednostka musi pod groźba kary podzielić się zdobytą wiedzą.

Jakie aspekty możemy wyróżnić w rozumieniu kategorii pojęciowej DIAGNOZA?

• Proces zbierania informacji o czymś oraz to, iż proces ten podejmowany jest, aby dokonać oceny stanu czegoś.

• 1. 1. Procesów biologicznych.

     2. 2. Środowisk wewnętrznych.

     3. Systemów autonomicznych.

• 1. 1. Aspekt homeostatyczny,

  2. 2. Aspekt cywilizacyjny.

• 1. 1. Aspekt dokonany,

  2. 2. Aspekt niedokonany.

Co oznacza rozumieć diagnozowanie kultury jako "praktykę społeczną" i edukacyjną?

• Traktować kulturę jako splot różnych praktyk, uwzorowany, a zarazem twórczy proces, sposób życia, składający się z działań i sekwencji działań, w których spotykają się ze sobą „ludzie, artefakty i rzeczy”.

• Stosować metody przymusu społecznego.

• Zmierzać do wyselekcjonowania wybitnych indywidualności.

• Traktować kulturę jako narzędzie przymusu.

Na czym polega "pierwszy krok" w diagnozowaniu kultury?

• Na utworzeniu własnej przestrzeni badania kultury, wydobycia i uchwycenia tego, co się dokoła wydarza, a co do tej pory pozostawało niewidoczne.

• Na wyciągnięciu wniosków.

• Na zminimalizowaniu poczucia zagrożenia bezpieczeństwa indywidualnego.

• Na przewidzeniu efektów oddziaływania społecznego.

Jakie możemy wskazać trzy sposoby wytwarzania wiedzy kulturowej a tym samym trzy rodzaje współpracy/współdziałania w ich wytwarzaniu?

• 1. 1. Obserwacja uczestnicząca, w której bierze udział badacz.

  2. 2. Sytuacja, kiedy wspólnie z badanymi podmiotami wytwarza się opis sytuacji.

  3. 3. Taka forma współpracy, w której wspólnie inicjowana jest sama sytuacja badawcza.

• 1. 1. Sposób przewodnictwa,

  2. 2. Sposób

  3. konwekcji,

  4. 3. Sposób promieniowania.

• 1. 1. Sposoby regularne,

  2. 2. Sposoby nieregularne,

  3. 3. Sposoby opisowe (analityczne)

• 1. 1. Sposoby pierwotne,

  2. 2. Sposoby właściwe,

  3. 3. Sposoby wtórne.