ภาพพจน์โวหาร

ก้อยกุ้งปรุงประทิ่นวางถึงลิ้นดิ้นแดโดย

เมื่อลมพัดใบไม้สะบัดโบกมือเรียกใคร

สุดเอยสุดสวาท โฉมประหลาดล้ำเทพอัปสร

. เหลือบเห็นสตรีวิไลลักษณ์ พิศพักตร์ผ่องเพียงแขไข

สัทพจน์

อุปมา

อุปลักษณ์

บุคลาธิษฐาน

อุปมา

อุปลักษณ์

บุคคลวัต

สัทพจน์

อุปมา

อุปลักษณ์

บุคลวัต

สัทพจน์

อุปมา

อุปลักษณ์

บุคลวัต

สัทพจน์

อุปมา

อปุลักษณ์

บุคลวัต

สัทพจน์

อุปมา

อุปลักษณ์

บุคลวัต

สัทพจน์

ฉันแว่วเสียงเธอเพ้อครวญริมทะเลแห่งนี้

ถ้าวันนี้ยังมีเขาอยู่ เราคงยืนสู้ดูโลกอย่างทระนง

ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน

เพราะเธอเหมือนหลักไม้ตั้งตรงนั่น ไม้เลื้อยอย่างฉันได้พันอาศัย

สนธยาจะใกล้ค่ำ คำนึงหน้ำเจ้าตาตรู

บ้านข้าอยู่บนดอย เมฆหมอกลอยเต็มท้องฟ้า

บุปผชาติชูสีและมีกลิ่น อยู่ในถิ่นที่ไกลเช่นไพรสณฑ์

หางนกยูงระย้าเรี่ยคลอเคลียน้ำ แพนดอกฉ่ำร้อยช่อวรวิจิตร

ร้อนตับจะแตก

เหนื่อยสายตัวแทบขาด

คอยฉันสักอึดใจเดียวเท่านั้น

หลอกหลอนหัวใจฉันไปขยี้