การเขียนเชิงสร้างสรรค์

การเขียนธรรมดาไม่มีความกลั่นกรอง

การเขียนที่ประกอบไปด้วย คำนำ เนื้อเรื่อง สรุป

การเขียนที่แสดงความรู้ ความคิด และจินตนาการโดยถ่ายทอดอารมณ์

การเขียนที่เขียนให้สวยงาม

เพื่อให้เด็กได้แสดงออกทางความคิด

เพื่อส่งเสริมให้เด็กสร้างสรรค์ผลงานทางวรรณคดี โดยใช้ภาษาที่ดี ทำให้ผู้อื่นประทับใจ

เพื่อให้เด็กได้แสดงออกอย่างเสรี

ถูกทุกข้อ

การใช้ถ้อยคำที่เป็นลายลักษณ์อักษร

การใช้ภาษาพูด

การยืมภาษาอังกฤษมาเขียน

การเขียนเชิงลบ ทำให้คนอ่านรู้สึกแย่

เขียนเชิงลบ ให้เเง่คิด จิตวิทยา

ความจริงใจ อารมณ์ ความคิดริเริ่ม การสร้างประสบการณ์

กล่าวถึงศาสนา การดำรงชีวิต การเงิน

ความเชื่อ วัตถุนิยม อาหาร

เป็นการฝึกทักษะและพัฒนาการใช้ภาษาในการถ่ายทอด

เป็นการบ่งบอกถึงความขยัน

นำไปใช้ในการแข่งขันฟุตซอล

ไม่มีข้อถูก

ร้อยพวงมาลัย

ร้อยแก้ว

ร้อยกรอง

ร้อยเล่มเกวียน

๓  ระดับ  คือ  ระดับคำ  ระดับความและระดับรูปแบบ 

๓  ระดับ  คือ  ระดับต้น ระดับท้าย ระดับปลาย

๓  ระดับ  คือ  ระดับเขียน ระดับคิด ระดับทำ

๓  ระดับ  คือ  ระดับรับ ระดับรองและระดับนำ

การเลือกสรรถ้อยคำที่สื่ออารมณ์  ความรู้สึก  หรือรสสัมผัสต่างๆ

ใช้ในการเรียบเรียงข้อความ

เพื่อให้ผู้อ่านเกิดจินตภาพตาม  ซึ่งคำเหล่านี้มักเป็นคำที่มีเสียงหรือความหมายที่เน้นอารมณ์และความรู้สึก  เช่น  คำซ้ำ  คำซ้อน  คำเลียนเสียงธรรมชาติ  คำวิเศษณ์บอกคุณลักษณะ

ถูกทุกข้อ

การเรียบเรียงข้อความให้ผู้อ่านเกิดจินตภาพ

การรับรู้ถึงอารมณ์และความรู้สึกของผู้เขียน 

ผู้เขียนมักใช้กลวิธีการเปรียบเทียบ  โดยนำวัตถุ  บุคคลหรือเหตุการณ์ที่สอดคล้องกับประสบการณ์ของผู้อ่านมาเปรียบเทียบกับสิ่งที่ตนต้องการสื่อความหมาย  การเรียบเรียบข้อความลักษณะนี้  เช่น  การใช้สำนวน  คำพังเพย  โวหาร  ความเปรียบ

ถูกทุกข้อ

การเรียบเรียงข้อความแล้วนำเสนอในรูปแบบที่แปลกใหม่จากรูปแบบที่นิยมมาแต่เดิม 

การเขียนเชิงสร้างสรรค์ระดับนี้มักพบในงานเขียนประเภทกวีนิพนธ์

เห็นได้จากนักเขียนในปัจจุบันได้ทดลองสร้างฉันทลักษณ์ของ  คำประพันธ์ชนิดใหม่ๆ  นอกเหนือจากร่าย  โคลง  กาพย์ ฉันท์และกลอน 

ถูกทุกข้อ