အခန်း(၁) အသံအနိမ့်အြမင့်သဘောတရား

အသံအနိမ့်အမြင့်နှင့်ဝါကျနိမ့်မြင့်သံများသည် ထိထိရောက်ရောက်စကားပြောဆိုရာတွင် အရေးပါလှသည့်သဘောတရားများအနက်မှ ၂ခုဖြစ်သည်။

• မှန်

• မှား

မည်သည့်ဘာသာစကားတွင်မဆို အသံအနိမ့်အမြင့်သည် အတိမ်းအစောင်းမခံနိုင်သော သဘောတရားတစ်ရပ်ဖြစ်ပါသည်။

• မှန်

• မှား

အသံအနိမ့်အမြင့်နှင့် ဝါကျနိမ့်မြင့်သံများ တိမ်းစောင်းလွဲချော်ခဲ့လျှင် သတ်မှတ်ထားသော အနက်အဓိပယ်ကို မရရှိနိုင်တော့ပေ။

• မှန်

• မှား

အသံအနိမ့်အမြင့်လွဲမှားမှုသည် ပြောသူရောနာသူတွင်ပါ ရှုပ်ထွေးမှုများ ညီတူညီမျှ ဖြစ်ပေါ်စေသည် ဖြစ်ပါသည်။

• မှန်

• မှား

အသံအနိမ့်အမြင့်သည် စကားသံဆိုင်ရာ သဘောတရားတစ်ခုဖြစ်ပြီး အပြောစကား၏ လေယူလေသိမ်းနှင့်ထင်ရှားပေါ်လွင်မှုကို ဖန်တီးပေးပါသည်။

• မှန်

• မှား

အသံအနိမ့်အမြင့်သည် စကားလုံးတစ်လုံးချင်းနှင့်ဝါကျတစ်ခုလုံးတွင်ပါ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေတတ် ပါသည်။

• မှန်

• မှား

အမျိုးသားများတွင် အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများထက် ပိုမိုရှည်လျားသော အသံကြိုးရှိပါသည်။

• မှန်

• မှား

တစ်ဦးတစ်ယောက်စီ၏ အသံကြိုးအင်အားကို ထိန်းညှိခြင်းအားဖြင့် နိမ့်မြင့်သံအဆင့်စဉ်ကို ရရှိနိုင်သည်။

• မှန်

• မှား

အဆိုတော်များသည် သူတို့ထွက်ဆိုနိုင်သည့် အမြင့်ဆုံးအသံနှင့် အနိမ့်ဆုံးအသံတို့ကို ပိုမိုချဲ့ထွင်နိုင်ကြသည်။

• မှန်

• မှား

စကားပြောသူများသည် သူတို့၏အသံကြိုးများကို ထိန်းညှိသည့် လေ့ကျင့်ခန်းများကို အဆိုတော်များနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အနည်းဆုံးအဆင့်သာ ပြုလုပ်ကြသည်။

• မှန်

• မှား