Тіл білімі 2

Жергілікті тіл ерекшеліктері дегеніміз:

• Белгілі бір жердің халқына қызмет ететін, өзіне тән ерекшелігі бар жалпыхалықтық тілдің бір бөлігі, тармағы.

• Белгілі бір кәсіппен шұғылданушылардың тіліндегі ерекшеліктер.

• Жер-су аттарын зерттейтін тіл білімінің саласы.

• Сөз мағынасын қарастыратын тіл білімнің бір саласы.

• Терминдерді тексеретін тіл саласы.

Артикуляциялық ерекшеліктер дегеніміз:

• Тіл дыбыстарының жасалуы.

• Сөйлеу дыбыстарының пайда болуы.

• Тіл дыбыстарының естілуі.

• Әріп пен дыбыстың байланысы.

• Дыбыстың таңбалану ерекшеліктері.

Акустикалық әдіс арқылы қарастырылады:

• Сөйлеу дыбыстарының естілу қасиеттері.

• Сөйлеу дыбыстарының жасалуы.

• Тіл дыбыстарының пайда болуы.

• Дыбыс пен әріптің қарым-қатынасы.

• Дыбыс пен буынның пайда болуы.

Дыбысқа тән қасиеттер:

• Акустикалық, физиологиялық, қоғамдық.

• Физикалық, әлеуметтік, тілдік.

• Артикуляциялық, физикалық, тілдік.

• Акустикалық, физикалық, әлеуметтік.

• Тілдік, биологиялық, әлеуметтік.

Тыныс мүшелерінің экспирациясы дегеніміз:

• Ауаны сыртқа шығару.

• Ауаны ішке тарту.

• Дауыс шымылдығының жиырылуы.

• Тыныстау мүшелерінің белгілі бір тәртіппен қозғалуы.

• Ауаның ауыз қуысында тосқауылға ұшырауы.

Монофтонг дауыстылар дегеніміз:

• Арасында ешбір артық қосындысы жоқ, таза үннен жасалынған дыбыстар.

• Жуан және жіңішке дауыстылар.

• Еріндік және езулік дауыстылар .

• Бірнеше дыбыстың қосындысынан бірігіп, жинақталған дыбыстар.

• Мейлінше ашық айтылатын дауыстылар.

Сөз басында дифтонг сапасында көрінетін дауыстылар:

• О, ө, е.

• Ә, е, о.

• Е, ұ, ү.

• Ә, ы, ө.

• І, ұ, ү.

Қосарланған дауыссыздардың аталуы:

• Аффрикат.

• Дифтонг.

• Сингармонизм.

• Диссимилляция.

• Ассимиляция.

Буынның түр саны:

• 3.

• 2.

• 5.

• 4.

• 1.

Түбір мен қосымша аралығында дауысты дыбыстардың не бірыңғай жуан, не бірыңғай жіңішке болып келуі:

• Буын үндестігі.

• Дыбыс үндестігі.

• Ілгерінді ықпал.

• Кейінді ықпал.

• Тоғыспалы ықпал.