Ζητείται ελπίς Α. Σαμαράκη

Ενώ η γλώσσα της αφήγησης είναι η δημοτική, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί σκόπιμα εκφράσεις της καθαρεύουσας, αναφερόμενος ειρωνικά στην επίσημη γλώσσα της εποχής του.

Ο αφηγητής διηγείται την ιστορία σε πρώτο πρόσωπο, καθώς συμμετέχει στα γεγονότα ως πρωταγωνιστής.

Η ανωνυμία του ήρωα υποδηλώνει ότι η απογοήτευση των ελπίδων και τα συναισθήματα ανασφάλειας και φόβου είναι ένα συλλογικό φαινόμενο της μεταπολεμικής εποχής.

Στην ειδησεογραφία των εφημερίδων της εποχής του διηγήματος κυριαρχούν από τη μια δυσάρεστα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα και από την άλλη ανούσιες περιγραφές της κοσμικής ζωής, με αποτέλεσμα να επιτείνεται η απογοήτευση και το υπαρξιακό αδιέξοδο του ήρωα.

Πού βρίσκει καταφύγιο ο ήρωας μετά από διαδοχικές απογοητεύσεις;

Η αναζήτηση ελπίδας είναι κυρίαρχη σ΄ όλο το διήγημα και κλιμακώνεται στο τέλος με την αγγελία που ο ήρωας αποφασίζει να δημοσιεύσει.

«Σκεφτότανε το σκοτεινό πρόσωπο της ζωής.» : ποιο σχήμα λόγου υπάρχει σ' αυτή τη φράση;

Ο αφηγητής ως προς την εστίαση είναι :

Οι ελπίδες των ανθρώπων μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου πολέμου, σύμφωνα με τον αφηγητή

Η φορτισμένη ατμόσφαιρα της ιδεολογικής κρίσης και του υπαρξιακού άγχους που επικρατεί στο διήγημα δεν αφήνει περιθώριο ούτε σε μια χαραμάδα ελπίδας για το μέλλον της ανθρωπότητας.