คำยืมภาษาจีนและญี่ปุ่นในภาษาไทย

ข้อใดคือลักษณะในคำยืมภาษาจีนในภาษาไทย

• มักเป็นคำควบกล้ำ

• เป็นคำที่ใช้วรรณยุกต์ตรี จัตวา เป็นส่วนมาก

• มักเป็นคำที่ไม่มีตัวสะกด

• เป็นคำที่มีตัวสะกดทุกคำ

ภาษาจีนเข้ามาปะปนในภาษาไทยด้วยเหตุผลข้อใดเด่นชัดที่สุด

• ความสัมพันธ์ด้านการค้า

• ความสัมพันธ์ทางชาติพันธุ์

• การเผยแผ่

• ลักษณะทางภูมิศาสตร์

ข้อใดไม่ใช่หลักการสังเกตคำภาษาไทยที่มาจากภาษาจีน

• นำมาเป็นชื่ออาหาร

• เป็นคำที่เกี่ยวกับสิ่งของเครื่องใช้

• เป็นคำที่มีตัวการันต์

• เป็นคำที่ใช้วรรณยุกต์ตรี จัตวา เป็นส่วนมาก

ประโยคใดมีคำยืมภาษาจีน

• อย่าลืมยกโต๊ะเก้าอี้

• ฉันไม่ชอบเล่นดนตรี

• พี่ชอบวาดภาพระบายสี

• นักเรียนไปทัศนศึกษา

ข้อใดคือคำยืมภาษาจีนที่ไทยรับมาใช้ทุกคำ

• เคนโด้ ซูโม่ ซากุระ

• แป๊ะซะ อาม่า ลุงป้า

• ตะหลิว เต้าหู้ เต้าฮวย

• กระดาษ กระจูด ลูกเต๋า

ข้อใดไม่ใช่คำยืมภาษาจีน

• หุ้น กุยช่าย เต้าทึง

• เจ๊ น้า อากง

• หมวย อาม่า อาเจ็ก

• กี่เพ้า โต๊ะ เก้าอี้

ข้อใดเป็นลักษณะคำยืมภาษาญี่ปุ่น

• เป็นคำที่มีตัวการันต์

• เป็นคำที่มักใช้สระเสียงสั้น

• นิยมใช้คำอักษรนำ

• นิยมใช้คำควบกล้ำ

ข้อใดคือคำยืมที่มาจากภาษาญี่ปุ่น

• พะโล้

• สุกี้ยากี้

• ก๋วยเตี๋ยว

• บะหมี่

ข้อใดคือคำยืมที่มาจากภาษาญี่ปุ่น

• ชาบู

• เซียมซี

• กระเป๋า

• เก้าอี้

คำในข้อใดเป็นคำยืมภาษาญี่ปุ่น

• เจรจา

• นินจา

• นินทา

• เฮฮา