ภาษาชวา ภาษามลายู และภาษาก็อย

ภาษาชวา ภาษามลายู และภาษาก็อย พบได้เป็นส่วนใหญ่ทางภูมิภาคใดของประเทศไทย

• ภาคกลาง

• ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

• ภาคเหนือ

• ภาคใต้

ภาษาชวา จัดเป็นภาษาที่อยู่ในตระกูลใด

• ตระกูลภาษาอินโดยูโรเปียน

• ตระกูลภาษาไท-กะได

• ตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน

• ตระกูลภาษาจีน-ทิเบต

คำยืมภาษาชวาในภาษาไทย ส่วนใหญ่ปรากฏในวรรณคดีเรื่องใด

• รามเกียรติ์ ดาหลัง

• อิเหนา ดาหลัง

• อิเหนา เงาะป่า

• สามก๊ก ไซอิ๋ว

“พระเชษฐาครองกรุงกุเรปัน            ถัดนั้นครองดาหาธานี

องค์หนึ่งครองกาหลังบุรีรัตน์          องค์หนึ่งครองสิงหัดส่าหรี”

บทกลอนข้างต้นปรากฏคำยืมภาษาชวาทั้งหมดกี่คำ

• 2 คำ

• 3 คำ

• 4 คำ

• 5 คำ

คำยืมภาษาชวาในข้อใด หมายถึง “ดอกไม้”

• ตุนาหงัน

• ดาหงัน

• บุหงัน

• จินดาหรา

คำยืมภาษาชวามีลักษณะตรงกับข้อใด

• มีหลักตัวสะกดตัวตามที่เเน่นอน

• มักมี 2 พยางค์หรือมากกว่า

• เป็นภาษาคำโดด มักปรากฏเพียงพยางค์เดียว

• มีการใช้พยัญชนะวรรค

อังสะนา หนากาสรี อารุม การะบุหนิง สาระวารี เป็นคำยืมภาษาชวาที่จัดอยู่ในวงศัพท์ใด

• คำที่เป็นชื่อตำแหน่ง

• คำที่หมายถึงสัตว์

• คำที่เป็นชื่อสถานที่

• คำที่เป็นชื่อพืช

คำยืมภาษาชวาในข้อใดมีความหมายว่า “ดวงใจ”

• บุหลัน

• บุหงา

• ยิหวา

• มินตรา

ข้อใดแตกต่างจากพวก

• ประไหมสุหรี

• มะเดหวี

• ลิกู

• มาลาตี

วรรณกรรมที่มีกลิ่นอายของอิเหนาปรากฏอยู่บ้าง คือวรรณกรรมเรื่องใด

• นิราศอิเหนา มัทนะพาธา

• ระเด่นลันได นิราศอิเหนา

• ระเด่นลันได ราชาธิราช

• ราชาธิราช นิราศอิเหนา