ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

Οι κακώσεις από υπέρχρηση:

• συμβαίνουν όταν ο επαναλαμβανόμενος μικροτραυματισμός ξεπερνά την ικανότητα των ζωντανών ιστών να αποκαθιστούν τις βλάβες

• είναι η συχνότερη αιτία αθλητικών κακώσεων

• εμφανίζονται μόνο σε νέους αθλητές

• το Α και Β

Η αναντιστοιχία μεταξύ φόρτισης και αποκατάστασης των ζημιών:

• προκαλείται αιφνιδίως.

• οδηγεί σε ιστική καταστροφή αρχικά σε κυτταρικό επίπεδο.

• προκύπτει μόνο σε έμπειρους αθλητές.

• τίποτα από τα ανωτέρω.

Στους ενδογενείς παράγοντες κινδύνου (φυσιολογικές εμβιομηχανικές παραλλαγές) εντάσσονται:

• τα υψηλά πελματιαία τόξα και η πλατυποδία.

• η βλαισογονία και η αυξημένη γωνία Q.

• το ανάκυρτο γόνατο.

• όλα τα ανωτέρω.

Οι εξωγενείς παράγοντες κινδύνου:

• αναφέρονται σε λάθη τεχνικής, ανεπαρκή εξοπλισμό και πλημμελή εξάσκηση.

• αναφέρονται σε ανατομικές ιδιαιτερότητες.

• επηρεάζουν κυριότερα συστηματικούς αθλητές.

• δεν εξαρτώνται από την παρουσία των ενδογενών.

Στους ενδογενείς παράγοντες κινδύνου εντάσσονται:

• η πλημμελής ευθυγράμμιση άκρων (malalignment) και η ανισοσκελία.

• η μυϊκή ασυνέργεια και η έλλειψη ευλυγισίας.

• η μυϊκή αδυναμία, η αστάθεια και οι σωματικές διαστάσεις.

• όλα τα ανωτέρω.

Συνήθη λάθη στην προπονητική τεχνική:

• Α) δεν αποτελούν η ταχεία αύξηση έντασης και όγκου προπόνησης.

• Β) δεν αποτελούν η αιφνίδια μεταβολή και η κόπωση.

• Γ) αποτελεί η ανεπαρκής αποκατάσταση.

• Δ) δεν αποτελεί η κακή τεχνική.

Ο απεικονιστικός έλεγχος των κακώσεων υπέρχρησης περιλαμβάνει:

• ακτινογραφία και υπέρηχο.

• σπινθηρογράφημα.

• αξονική και μαγνητική τομογραφία.

• όλα τα ανωτέρω.

Οι κακώσεις από υπέρχρηση δεν αντιμετωπίζονται με:

• σχετική ανάπαυση και αποφυγή δραστηριότητας που επιδεινώνει την κατάσταση.

• διατήρηση της φυσικής κατάστασης.

• φυσικοθεραπεία και αντιφλεγμονώδη φάρμακα.

• αν δεν ανευρεθεί η αιτία που τα προκάλεσε.

Στις τενοντίτιδες:

• η πλήρης και παρατεταμένη ακινητοποίηση επιλύει το πρόβλημα.

• δεν χρησιμοποιούνται απεικονιστικές μέθοδοι.

• η ανάπαυση και τα αντιφλεγμονώδη δεν είναι απαραίτητα.

• εφαρμόζεται φυσικοθεραπεία και (κατά περίπτωση) ορθωτικά μέσα.

Τα κατάγματα κοπώσεως:

• μπορεί να είναι “εκ κόπωσης” (fatigue type).

• μπορεί να είναι “εξ ανεπαρκείας”(insufficiency type).

• είναι μικρές οστικές ρωγμές μετά από επαναλαμβανόμενη, μη φυσιολογική φόρτιση του οστού.

• όλα τα ανωτέρω.