od końca XVI wieku do XVIII wieku

od końca XIV wieku do XVII wieku

od końca XV wieku do XIX wieku

korzystaniu z reguły carpe diem, czyli ulotnej chwili

wykorzystaniu ludzkiej zmysłowości i erotyki do przekazania treści religijnych (stąd figury świętych w ekstazie czy wyrazy oblubieńczych uczuć, skierowanych do Chrystusa)

umartwieniu się i pokutnej ascezie

rozum jest czymś, co zniewala przemijającego człowieka

wszyscy ludzie są równi

mądrość uzyskać można jedynie dzięki potędze rozumu

"wątły, niebaczny, rozdwojony w sobie", autor poezji metafizycznej

"światowych rozkoszy", autor poezji libertyńskiej

"tylko głowa nie ta", autor poezji turpistycznej

jezuici, którzy etyką posłuszeństwa względem autorytetów kościelnych starali się uchronić wiernych przed protestantyzmem. Szkoła jezuicka „wypracowała sobie gotowe już recepty przeciw chorobom tych czasów”

karmelici bosi, którzy etyką ubóstwa ratowali kościół przed upadkiem moralnymi i zepsuciem materialistycznym

kapucyni, którzy wydawali serię kazań "kontrreformacja". Cykl ten na trwałe wpisał się do kultury polskiej i jest znamienitym przykładem retoryki baroku

przedstawiał człowieka jako trzcinę najwątlejszą w przyrodzie, ale trzcinę myślącą i dowodził, że opłaca się wierzyć w Boga

przedstawiał człowieka jako trzcinę gnijącą; polną trawę, która przemija i dowodził logiki deizmu. Jego zdaniem Bóg jest, ale nie ingeruje w losy świata

przedstawiał człowieka jako trawę polną. Był autorem zdania "Człowiek - to brzmi dumnie"

był ateistą, odrzucał istnienie Boga

był inkwizytorem, urzędnikiem papieskim walczącym z herezją w kościele

był panteistą, wyznającym poglądy, że wszystko jest częścią Boga

żyjemy na swoją odpowiedzialność, kredyt przeszłych pokoleń, lokatę przyszłości

żyjemy na najlepszym ze światów

gnijemy na najgorszym ze światów

Cogito ergo sum, czyli "Myślę, więc jestem"

Per aspera ad astra, czyli "Przez trudy do gwiazd"

Adversus stímulum calcitrare, czyli "Głową muru nie przebijesz"

efektowna forma utworu, nadużywanie metafor oraz różnorodne chwyty stylistyczne; budowanie wypowiedzi poetyckiej na wyszukanym pomyśle, by osiągnąć pożądany efekt

poezja Maryjna, sama nazwa na to wskazuje

poezja śmierci i przemijania. Nazwa pochodzi od słowa marinissim, oznaczającego końcowy kres żeglugi

Pieśni XII Jana Kochanowskiego

Sonecie IV Mikołaja Sępa-Szarzyńskiego

Sonecie X Mikołaja Sępa-Sarzyńskiego

Sonecie LXII Szekspira

Sonetu I

O krótkości i niepewności na świecie żywota człowieczego.

Mikołaja Sępa-Szarzyńskiego

Krótkości żywota Daniela Naborowskiego

Sonetu Do trupa Jana Andrzeja Morsztyna

Satyry O obrotach ciał niebiańskiech Mikołaja Grabowieckiego