Duchy czyste w odróżnieniu od nieczystych.

Duchy mające rozum i wolną wolę, ale nie mają ciała.

Istoty niecielesne posiadające ciało astralne.

Zjawy czasem ukazujące się ludziom.

Stworzenie Boże.

Duch posiadający ciało.

Następca małpy.

Stworzenie rozumne złożone z ciała i duszy.

Żeby sobie był.

Żeby człowiek Mu służył.

Żeby miał kogo obserwować a potem osądzić.

Aby Pana Boga znał, czcił, kochał i służył Mu i przez to osiągnął szczęście.

Bo Mu się samemu nudziło.

To zbiór ksiąg spisanych przez Apostołów, który Kościół podaje jako Objawienie Boże.

To zbiór starożytnych ksiąg spisanych prawdopodobnie przez uczniów Jezusa i uznawanych przez Kościół.

To zbiór ksiąg uznawanych przez Papieża i Kościół za objawione przez Boga.

To księgi spisane pod natchnieniem Ducha Świętego, które Kościół Katolicki przechowuje i podaje jako Objawienie Boże.

To zbiór zwyczajów, sposobów obchodzenia świąt i sposobów ubierania charakterystyczne dla danego regionu.

Przekazywane z pokolenia na pokolenie treści kultury (obyczaje, poglądy, wierzenia), uznane przez zbiorowość za społecznie ważne.

Ogół obyczajów, norm, poglądów, zachowań właściwych jakiejś grupie społecznej, przekazywanych z pokolenia na pokolenie.

Podany ustnie zbiór objawionych prawd Bożych nie spisanych przez Apostołów, które Kościół przechowuje i przekazuje do wierzenia.

To posłany przez Boga zbawiciel człowieka.

To człowiek, który założył chrześcijaństwo.

To Syn Boży, który zstąpił na ziemię, żeby nauczać jak osiągnąć zbawienie.

To Syn Boży, który stał się człowiekiem dla naszego zbawienia.

Za Adama i Ewę, żeby zmazać ich nieposłuszeństwo w raju.

Za wszystkich ludzi by mogli osiągnąć zbawienie.

Za wszystkich, którzy nagrzeszyli przez swoją głupotę, bo nie zaufali Panu Bogu.

Za popełniających grzechy ciężkie, które bardzo ranią Pana Boga.

To biały gołąb rozdzielający ogniste języki.

To trzecia Osoba Boska, która pochodzi od Ojca i Syna.

To trzecia Osoba Boska, posłana przez Jezusa do ludzi.

To duch, który swoim tchnieniem zatrząsł Wieczernikiem w którym przebywali Apostołowie i Maryja.

To znaczy, że rządzą Nim kapłani katoliccy.

To znaczy, że mogą do niego wchodzić tylko katolicy.

To znaczy, że jest w nim Najświętszy Sakrament i sprawuje się Eucharystię.

To znaczy, że jest powszechny, czyli że mogą do niego należeć wszyscy, którzy chcą osiągnąć zbawienie.

To Duch Święty bo jest duchem i jest niewidzialny.

Niewidzialną głową Kościoła jest Jezus Chrystus.

Bóg Ojciec bo nie objawił swojego oblicza nawet Mojżeszowi, który chciał je zobaczyć.

Św.Piotr bo już dawno umarł ale to jego Pan Jezus wyznaczył na swojego następcę.

Maryja, bo ją dał św.Janowi jako matkę a Jan reprezentuje wszystkich wierzących ludzi.

Biskup, bo On stoi na czele kościoła partykularnego.

Każdy biskup ważnie wyświęcony i wyznaczony przez Ducha Świętego drogą losowania do posługi w danej Diecezji.

Biskup rzymski czyli Papież.

Wszelką możliwą zwłaszcza dotyczącą oczyszczania z grzechów i wypędzania złych duchów.

Władzę przemieniania chleba w Jego Ciało - czyli transsubstancjacji.

Władzę uroczystego nadawania władzy przez włożenie korony na głowę prawowicie wybranego króla.

Nauczycielską, kapłańską i prorocką.

Gdy jako najwyższy nauczyciel, pasterz i zwierzchnik naucza wszystkich wiernych prawd wiary i obyczajów w łączności ze wszystkimi biskupami Kościoła.

Kiedy naucza z całą stanowczością i bez jakichkolwiek wątpliwości co do Jego intencji.

Kiedy robi to ubrany w uroczysty strój i z tiarą na głowie.

Wtedy kiedy przemawia w obecności wszystkich biskupów - bez wyjątku - i za ich zgodą.

Przebywanie w obecności świętych w niebie.

Znajomość ze świętymi dzięki modlitwie i obecność w miejscu ich przebywania za życia.

Wzywanie w modlitwie ich imienia tak jak w Litanii.

Duchowa łączność wiernych na ziemi, dusz w czyśćcu i Świętych w niebie.

To jest to co musi człowiek zrobić ostatecznie.

Śmierć, testament i podział środków między spadkobierców.

Śmierć, sąd Boży i niebo albo piekło.

śmierć, pochówek i zrealizowanie testamentu.

To stratosfera, która nas chroni przed promieniowaniem kosmicznym.

To to wszystko co ponad naszymi głowami i chmurami.

To filozoficzne określenie raju.

To stan wiecznej szczęśliwości.

To jest stan kary doczesnej po śmierci.

To jest miejsce kaźni po śmierci dla tych co żyli lekkomyślnie.

To miejsce pokuty za grzechy.

To miejsce gdzie się cierpi jeśli się nie zapłaciło za grzechy.

Stan po śmierci, na zawsze i nieodwołalnie.

Stan wiecznej kary.

Stan wiecznego wykluczenia.

Stan bez możliwości odwołania od wyroku śmierci.

To sąd naszego rozumu, nakazujący postępować zgodnie z prawem Bożym, naturalnym i przykazaniami.

To głos rozsądku, który podpowiada nam jak mądrze postępować w życiu.

To rozsądne czyli mądre postępowanie zgodne z własnymi przekonaniami.

To odpowiedzialne postępowanie w każdej, zwłaszcza trudnej sytuacji życiowej.

Świadome i dobrowolne zaprzeczanie istnieniu Pana Boga.

Świadome i dobrowolne przekroczenie przykazań Bożych lub kościelnych.

Świadome, dobrowolne i złośliwe przekroczenie Bożych wytycznych.

Świadome i dobrowolne postępowanie wbrew sobie.

Ten kto wie, że już nie da się wyżyć bez pomocy.

To ten kto czuje, że już nie da się samemu unieść.

To ten, którego już nie można sobie przebaczyć.

To ten kiedy przekracza się wolę Bożą w rzeczy ważnej, świadomie i dobrowolnie.

Ten kto sobie lekceważy Pana Boga.

Ten kto sobie lekceważy przykazania.

Ten kto się nie przejmuje.

Ten kto przekracza wolę Bożą w rzeczy mało ważnej.

Mało to nas obchodzi.

Mało się tym Pan Bóg przejmuje.

Osłabia się nasza silna wola.

Osłabia się nasza łączność z Bogiem i pomniejsza świętość Kościoła.

To dar, którego nie sposób nie przyjąć.

To sprawność bez której nie można żyć.

To wyjątkowa łaskawość Pana Boga, którą może okazać wiernym.

To nadprzyrodzony dar, którego Pan Bóg udziela nam do zbawienia.

To dzięki której możemy czynić dobre uczynki potrzebne do zbawienia.

To te, które Bóg udziela w wyjątkowych sytuacjach, kiedy człowiek pragnie dokonać wielkich czynów.

Udzielana człowiekowi, który ma wielkie plany.

Udzielana człowiekowi, który planuje czynić cokolwiek pomogło by mu w osiągnięciu zbawienia.

To ta dzięki, której stajemy się święci już za życia.

To stan w którym znajduje się człowiek, który nie ma grzechu ciężkiego.

To ta, która otwiera nam drogę do zbawienia jeśli ją przyjmiemy i nie popełnimy żadnego grzechu.

To ta, którą otrzymujemy po śmierci jeśli idziemy do nieba.

Największe.

Najświętsze.

Najważniejsze.

Najpotrzebniejsze.

Zakodowana informacja.

Wysłane przesłanie.

Wiadomość zaadresowana do wtajemniczonych.

Rzecz, osoba, czynność osoby niosąca jakąś zakodowaną informację.

Znak Naturalny.

Znak sztuczny.

Znak mieszany.

Znak sztucznie kombinowany.

Znak zmieszany i sztucznie kombinowany.

Zbór.

Kościół.

kościół.

Zbiór.

Wyjątkowość, osobliwość, konstruktywność i postępowość.

Jedyność, wielowartościowość, różnostronność i wyjątkowość.

Jeden, święty, powszechny i apostolski.

Jedyny, wyjątkowy, dostosowany i wybrany.

Rozmowa miedzy ekumenami.

Dialog między wyznawcami różnych religii.

Dialog między wyznawcami różnych wyznań chrześcijańskich.

Dialog między ekumenami.

Klepanie Różańców. Im więcej tym lepiej.

Stała dyspozycja do modlitwy.

Cecha osoby, która odznacza się głęboką wiarą i poświęca chętnie czas na spełnianie form kultu religijnego

To osoba u której na pierwszym miejscu są praktyki religijne. Im więcej - tym lepiej!

Czas zadumy i refleksji nad jakością życia.

Czas przygotowania do Świąt wielkanocnych.

Czas poprzedzający Święta Wielkanocne.

Czas 40 dni zadumy nad przemijalnością.

Czas zadumy i umartwienia przed czasem radości.

Widzialny znak przychylności Bożej.

Niewidzialny znak widzialnej łaski Bożej.

Widzialny znak niewidzialnej łaski Bożej.

Niewidzialny znak łaski Bożej.

Pozytywna cecha człowieka.

To trwała zdolność do czynienia dobra.

Cecha charakteru człowieka.

Zewnętrzna cech ludzka, która go wyróżnia od innych.

To znaczy, że jest rzymski.

To znaczy, że nie jest prawosławny.

To znaczy, że jest papieski.

To znaczy, że jest powszechny.

To znaczy, że nie jest protestancki.

Świątynię.

Świątynię i budynki parafialne.

Ludzi ochrzczonych czyli chrześcijan.

Parafię i jej terytorium z ludźmi tam mieszkającymi.

Jest uporządkowany według teologicznego porządku.

Są w nim wierni i ich pasterze czyli duchowni przewodnicy.

Są w nim szefowie i podwładni.

Są ci, którzy rozkazują i ci co rozkazy wykonują.

Jest zorganizowany według starszeństwa.

Celebransi, koncelebransi i biskupi.

Szafarze, akolici i prezbiterzy.

Diakoni, prezbiterzy i biskupi.

Szafarze zwyczajni i nadzwyczajni.

Żeby była lepsza atmosfera w kościele.

Bo to fajnie wygląda i jest ciekawiej.

Bo to symbol modlitwy, która ma się wznosić do Boga.

Bo to symbol modlitwy, która ma być miła i przyjemna dla Boga.

Bo woda symbolizuje obmycie z grzech.

Bo woda ma siłę gładzenia grzechów jeśli jest poświęcona.

Bo woda jest poświęcona.

Ponieważ mógłby być olej ale pozostawia tłuste plamy.

Brudu grzechów.

Że z prochu ziemi powstał człowiek.

Przemijalności człowieka.

Niepewności życia ludzkiego.

Administracyjnych Watykanu.

W sprawach polityki watykańskiej.

W sprawach ekonomii kościelnej.

W sprawach wiary i moralności.

Biskupi i Prezbiterzy.

Biskupi i Akolici.

Diakoni i Prezbiterzy.

Biskupi i Diakoni.

Do spowiadania.

Do zakładania.

Do przystrojenia.

To symbol władzy kapłańskiej.

Gdy sumienie nas gryzie.

Kiedy jest nam ciężko na sercu.

Kiedy mamy grzechy ciężkie.

Kiedy mamy wystarczająco dużo grzechów.

Tak.

Nie.