Fraszka Jana Kochanowskiego, która podejmuje temat życia ludzkiego, przemyślenia są refleksją przybierającą formę zwrotu do Boga (przykład liryki inwokacyjnej), zaś podmiot liryczny jest nie tylko doskonałym obserwatorem świata, ale również człowiekiem wykształconym (wnioskujemy tak z jego filozoficznych sformułowań), zastanawiającym się nad porządkiem świata.

Wskazana fraszka to:

Fraszka Jana Kochanowskiego, w której mamy do czynienia z liryką inwokacyjną, zaś podmiotem lirycznym jest uosobiona lipa, która zaprasza, aby spocząć w jej cieniu, to:

Fraszka Jana Kochanowskiego, uznana za jedną z najbardziej kunsztownych (popisowych), która została napisana według wzorca versus cancrini charakteryzującym się tym, że każdy z wersów można czytać również na wspak.

Utwór, o którym mowa to:

Fraszka Jana Kochanowskiego o charakterze autobiograficznym, w której podmiot liryczny (utożsamiany z samym autorem) pod wpływem obserwowanego krajobrazu przywołuje z pamięci dawne zdarzenia. Zarówno góry jak i lasy są w tym utworze symbolem nieprzemijalności, długowieczności, stałości.

Utwór, o którym mowa, to:

Fraszka Jana Kochanowskiego o charakterze religijnym, swoją formułą dzieło przypomina intymną modlitwę, podmiot liryczny w 1. os. liczby poj. zwraca się za pomocą apostrofy do Boga, od którego całkowicie zależy szczęście przeżywane w Czarnolesie.

Wspomniany utwór to:

Fraszka Jana Kochanowskiego jest przykładem fraszki obyczajowej. Dominuje tu żywioł dialogu. Podmiot liryczny wypowiada tylko kilka kwestii, które cechują się dużym natężeniem komizmu, ale nie oceniają bohatera ani sytuacji. Bohaterem fraszki jest doktor Hiszpan. Utwór nie próbuje ośmieszyć tytułowego bohatera, jego celem jest wyłącznie zabawa i żart.

Wspomniana fraszka nosi tytuł:

Fraszka Jana Kochanowskiego podejmująca temat miłości. Podmiot liryczny przekonuje o wyższości miłości nad człowiekiem za pomocą zwyczajnych praw fizyki: skrzydlaty Amor na pewno dogoni człowieka mającego do dyspozycji tylko własne nogi. Utwór ma formę pytania retorycznego, ostatni wers to właśnie poetyckie zdziwienie, że ktokolwiek próbuje podejmować trud ucieczki.

Wspomniana fraszka nosi tytuł:

Fraszka Jana Kochanowskiego mówi o fraszkach w ogóle, a więc również o sobie. Tytuł określa rodzaj liryki (inwokacyjna). Podmiot liryczny zwraca się w tym wypadku do uosobionych fraszek. Natomiast początek pierwszego wersu wskazuje, że podmiotem wypowiedzi jest sam poeta – fraszkopisarz, który podejmuje refleksję nad swoją twórczością.

Wspomniana fraszka to:

Fraszka Jana Kochanowskiego, w której poeta wybiera lekką, żartobliwą formę dla swych dzieł, by zyskać sobie publikę, która w dzisiejszych czasach nie interesuje się poważnymi tematami. Dla podmiotu lirycznego najważniejszy jest poklask i napitek jako zapłata. Wniosek z tej fraszki płynie niezbyt optymistyczny - nie praca, nie powaga, a jedynie zabawa jest w stanie zainteresować odbiorcę. Utwór należy odczytywać jako niepochlebną diagnozę ówczesnej rzeczywistości.

Wspomniana fraszka to:

Fraszka Jana Kochanowskiego będąca doskonałym przykładem fraszki o charakterze narracyjnym z wprowadzonym dialogiem. W utworze występuje liryka pośrednia, a dokładniej sytuacyjna. Fraszka jest zrymowaną anegdotą satyryczną, której ostrze krytyki skierowane jest w stronę kleru.

Wspomniany utwór to:

Pieśń Jana Kochanowskiego, w której nadawca ujawnia się jako podmiot zbiorowy, o czym świadczy w pierwszym wersie zaimek osobowy "nas", a dalszej części utworu formy czasownikowe w pierwszej osobie liczby mnogiej: "wyznawamy, nie mamy". Adresatem utworu jest na pewno Bóg, określany biblijnym rzeczownikiem "Pan". Bóg ukazany jest w tej pieśni jako hojny dawca wszelkich dóbr, które otrzymuje człowiek, a za które winien jest Bogu hołd i wdzięczność.

Poszukiwana pieśń to:

Pieśń Jana Kochanowskiego, w której przemiany zachodzące w świecie przyrody mają wpływ na stan ducha i uczucia człowieka. Sam proces odradzania się do życia na nowo, wraz z nadejściem wiosny, wszystkiego w naturze, napawa człowieka wewnętrzną radością. Sprawia, że człowiek na nowo zaczyna dostrzegać i doceniać piękno tkwiące w przyrodzie i to piękno utwierdza w nim poczucie harmonii wewnętrznej i ładu panującego w otaczającym go świecie.

Wspomniana pieśń nosi tytuł:

Pieśń Jana Kochanowskiego, której początkowe strofy pokazują epikurejskie podejście do życia. Horacjańskie hasło „carpe diem” (chwytaj dzień) obrazuje prezentowany przez tę filozofię sposób życia i postępowania. Skoro jutrzejszy dzień jest niepewny, trzeba zażywać przyjemności tego świata, korzystać z zabaw i radości. Zgodnie z tą filozofią, człowiek powinien doznawać przyjemności tego świata – korzystać z muzyki, zabawy, wina i obecności współbiesiadników.

Pieśń, o której mowa, to:

Pieśń Jana Kochanowskiego mająca charakter biesiadny. Oprócz toczącej się zabawy, równolegle rozwija się w utworze filozoficzna refleksja. Środkiem do osiągnięcia szczęścia, oprócz wesołych zabaw i uciech, miała być także cnota wraz z mądrością i rozumem.

Wspomniana pieśń, to:

Pieśń Jana Kochanowskiego o charakterze patriotycznym. Podmiot liryczny przedstawia sytuację, w jakiej znaleźli się Polacy po klęsce w wojnie z Tatarami w roku 1575. Wyraża swój smutek i rozpacz z powodu spustoszenia ziemi podolskiej, a także pojmania i pohańbienia tych, którzy dostali się w ręce Tatarów.

Pieśń ta nosi tytuł:

Pieśń Jana Kochanowskiego o tematyce refleksyjno-filozoficznej. Widać w niej wyraźne wpływy poglądów stoików. Odwołanie się do świata przyrody wskazuje na łączność człowieka z naturą. Jedynie życie w harmonii ze światem przyrody może przynieść nam szczęście. Każdy dzień może zwiastować człowiekowi odmianę jego losu: na lepszy bądź też na gorszy.

Pieśń, o której mowa, nosi tytuł:

Pieśń Jana Kochanowskiego o przemijaniu i doczesności.

Podmiot liryczny mówi o tym, i ż Pan Bóg dał nam nie tylko ciało, ale także rozum i mowę, dzięki czemu człowiek stał się istotą wyjątkową, odróżniającą się od innych stworzeń.

Wspomniana pieśń to:

Pieśń Jana Kochanowskiego, która podejmuje tematykę związaną ze sztuką, różnego rodzaju twórczością artystyczną oraz postacią samego poety.

Wspomniana pieśń to:

Pieśń Jana Kochanowskiego łącząca w sobie elementy ludowego obrzędu (tzw. sobótka, która odbywała się w wigilię św. Jana – 23 czerwca) z antyczną tradycją poezji sielankowej (m. in. Wergiliusz, Teokryt). Dwanaście pieśni jest śpiewanych przez odświętnie przybrane dwanaście panien. Zawierają one pochwałę spokojnego, wiejskiego życia oraz walorów miłości małżeńskiej i cudownej mocy poezji.

Wspomniana pieśń to:

Utwór Adama Mickiewicza, który został napisany został na podstawie opowiadania adiutanta i przyjaciela poety. Ma on charakter epicki. Na początku autor opisuje układ sił wrogich sobie wojsk. Moskali, którzy ruszyli z atakiem na redutę Ordona, było zdecydowanie więcej. Ci drudzy dysponowali zaledwie sześcioma działami, jednak walczyli dzielnie i z oddaniem.

Wspomniany wiersz nosi tytuł:

Wiersz Adama Mickiewicza przedstawiający ostatnie chwile Emilii Plater, kapitana Wojska Polskiego w powstaniu listopadowym. Utwór stanowi hołd dla poświęcenia i odwagi wielkiej Polki, a także jest jednym z najważniejszych tekstów poetyckich dotyczących tematyki powstańczej, jakie powstały w okresie romantyzmu.

Wspomniany utwór nosi tytuł:

Utwór Adama Mickiewicza opowiadający historię dwojga zakochanych w sobie osób, które widują się codziennie o późnej porze. Mężczyzna jest strzelcem. Miejscem spotkań zakochanych w sobie młodych ludzi jest brzeg jeziora Świteź. Strzelec obiecywał dziewczynie miłość i wierność, składał jej miłosne przysięgi, chciał ją poślubić i być z nią na zawsze. Dziewczyna nie wierząc słowom mężczyzny, postanawia wystawić go na próbę i sprawdzić tym samym czy był z nią szczery. W rzeczywistości jest ona nimfą wodną z jeziora Świteź i właśnie pod tą postacią zaczyna kusić strzelca, chcąc sprawdzić czy dotrzyma danego jej słowa. Będąc namawianym do miłosnych igraszek, mężczyzna w końcu popełnia grzech niewierności w stosunku do swej ukochanej. Rzuca się w wody jeziora i dopiero gdy był dostatecznie blisko, aby dokładnie dojrzeć nimfę, rozpoznaje w niej swą ukochaną. Zdradzona i zraniona kochanka przepowiada mu karę, która go spotka za niedotrzymanie przysięgi. Za niewierność ukarany ma być śmiercią fizyczną oraz wiecznym potępieniem.

Wspomniany utwór nosi tytuł:

Utwór Adama Mickiewicza, w którym późnym wieczórem na przycmentarnej kaplicy romadzą się mieszkańcy wsi, aby świętować uroczystość poświęconą duchom zmarłych. Obrzędom przewodniczy Guślarz (wydaje polecenia ludowi i przywołuje kolejne przebywające w czyśćcu duchy). Najpierw rozkazuje zgasić lampy, świece i zasłonić okna w kaplicy, tak, aby nie docierał tam nawet blask księżyca. W ciemnościach i ciszy, która zapadła wzywa dusze zmarłych, którzy za życia popełnili jakieś przewinienia i z tego powodu nie mogą zaznać wiecznego spoczynku. Zanim to się stanie muszą odpokutować swoje winy.

Wspomniany utwór nosi tytuł:

Najbardziej znane i najbardziej charakterystyczne działo Adama Mickiewicza. Poeta odmalował w nim obraz „utraconej ojczyzny” - ukochanej Litwy, „kraju lat dziecinnych”, do którego tęsknił przebywając na emigracji. Napisany regularnym 13-zgłoskowcem poemat składa się aż z dwunastu ksiąg. W podtytule autor zasugerował czytelnikowi, iż utwór będzie historią szlachecką, czyli opowieścią o czasach minionej Polski szlacheckiej. Określenie historia szlachecka każe nam również sądzić, iż epopeja będzie napisana językiem gawędowym, a narrator będzie miał w sobie cechy z klasycznego gawędziarza. Historia ta obrazuje odbiorcy życie na Litwie w latach 1811 i 1812.

Wspomniany utwór to:

Utwór Antoine’a de Saint-Exupéry’ego ,który łączy w sobie cechy charakterystyczne dla baśni, powiastki filozoficznej i przypowieści. Jako przypowieść kryje w sobie liczne symbole, których właściwe odczytanie umożliwia pełniejsze zrozumienie tego, co autor chciał przekazać czytelnikom. Symbole te kryją w sobie pewne ważne zasady i prawdy życiu człowieka, zwracając uwagę na to, co powinno być najważniejsze. Główny bohater to przybysz z niewielkiej asteroidy B 612. Był dzieckiem o złocistych włosach, poważnych oczach i dźwięcznym śmiechu.

Wspomniany utwór to:

Najsłynniejsze uczty w tej powieści Henryka Sienkiewicza miały miejsce u cezara Nerona, pierwsza na stawach Agrypy, a druga w pałacu. Autor opisał wiele sposobów prześladowania chrześcijan w Rzymie za czasów panowania Nerona. W powieści mamy do czynienia z narracją trzecioosobową, prowadzoną z perspektywy osoby wszystkowiedzącej. Narrator często wnika w myśli bohaterów, odkrywa przed czytelnikiem ich najskrytsze uczucia. Część rozdziałów przyjmuje formę listów Petroniusza do Winicjusza oraz Winicjusza do wuja oraz narzeczonej.

Wspomniany utwór to:

Utwór Henryka Sienkiewicza powstał w 1880 roku. Jest to nowela o wymowie patriotycznej, uważana za polskie arcydzieło tego gatunku. Autor zawarł w nim historię polskiego emigranta, który pod wpływem lektury ''Pana Tadeusza'' przeżywa swoisty powrót do ojczyzny, którą opuścił czterdzieści lat temu.

Wspomniana nowela nosi tytuł:

Powieść Stefana Żeromskiego, która opowiada o dorastaniu polskiego szlachcica, Marcina Borowicza, w szkole w czasach zaborów. Szkoła ukazana w tej książce, w niczym nie przypomina dzisiejszych placówek edukacyjnych. W szkole końca XIX wieku brakuje wszystkiego, do czego my współcześni jesteśmy przyzwyczajeni. Brakuje języka polskiego (jako przedmiotu oraz sposobu komunikacji), swobody opinii i poglądów, opieki nauczycieli nad uczniami, swobodnego dostępu do całej literatury i pomocy naukowych, stałej obecności i wsparcia rodziców, bezpiecznego kącika do odrabiania lekcji w rodzinnym domu i wielu podstawowych rzeczy.

Wspomniana powieść nosi tytuł:

Dzieło Melchiora Wańkowicza o charakterze biograficznym. Stanowi wspomnienie szczęśliwych lat. Okres do wybuchu II wojny światowej przedstawiony został z dużą dozą ciepła i miłości. Rodzinna sielanka to w znacznej mierze fikcja literacka. Głównym wątkiem książki jest dorastanie córek pisarza, narodziny Krysi i jej siostrzenicy Anny Krystyny stanowią punkty graniczne utworu. Utwór jest opowieścią o wychowaniu, rodzicielstwie, dorastaniu i dojrzewaniu. Pisarz ukazuje dwie metody wychowania: łagodną i pełną ciepła postawę matki, a także swoje dążenie do wychowania córek na osoby samodzielne, świadome, odpowiedzialne i kreatywne.

Wspomniany utwór nosi tytuł:

Zbiór gawęd wspomnieniowych Melchiora Wańkowicza - autora uważanego za niekwestionowanego mistrza formy literackiej, jaką jest gawęda. Utwory bawią, śmieszą, ale także wzruszają, skłaniają do refleksji i zastanowienia. Zabierają czytelnika w fascynującą podróż przez rozmaite miejsca i zmieniające się czasy, rozwijając przed jego oczami panoramę końca okresu zaborów, dwudziestolecia międzywojennego, powojennej Ameryki i rzeczywistości PRL-u, widzianą przez pryzmat historii życia samego autora oraz jego rodziny.

Wspomniany utwór to: