Jaki to gatunek literacki?

Gatunek dramatyczny o pogodnej treści, akcji obfitującej w wydarzenia, z pomyślnym dla bohatera zakończeniem, z elementami komizmu, czasami także karykatury, satyry i groteski, mający na celu wywołanie śmiechu u widza.

Jaki to gatunek literacki?

Krótki utwór poetycki będący odmianą epigramatu, najczęściej żartobliwy i na błahy temat, dotyczący jakiegoś zdarzenia lub osoby, o charakterze anegdotycznym, zamknięty wyrazistą puentą stanowiącą wyostrzenie myśli lub konkluzję.

Jaki to gatunek literacki?

Gatunek liryczny wywodzący się z włoskiej poezji ludowej. Ukształtował się w XIII wieku na Sycylii pod wpływem gatunków poezji arabskiej i prowansalskiej.

Klasyczny utwór zbudowany jest z dwóch strof czterowersowych i dwóch trójwersowych. W dwóch pierwszych strofach występują rymy okalające o układzie abbba abba, zaś w tercynach pojawia się układ cdc dcd lub cde cde. Wyrazistemu podziałowi tego utworu na dwie części towarzyszy także zmiana tematyki - rozpoczyna się ujęciem opisowym lub narracyjnym, natomiast w strofach trójwersowych pojawia się refleksja, uogólnienie tematyki nakreślonej w części pierwszej.

Jaki to gatunek literacki?

Gatunek, który wywodzi się ze starożytnych pieśni obrzędowych, śpiewanych przy akompaniamencie muzyki. Cechuje ją uproszczenie budowy, prosta składnia, układ stroficzny, występowanie refrenów. Jej charakter wynika ze związków z muzyką; ułatwia ukształtowanie melodii.

Pierwotnie był to utwór przeznaczony do śpiewania przy akompaniamencie muzyki, jednak z czasem zaczęła funkcjonować jako samodzielny utwór literacki.

Jaki to gatunek literacki?

Utwór poetycki o tonie elegijnym i żałobnym charakterze, poświęcony wspomnieniu osoby zmarłej, rozpamiętywaniu jej zalet i uczynków. Gatunek ten powstał już w antyku, tworzyli w nim m.in. Owidiusz i Pindar. Łączono go wtedy z dostojnymi osobami – królami, mędrcami, bohaterami, na cześć których go wykonywano. Do literatury polskiej wprowadził go Kochanowski, tworząc swój cykl tych utworów poświęconych zmarłej córce – Urszuli.

Jaki to gatunek literacki?

Gatunek z pogranicza epiki, liryki oraz dramatu, silnie zakorzeniony w tradycji. Jej początków należy upatrywać w epickich pieśniach ludowych o rodowodzie celtyckim, rozwijających się już od XII wieku (szczególnie silnie między XIII a XVI) na gruncie angielskim i szkockim. Utwór w wersji szkocko-angielskiej, to przede wszystkim pieśń epicka o tematyce złowrogiej i tragicznej, podejmująca popularne tematy nieszczęśliwej miłości, zdrady czy zemsty; cechowało ją nasycenie elementami fantastycznymi, wprowadzającymi nastrój posępny i tajemniczy.

Jaki to gatunek liryczny?

Gatunek dramatu, w którym są przedstawiane dzieje bohaterów skazanych nieuchronnie na klęskę, uwikłanych w konflikt racji nie dających się pogodzić, między którymi nie można dokonać wyboru. Bohaterowie uświadamiają sobie nieuchronność katastrofy, nie rezygnują jednak ze swych dążeń. Jeden z podstawowych, najstarszych obok komedii, gatunków dramatycznych, wywodzący się z obrzędów organizowanych ku czci boga Dionizosa w starożytnej Grecji.

Wyrazy i związki wyrazowe takie jak: korek, ślimak, zganiarka, pirat drogowy, stan nieważkości, środki finansowe, to przykład:

Mówiąc: ''zasnął na wieki" zamiast "umarł", posługujemy się:

Fragment ''Iliady'' w przekładzie Franciszka Dmochowskiego :

''Jako wychodzą pszczoły z wydrążonej skały,

Gęstą jedna po drugiej następując rzeszą,

Tak że bez przerwy roje za rojami śpieszą

I kwiat wiosny ścisłymi okrywają grony,

Te się w te, owe w inne rozlatując strony:

Tak lud, na niezliczone podzielony roty

Na brzeg idzie, rzucając nawy i namioty''

jest przykładem:

Poniższe cytaty:

• ''Muzo! Męża wyśpiewaj, co święty gród Troi / Zburzywszy, długo błądził i w tułaczce swojej (...)'',
• ''Gospodzinie Wszechmogący, / Nade wszystko stworzenie większy, / Pomoży mi to działo złożyć, / Bych je mógł pilnie wyłożyć, / Ku Twej fały rozmnożeniu, / Ku ludzkiemu polepszeniu!''
• ''Gospodnie, da mi to wiedzieć, / Bych mógł o tem co powiedzieć, / O chlebowem stole!''

są przykładem:

Róża, lis, pustynia, baobaby, wąż, studia w ''Małym Księciu'' to:

Postać, motyw lub fabuła mające poza znaczeniem dosłownym stały umowny sens przenośny, lew = władza, to:

Wskaż poprawną odpowiedź:

jedna z głównych kategorii estetycznych, wykształcona i opisana już w starożytności. Za Arystotelesem za jej źródło uważano niezgodność wyobrażenia z rzeczywistością, kontrast między oczekiwaniem a osiągnięciem, między kontekstem a szczegółem – występujące na różnych poziomach tekstu i dotyczące postaci, przedmiotów, sytuacji. Wyróżnia się następujące 3 rodzaje: sytuacyjny, postaci, słowny.

Drwina, złośliwość lub szyderstwo ukryte w wypowiedzi pozornie aprobującej, to:

Akt, scena, tekst główny, didaskalia, monolog i dialog to elementy:

Wskazówki i objaśnienia autora dotyczące sposobu wystawienia dramatu, umieszczone w tekście, to:

Liryka, epika, dramat, to:

Wskaż poprawną odpowiedź:

gatunek o rodowodzie publicystycznym. Sprawozdanie z wydarzeń, których świadkiem lub uczestnikiem był autor reportażu. Cechy: faktografizm, dokumentaryzm, autentyzm i często aktualność treści sprawozdawczych.

Wyróżniamy także ... literacki - jego rodowód jest związany z innymi formami literatury, których celem była też relacja z wydarzeń, jak opis czy dziennik podróży, list, diariusz, pamiętnik. Jako .... literacki jest gatunkiem pogranicza literatury: zawiera materiał autentyczny i elementy fikcji literackiej. Dzieje się tak pod wpływem prozy nowoczesnej (przenikanie gatunków).

Wskaż prawidłową odpowiedź:

jako gatunek prasowy cechuje się tym, że ma za zadanie zbieranie informacji pozostających w kręgu zainteresowania opinii publicznej i należy do tzw. gatunków interakcyjnych, opartych na dialogu.

Wskaż prawidłową odpowiedź:

ogólna nazwa drukowanej wypowiedzi w prasie, od notatki informacyjnej na temat polityczny, społeczny, kulturalny, sportowy – po krótki esej. Dobry .... powinien być przejrzysty kompozycyjnie, zawierać logiczny wywód, w którym kolejne argumenty stanowią potwierdzenie tezy lub opis sytuacji.

Wskaż prawidłową odpowiedź:

specyficzny rodzaj publicystyki, krótki utwór dziennikarski (prasowy, radiowy, telewizyjny) utrzymany w osobistym tonie, lekki w formie, wyrażający - często skrajnie złośliwie - osobisty punkt widzenia autora.

Charakterystyczne jest częste i sprawne "prześlizgiwanie" się po temacie. Gatunek ten wprowadzony został w XIX wieku, w epoce dynamicznego rozwoju prasy wielkonakładowej, a dokładnie po raz pierwszy na łamach francuskiego "Le Journal des débats". Zwykle jest umieszczany na stałej kolumnie. Do ... zaliczane są również stałe rubryki, zawierające rysunki satyryczne (tzw. felietony rysunkowe). Obecne są najczęściej w polskich tygodnikach, ale również w dziennikach.