właściciel, ale inni domownicy mu pomagają

wszyscy domownicy w równym stopniu

odpowiednie służby weterynaryjne

Krzysztof Jarzyna ze Szczecina

wie o tym instynktownie

tak, trzeba oddać zwierzę na specjalne szkolenie

"przesiąka" atmosferą w domu i podobnie się zachowuje

z pełną konsekwencją uczymy naszego pupila wzorców zachowań

mamy dostateczną ilość czasu (np. na spacery, zabawę)

mamy odpowiednie środki

mamy ochotę po nim sprzątać

wiemy, jakie szkody może spowodować (poogryzane kapcie, meble...)

bierzemy go na próbę, a potem, gdy nam się znudzi lub przeszkadza zawsze możemy się go pozbyć

surowo karcić za każde złe wykonanie polecenia

nagradzać każde dobre

bardzo głośno wydawać komendy

komendy wydawać stanowczo, ale spokojnym głosem

stosujemy kary - przede wszystkim karcenie fizyczne

pytamy weterynarza

dowiadujemy się, co wtedy zrobił wujek Zenek

zasięgamy porady behawiorysty lub zoopsychologa

podejrzewamy, że coś źle się dzieje ze zdrowiem naszego pupila

są niepotrzebne

są reakcją na dolegliwości, także podawanie leków – to wszystko jest absolutną koniecznością

to dbałość o higienę zwierzęcia (obcinanie pazurków, odrobaczanie)

to ściema, żeby wyciągnąć kasę

tym, co mamy

najdroższą karmą

pełnowartościową karmą (polecaną przez specjalistów)

coś mu tam zawsze podrzucą sąsiedzi

ma swoje miski i karmę

łyżeczką przy swoim miejscu przy stole

zawsze na deser dajemy mu słodycze

unikamy "uczłowieczania" kudłatego przyjaciela