Bir akşam gözlerin ufka dalar pek derin.

Gecenin kolları sessizce yakalar seni.

Son mutluluk sesleri dökülür dudaklarımdan.

İnsanlar gölge gibi çekilir sokaklardan.

Anlarsın gözlerinin dolup boşaldığını .

Onur duyarız sizinle tanışmaktan.

Yaşlanınca huzur evine yerleşeceğim.

Dağları, ovaları ve tepeleri aştım.

Hatırlarsan seni bu konuda uyarmıştım.

İnsanı bazen kendi yalnızlığı çağırır.

Öfkeleri, ümitleri, susuşları diner bir gün.

İnsan, sevgisiz kalabilir mi hiç.

Bütün doğaya hâkim olan sessiz bir çığlık.

Yollar, her zaman olduğu gibi yine tenhaydı.

Günlerce sürer bu bitmeyen yolculuk.

Şarkısını dinleyeceksin serin esen rüzgârların.

Yıldızlar gökyüzünde şimşek gibi savrulur.

Kaçar tane ekmek istiyorsunuz ?

Kaçıncı sınıftasınız ?

Kaç da göreyim seni, bilmiyorum ?

Bu yazıdan kaç kopya istersiniz ?

Bugüne kadar kimse beni anlamadı.

Dersleriyle ilgilenmiyor değilim.

Yaşadıklarımı unutur muyum hiç.

Dünkü film çok da güzel değildi.

Ağacın dallarını kesiyorum.

Bir bölük izci gönderdik oraya.

Ağaçlar çiçek açar baharda.

Üzme anneni yavrucuğum.

Şu kitabı okusam ...

Biraz güneşte kararsam ...

Ah, oraya bir varsam ...

Bunu öğretmenime sorsam ...

Bakan meclisten çıkarken gazeteciler etrafını sardı.

Ömer evden ayrıldığında biz evde değildik.

Her sabah pastanenin önünden geçer.

Akşamları çocuğunu gezdirmek için parka gider.