Akapitem.

Strofą.

Wersem.

Linijką.

W poprawnej komunikacji występują: nadawca, odbiorca, komunikat.

Do poprawnej komunikacji wystarczy jedynie nadawca.

Do poprawnej komunikacji wystarczy jedynie odbiorca.

Do poprawnej komunikacji wystarczy jedynie komunikat.

Kilka wersów tworzy zwrotkę wiersza.

Kilka wersów nie tworzy zwrotki wiersza.

Wiersz K. I. Gałczyńskiego „Wizyta” jest pochwałą domu, miłości i ciepłej atmosfery.

W wierszu pt. ''Wizyta'' gospodarz pokazuje czajnik, zwraca uwagę na kota i portret żony.

W ''Wizycie'' gospodarz mówi, prosi, zachęca, zwraca uwagę, zdradza sekret i objaśnia. Gość natomiast ma się rozgości, rozejrzeć, zauważyć – czajnik, posłuchać – miauczenia kota i podziwiać – portret żony.

Wszystkie odpowiedzi są poprawne.

Elementami niezbędnymi do napisania kartki pocztowej są: miejscowość + data, zwrot do adresata, treść życzeń, czytelny podpis, dopisek zawierający dodatkowe informacje, dane odbiorcy.

Elementami niezbędnymi do napisania kartki pocztowej są: miejscowość + data, zwrot do adresata, treść życzeń, czytelny podpis.

Elementami niezbędnymi do napisania kartki pocztowej są: dopisek zawierający dodatkowe informacje, skrót zwrotu grzecznościowego, dane odbiorcy (imię, nazwisko, adres).

Elementami niezbędnymi do napisania kartki pocztowej są: miejscowość + data, zwrot do adresata pisany dużą literą, treść dane odbiorcy (imię, nazwisko, adres).

Alfabet (nazywany inaczej abecadłem) to zbiór liter ułożonych po sobie w ustalonym porządku.

W języku polskim wyróżniamy 32 litery, z których samogłosek jest 9.

Alfabet (nazywany inaczej abecadłem) to zbiór liter ułożonych po sobie w dowolnej kolejności.

W języku polskim wyróżniamy 22 litery, z których samogłosek jest 5.

Alfabet (nazywany inaczej abecadłem) to zbiór liter ułożonych po sobie w ustalonym porządku.

W języku polskim wyróżniamy 12 liter, z których samogłosek jest 3.

Alfabet (nazywany inaczej abecadłem) to zbiór liter ułożonych po sobie w ustalonym porządku.

W języku polskim wyróżniamy 30 liter, z których samogłosek jest 6.

Wyrazy można podzielić na części zwane sylabami.

Sylaba nie musi zawierać żadnej samogłoski.

Sylabę może tworzyć tylko samogłoska, samogłoska + jedna spółgłoska lub samogłoska + kilka spółgłosek.

Każda sylaba musi zawierać jedną samogłoskę.

Słownik to książka lub publikacja elektroniczna, która zawiera zbiór haseł, czyli wyrazów wraz z ich objaśnieniami.

Do słownika zaglądamy kiedy ROZUMIEMY znaczenie jakiegoś słowa i wiemy, jak poprawnie je zapisać.

Do słownika zaglądamy kiedy NIE ROZUMIEMY znaczenia jakiegoś słowa i nie wiemy, jak poprawnie je zapisać.

Słownik języka polskiego objaśnia znaczenie wyrazów występujących w języku polskim. Słownik ortograficzny zawiera zasady pisowni oraz poprawnie zapisane wyrazy.

flagi sygnalizacyjne, znaki drogowe, symbole na metkach, słowa, gesty + mimika, sygnały świetle + dźwiękowe.

słowa, gesty + mimika, sygnały świetle + dźwiękowe.

flagi sygnalizacyjne, znaki drogowe, symbole na metkach.

słowa, gesty + mimika.

rozkazujące i pytające.

pytające.

oznajmujące i pytające.

rozkazujące, pytające i oznajmujące.

średnik i pytajnik.

kropka, pytajnik, wykrzyknik, myślnik.

kropka, pytajnik, wykrzyknik.

dwukropek, kropka, pytajnik, wykrzyknik.

Akapit nie jest wcięciem tekstu wyróżnionym wcięciem.

Każdy akapit stanowi całość treściową - np. opowiada o jednym wyrażeniu lub wyraża jedną myśl.

Powinno się unikać zbyt krótkich = jednozdaniowych akapitów.

Nie powinno się budować akapitów, które są zbyt długie i ciągną się na pół strony.

Nazwę miejscowości + datę, zwrot do adresata, akapity (rozpoczynające się wcięciem w tekście), pożegnalny zwrot grzecznościowy, czytelny podpis, dopisek zawierający dodatkowe informacje.

Nazwę miejscowości + datę, zwrot do adresata pisany dużą literą, pożegnalny zwrot grzecznościowy, czytelny podpis, dopisek zawierający dodatkowe informacje.

Nazwę miejscowości + datę, zwrot do adresata pisany dużą literą, akapity (rozpoczynające się wcięciem w tekście).

Akapity (rozpoczynające się wcięciem w tekście; w pierwszym akapicie nawiązujemy do ostatniego kontaktu z nadawcą, w kolejnych - przedstawiamy ostatnie wydarzenia, ostatni jest zakończeniem listu).

Ładny, kolorowy, biały, krótki.

Spałam, uczyłam się, gotowałam, biegałam.

Burzowo, pochmurnie, słonecznie, wietrznie.

Kot, pies, papuga, krzesło.

Nudziła się, skakała, ławka, wietrznie.

Pierwszy, kolorowy, kot, uczył się.

Ostatni, czarny, okno, słownik.

Upadła, skakała, przeniosła, zaśpiewała.

Nisko, daleko, spała, wietrznie.

Blisko, słonecznie, przed szkołą, wczoraj.

Biały, żółty, zielony, tablica.

Śpiewała, tańczyła, grała, biegała.

Słoneczny, kolorowy, biały, niebieski.

Słonecznie, kolorowo, biało, niebiesko.

Siedzi, leży, ogląda, czyta.

Pod oknem, za firanką, przy stoliku, między półkami.

I, oraz, ale, dlaczego, lecz, ponieważ, bo.

Ponieważ, wczoraj, rower, lalka, piłka.

Basia, Kasia, Franek, kolorowy, piłka.

Trawnik, po, za, ponad, między, i, a, bo.

Pan Słowik w wierszu J. Tuwima pt. ''Spóźniony słowik'' nie spieszył się do domu i wracał do niego piechotą.

Kiedy nadszedł Pan Słowik w wierszu pt. ''Spóźniony słowik'', wszystko już wystygło: zupa z muszek, nadziewane komary, motyl z rożna i tort z wietrzyka.

Słowik z wiersza pt. ''Spóźniony słowik'' wcale nie przejął się zmartwieniem żony i tym, że się o niego niepokoiła, wrócił w romantycznym nastroju i nawet nie starał się ładnie jej przeprosić.

Ptaszek z wiersza pt. ''Spóźniony słowik'' nie zachowuje się jak beztroski człowiek, ponieważ zawsze bardzo troszczył się o to, żeby jego bliscy nie musieli się o niego martwić.

Jeśli o danej osobie powiemy, że się ROZPROMIENIŁA, oznacza to, że stała się radosna.

Jeśli o danej osobie powiemy, że się ROZPROMIENIŁA, oznacza to, że stała się smutna.

Epitet to wyraz w tekście literackim, który jest określeniem rzeczownika. Zwykle pokazuje właściwości opisywanych osób, przedmiotów, zwierząt, roślin i zjawisk.

Przykłady epitetów: wysokie czoło, szata wzorzysta, ręce dobre jak szafirek po deszczu.

Dzięki epitetom odbiorca łatwiej może sobie wyobrazić przedstawiane w wierszu sytuacje.

Przykłady epitetów: wysokie czoło, szata wzorzysta, ręce dobre, zielona żaba, białe chmury.

Jeśli ktoś traktuje daną osobę lub rzecz bez dostatecznej uwagi lub szacunku, mówi się, że jej nie LEKCEWAŻY.

Jeśli ktoś traktuje daną osobę lub rzecz bez dostatecznej uwagi lub szacunku, mówi się, że ją LEKCEWAŻY.

Nastrój utworu to uczucia i wrażenia, które towarzyszą osobie mówiącej w wierszu.

Nastrój utworu to uczucia i wrażenia, które nie towarzyszą osobie mówiącej w wierszu.

Ożywienie polega na nadawaniu przedmiotom, pojęciom, zjawiskom cech istot żywych, np. marzenia biegają po łące.

Ożywienie nie polega na nadawaniu przedmiotom, pojęciom, zjawiskom cech istot żywych, np. marzenia nie biegają po łące.

Bohater to postać, która występuje w utworze literackim i bierze udział w opisywanych wydarzeniach.

Bohater to postać, która nie występuje w utworze literackim i nie bierze udziału w opisywanych wydarzeniach.

Osoba, która napisała książkę, to jej AUTOR. Natomiast postać, która w utworze literackim opowiada o wydarzeniach, nazywamy NARRATOREM.

Osoba, która napisała książkę, to jej AUTOR. Natomiast postać, która w utworze literackim NIE opowiada o wydarzeniach, nazywamy NARRATOREM.

Osoba, która napisała książkę, to jej NARRATOR. Natomiast postać, która w utworze literackim opowiada o wydarzeniach, nazywamy AUTOREM.

Znakiem interpunkcyjnym, którego używamy przy zapisywaniu tytułów książek, filmów i dzieł sztuki, jest CUDZYSŁÓW. Używając komputera, tytuły i cytaty możemy zapisać pochyłą czcionką, czyli kursywą.

Znakiem interpunkcyjnym, którego używamy przy zapisywaniu tytułów książek, filmów i dzieł sztuki, jest DWUKROPEK. Używając komputera, tytuły i cytaty możemy zapisać pochyłą czcionką, czyli kursywą.

Znakiem interpunkcyjnym, którego używamy przy zapisywaniu tytułów książek, filmów i dzieł sztuki, jest ŚREDNIK. Używając komputera, tytuły i cytaty możemy zapisać pochyłą czcionką, czyli kursywą.

Rymy to niepodobne lub niejednakowo brzmiące końcowe części wyrazów. Nie występują zazwyczaj na końcu wersów.

Rymy to podobnie lub jednakowo brzmiące końcowe części wyrazów. Występują zazwyczaj na końcu wersów.

Katalog biblioteczny nie jest uporządkowanym alfabetycznie spisem książek. Nie może być ułożony według nazwisk autorów, tytułów lub tematycznie. Nie wyróżniamy: katalogu alfabetycznego, tytułowego i rzeczowego.

Katalog biblioteczny jest uporządkowanym alfabetycznie spisem książek. Może być ułożony według nazwisk autorów, tytułów lub tematycznie. Wyróżniamy: katalog alfabetyczny, tytułowy i rzeczowy.

Notatkę sporządzamy, aby szybciej i łatwiej zapamiętać treść przeczytanej lektury lub wiadomości z lekcji.

Pisząc notatkę używamy krótkich, prostych zdań.

Podczas pisania notatki zachowujemy czytelny i przejrzysty układ tekstu.

W notatce nie wyróżniamy najistotniejszych wiadomości - nie używamy kolorów, strzałek, ramek i podkreśleń.

J. Kulmowa w wierszu pt. ''Marzenia'' opisuje bohatera lirycznego - ucznia, który narzeka, że nie lubi chodzić do szkoły, bo nie może tam zabierać ze sobą marzeń.

W wierszu pt. ''Marzenia'' rosną one w domu ucznia, który po powrocie ze szkoły stwierdza, że są „za dalekie (...) i za duże”.

Bohaterowi wiersza pt. ''Marzenia'' żal dziecięcych marzeń, w szkole nabywa nowej wiedzy, dojrzewa i jego marzenia się zmieniają.

Marzenia nie zostały w wierszu pt. ''Marzenia'' uosobione, nie mają cech ludzi - nie odbywają podróży i nie rosną.

W wierszu pt. ''W klasie'' J. Twardowskiego pokazano uczniów w czasie lekcji.

Bohaterowie wiersza pt. ''W klasie'' ryczą, krzyczą, biją, skaczą, piszczą, wyją, chrapią, drapią, biegają, ciągną...

W wierszu pt. ''W klasie'' J. Twardowskiego panuje głośna, hałaśliwa atmosfera.

W wierszu pt. ''W klasie'' J. Twardowskiego nie pokazano uczniów w czasie lekcji.

sylwetce, figurze, twarzy, cerze, włosach, sposobie mówienia, sposobie poruszania się.

sposobie mówienia, sposobie poruszania się.

figurze, włosach, sposobie poruszania się.

sylwetce, figurze, włosach, sposobie mówienia, sposobie poruszania się.

Obie części porównania są zwykle połączone słowami: jak, jakby, niby, czym.

Porównanie to zestawienie DWÓCH zjawisk, przedmiotów lub osób, mające na celu wskazanie ich wzajemnego podobieństwa.

Porównanie to zestawienie DZIESIĘCIU zjawisk, przedmiotów lub osób, mające na celu wskazanie ich wzajemnego podobieństwa.

Przykłady porównań: wpatrywał się w nią jak w obrazek, wysoki jak topola, wyrwał się (wyskoczył) jak filip [w gwarowym określeniu zająca, nie jako imię chłopca] z konopi.

Z ''Samochwały'' Jana Brzechwy.

Z ''Samochwały'' Juliana Tuwima.

Z ''Lenia'' Jana Brzechwy.

To fragment ''Pana Tadeusza'' Adama Mickiewicza.

Podmiot liryczny to osoba mówiąca w wierszu, która wyraża swoje uczucia, przeżycia, przemyślenia i poglądy.

Podmiot liryczny nie jest osobą mówiącą w wierszu, która wyraża swoje uczucia, przeżycia, przemyślenia i poglądy.

Wyrazy bliskoznaczne (synonimy) nie mają tego samego lub podobnego znaczenia.

Wyrazy bliskoznaczne (synonimy) mają to samo lub podobne znaczenie.

nazwie przedmiotu, przeznaczeniu, wielkości, kolorze, kształcie, rodzaju materiału, z którego jest on zrobiony, cechach szczególnych wyróżniających rzecz spośród innych, własnej ocenie.

przeznaczeniu, wielkości, własnej ocenie.

kolorze, kształcie, cechach szczególnych wyróżniających rzecz spośród innych, własnej ocenie.

nazwie przedmiotu, kolorze, kształcie, rodzaju materiału, z którego jest on zrobiony.

Rytm to powtarzanie się różnych elementów w wierszu, np. jednakowej liczby sylab w kolejnych wersach.

Rytm nie jest powtarzaniem się różnych elementów w wierszu, np. jednakowej liczby sylab w kolejnych wersach.

Adresat to osoba, do której skierowany jest utwór.

Adresatem MOŻE być przedmiot, zjawisko lub pojęcie.

Osoba mówiąca w wierszu kieruje do adresata swoje przemyślenia, przekazuje własne uczucia i doznania.

Adresatem NIE MOŻE być przedmiot, zjawisko lub pojęcie.

Wczoraj, zielono, pochmurnie, biało, przy urzędzie.

Pisała, rysowała, spała, oglądała, ćwiczyła.

Kot, chomik, żółw, zając, biegał.

Dziesiąty, ściana, medal, zrobiło, przy kościele.

Wydarzenia przedstawione w utworach literackich mogą być realistyczne i fantastyczne.

Wydarzenia realistyczne - inaczej prawdopodobne - to takie, które mogłyby zdarzyć się w rzeczywistości.

Wydarzenia fantastyczne - inaczej nieprawdopodobne - to takie, które nie mają miejsca w świecie rzeczywistym.

Postacie w utworze, podobnie jak wydarzenia, nie mogą być realistyczne i fantastyczne.

Legenda to opowieść ludowa przekazywana z pokolenia na pokolenie, zawierająca elementy fantastyczne oraz realistyczne.

Legenda dotyczy historycznych miejsc, osób i zdarzeń.

Tematem legend MOGĄ być na przykład początki państw i miast oraz pochodzenie zjawisk przyrody.

Tematem legend NIE MOGĄ być na przykład początki państw i miast oraz pochodzenie zjawisk przyrody.

''O Lechu, Czechu i Rusie''

''Kopciuszek''

''Bajka o rybaku i rybce''

''Pan Tadeusz''

Plan wydarzeń piszemy po to, aby z łatwością zapamiętać najważniejsze wydarzenia z przeczytanego tekstu (dlatego zapisujemy je w punktach).

Planu wydarzeń nie piszemy po to, aby z łatwością zapamiętać najważniejsze wydarzenia z przeczytanego tekstu (dlatego zapisujemy je w punktach).

Utwór pt. ''Pani Twardowska'' nawiązuje bowiem do znanej legendy o panu Twardowskim, który podpisał cyrograf, obiecując diabłu swoją duszę w zamian za korzystanie z jego posług.

Świat przedstawiony w ''Pani Twardowskiej'' jest przede wszystkim komiczny ze względu na postaci występujące w utworze (np. Mefistofeles, nie straszy, jak na diabła przystało, ale śmieszy).

Język ''Pani Twardowskiej'' pełen jest komizmu słownego. Komiczne są m.in. określenia działań Twardowskiego w karczmie: „Do łba przymknął trzy rureczki”, „Wytoczył ze łba pół beczki”.

Tytułowa bohaterka - Pani Twardowska - to kobieta, która nie wzbudziła przerażenia w samym diable.

PRZYMIOT to inaczej pozytywna cecha charakteru lub właściwość czegoś, np. Przymioty Magdy sprawiają, że cieszy się sympatią wielu osób.

PRZYMIOT to inaczej negatywna cecha charakteru lub właściwość czegoś, np. Przymioty Magdy sprawiają, że nie cieszy się sympatią wielu osób.

SZYKOWNĄ możemy nazwać taką osobę lub rzecz, która jest elegancka i modna, np. W białej koszuli i krawacie wyglądał bardzo szykownie.

SZYKOWNĄ nie możemy nazwać takiej osoby lub rzeczy, która jest elegancka i modna, np. W białej koszuli i krawacie nie wyglądał bardzo szykownie.

Jeśli jakaś rzecz RADUJE nasze OKO lub NIE MOŻEMY ODERWAĆ OD NIEJ OCZU, to znaczy, że patrzymy na nią z przyjemnością, np. Widok kwitnącego bzu radował nasze oczy.

Jeśli jakaś rzecz nie RADUJE naszego OKA lub MOŻEMY ODERWAĆ OD NIEJ WZROK, to znaczy, że nie patrzymy na nią z przyjemnością, np. Widok kwitnącego bzu nie radował naszych oczu.

Gdy ktoś uprzejmie chwali nasz wygląd, zachowanie lub umiejętności, mówimy, że nas KOMPLEMENTUJE, np. Jesteś mądry i odważny - komplementowała mnie wychowawczyni.

Gdy ktoś nie chwali naszego wyglądu, zachowania lub umiejętności, mówimy, że nas nie KOMPLEMENTUJE.

LEŻEĆ JAK ULAŁ powiemy o obraniach, które są dobrze dopasowane, w sam raz, np. Ta nowa sukienka leży jak ulał.

LEŻEĆ JAK ULAŁ nie powiemy o obraniach, które nie są dobrze dopasowane, w sam raz.

OBRZUCAĆ KOGOŚ SZYDERSTWAMI powiemy o osobie, która wyśmiewa innych, mówiąc im wiele pogardliwych, drwiących słów, np. Uczniowie kl. III obrzucili Jolę szyderstwami, gdy zwróciła im uwagę.

OBRZUCAĆ KOGOŚ SZYDERSTWAMI nie powiemy o osobie, która nie wyśmiewa innych, nie mówiąc im żadnych pogardliwych, drwiących słów.

Baśń to opowieść o niezwykłych, fantastycznych bohaterach i zdarzeniach, rozgrywająca się w bliżej nieokreślonym miejscu i czasie.

Baśń kończy się zazwyczaj zwycięstwem dobra nad złem.

W baśniach występują: księżniczki, rycerze, smoki, wróżki, skrzaty, czarownice, mówiące zwierzęta oraz magiczne przedmioty (latający kufer, czarodziejska różdżka, zaczarowany młynek).

Przykładem baśni jest ''Pan Tadeusz'' Adama Mickiewicza.

Dialog to rozmowa co najmniej dwóch osób na określony temat.

Dialog to dłuższa wypowiedź jednej osoby, kierowana do siebie samej albo do milczącego odbiorcy - widza, słuchacza lub czytelnika.

Zaproszenie to forma wypowiedzi, której celem jest zachęcenie danej osoby do udziału w jakimś wydarzeniu, np. w uroczystości urodzinowej lub koncercie.

Gdy zapraszasz kogoś osobiście, postaraj się tak dobierać słowa, aby ta osoba czuła, że naprawdę zależy Ci na jej obecności na spotkaniu.

Niezbędnymi elementami zaproszenia są: adresat, czas + miejsce, nadawca, nazwa wydarzenia, informacje szczegółowe (np. atrakcje), podpis nadawcy.

Do rówieśników i osób nieznajomych możesz pisać swobodniejszym językiem w tonie żartobliwym.

Przyimek + rzeczownik = wyrażenie przyimkowe.

Przyimek + czasownik = wyrażenie przyimkowe.

Na, w, przez, do, nad, po, pod.

Skakała, kot, szkoła, osiem, wysoko.

Do, ponad, w szkole, karty, szukał.

Szary, biało, zdziwiła się, do, jeden.

Przecinek stawia się zawsze przed spójnikami: że, aby, żeby, gdyż, bo, chociaż, zatem, ponieważ, jeżeli, jeśli, lecz, czyli, ale, więc, dlatego.

Przed spójnikami: i, oraz, lub, albo, ani, czy najczęściej NIE STAWIA się przecinków.

WYJĄTKI: w sytuacjach, gdy spójnik powtarza się w zdaniu po raz drugi i kolejny, stawiamy przecinek przed powtórzonym spójnikiem i kolejnym, np. Okazało się, że i królewna Śnieżka, i krasnoludki lubią muzykę.

Przed spójnikami: i, oraz, lub, albo, ani, czy najczęściej STAWIA się przecinki.

Charles Perrault

Aleksander Puszkin

Adam Mickiewicz

Jan Brzechwa

EGOISTA to osoba, która dba jedynie o własne dobro, np. Mój brat to okropny egoista - schował słodycze, które dostaliśmy od babci i zjadł je zupełnie sam!

EGOISTA to osoba, która nie dba jedynie o własne dobro, np. Mój brat nie jest egoistą - nie tylko sprawiedliwie podzielił się słodyczami, które dostaliśmy od babci, ale też dał mi kilka swoich cukierków!

Główną myśl zawartą w utworze, wynikającą z przedstawionych zdarzeń lub wypowiedzianą wprost, zwykle w zakończeniu, nazywamy morałem lub przesłaniem.

Głównej myśli zawartej w utworze, wynikającej z przedstawionych zdarzeń lub wypowiedzianej wprost, zwykle w zakończeniu, nie nazywamy morałem lub przesłaniem.

Ustna albo pisemna wypowiedź, której celem NIE JEST wyrażenie wdzięczności, to podziękowanie.

W podziękowaniu dziękujemy innym za otrzymane życzenia lub pomoc, wyświadczoną przysługę lub uzyskane wsparcie.

W zależności od tego, kto jest odbiorcą podziękowania, może mieć ono charakter grzecznościowy lub bardziej osobisty.

Ustna albo pisemna wypowiedź, której celem JEST wyrażenie wdzięczności, to podziękowanie.

nazw państw, regionów, miast, dzielnic, wsi, np. Polska, Mazowsze, Warszawa, Mokotów, Borowie.

nazw mieszkańców państw i regionów, np. Polska - Polak, Kaszuby - Kaszub.

nazw mieszkańców miast, dzielnic, wsi (np. Gdańsk - gdańszczanin, Wrzesz - wrzeszczanin, Sierakowice - sierakowiczanin) oraz przymiotników pochodzących od nazw państw, regionów, miast, dzielnic, wsi, np. Polska - język (jaki?) polski, Poznań - koziołki (jakie?) poznańskie.

Zdanie zawiera orzeczenie (np. Zakończenie roku szkolnego odbędzie się w środę.), zaś równoważnik zdania nie ma orzeczenia (np. Zakończenie roku szkolnego w środę.)

Zdanie nie zawiera orzeczenia,

równoważnik zdania ma orzeczenie.

synonimy.

antonimy.

Orzeczenie to część zdania, która nazywa czynności lub stany. Najczęściej jest wyrażona czasownikiem w formie osobowej. Odpowiada na pytania: co robi?, co się z nim dzieje?, np. Ola poszła na spacer.

Orzeczenie to część zdania, która nazywa wykonawcę czynności. Najczęściej jest wyrażony rzeczownikiem w mianowniku. Odpowiada na pytania: kto?, co?, np. Ola poszła na spacer.

Podmiot to część zdania, która nazywa czynności lub stany. Najczęściej jest wyrażona czasownikiem w formie osobowej. Odpowiada na pytania: co robi?, co się z nim dzieje?, np. Bartek jeździ na rowerze.

Podmiot to część zdania, która nazywa wykonawcę czynności. Najczęściej jest wyrażony rzeczownikiem w mianowniku. Odpowiada na pytania: kto?, co?, np. Bartek jeździ na rowerze.

Orzeczenie + podmiot = części zdania.

Orzeczenie + podmiot = części mowy.

''Dyzio marzyciel'' J. Tuwima to utwór, w którym poeta żartuje z leniuszków i łakomczuszków. Tytułowy Dyzio leżąc na zielonej łące marzy o tym, jakby to było cudnie, gdyby cały świat był słodki i do schrupania.

''Dyzio marzyciel'' J. Tuwima to utwór, w którym poeta nie żartuje z leniuszków i łakomczuszków. Tytułowy Dyzio leżąc na łące nie marzy o tym, jakby to było cudnie, gdyby cały świat był słodki i do schrupania.

Ogłoszenia zamieszczają firmy poszukujące pracowników, osoby chcące znaleźć pracę, ludzie mający coś do sprzedania/ oddania/ kupienia, oraz osoby, które coś zgubiły/ znalazły.

Ogłoszeń nie zamieszczają firmy poszukujące pracowników, osoby chcące znaleźć pracę, ludzie mający coś do sprzedania/ oddania/ kupienia, oraz osoby, które coś zgubiły/ znalazły.

Komiks to historia obrazkowa z tekstem ograniczonym zwykle do wypowiedzi bohaterów, które są umieszczone w charakterystycznych dymkach.

Przykładem komiksu jest ''Kajko i Kokosz. Szkoła latania'' Janusza Christy.

Komiks nie jest historią obrazkową z tekstem ograniczonym zwykle do wypowiedzi bohaterów, które są umieszczone w charakterystycznych dymkach.

Przykładem komiksu nie jest ''Kajko i Kokosz. Szkoła latania'' Janusza Christy.