Անտառապահի տնակի առաջ

Խարույկն իր խաղաղ ծուխն էր ծածանում,

Եվ խարույկի մոտ եղևնին կանաչ

Սոճու հետ սիրով զրույց էր անում:

Կախվել է ժայռը անդունդի եզրին

Եվ հավիտյան էլ կախված մնա թող,

Քանի քարեղեն զանգվածը նրա

Մասրենու համար երկինք է ու հող:

Չվող թռչուններն անցան գնացին

Պարան առ պարան,

Շարան առ շարան անցան գնացին:

Ականջների մեջ

Վերջին որոտի կանչերը տարան

Ու վերջին կանաչ-կարմիրը տարան

Իրենց թեերին:

Հայաստա՛ն, անունդ տալիս,

Ժայռի մեջ մի տուն եմ հիշում,

Ալևոր կամուրջի հոնքին

Ծիծեռի մի բույն եմ հիշում,

Թեքված մի մատուռ եմ հիշում

Եվ բերդի տեղահան մի դուռ,

Ավերակ տաճարի մի վեմ

Եվ բեկված մի սյուն եմ հիշում:

Դուք ինձ չե՞ք ասի, որբացած բներ,

Ի՞նչ էին խոսում իրար ականջի

Արագիլները չվելուց առաջ:

-ՏԱՌԱՊՈՒՄ ԷԻՆ:

Եղյամն էր սնկի գլուխն արծաթում,

Մրսում էր կարծես վայրի նշենին,

Հանգստանում էր հողմը բացատում՝

Ականջն ամպրոպի ազդանշանին։

Առաջին սերս ձնծաղիկի պես

Ձնհալի միջից մի անգամ ժպտաց,

Ինձ ոտից գլուխ մի անգամ չափեց

Եվ իսկույն փակեց աչիկները թաց։

Վայելում էր տաք թանապուր,

Լավաշ ու սամիթ

Աշխատավոր մի գերդաստան՝

Պարզ ու միամիտ:

Հիմա այդ մեծ գերդաստանից

Ոչ մեկը չկա…

Ես եմ մնում լոկ իբրև հուշ

Եվ իբրև վկա:

Գուշակեցեք, խնդրեմ,

Մարգարեներ, հիմա,

Ես ձեր ճորտը լինեմ,

Թե մինչև ե՞րբ պիտի

Ես իմ տան մեջ՝ միակ

Ավելորդը լինեմ։