สตรีไทยในอดีต มีหน้าที่หลักในการทำงานบ้าน ทำมาหากิน ดูเเลครอบครัว ไม่มีบทบาทเป็นผู้นำ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชนชั้นไพร่และทาส

ในสมัยสุโขทัยมีการกำหนดกฎเกณฑ์อนุญาตให้สตรีไทยบวชชีได้ เมื่ออายุช่วงวัย 50 ปี สามารถพ้นจากสถานะทาส

ภรรยาฐานะ กลางทาสี คือ อนุภรรยาที่สามีไปขอมาเลี้ยงดู

ภรรยาฐานะ กลางนอก คือ ภรรยาที่ชายไปขอไถ่ตัวมาเลี้ยง

รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงให้งดการเอาผู้หญิงมาหัดละคร

รัชกาลที่ 4 และรัชกาลที่ 5 ทรงให้สตรีไทยมีโอกาสได้รับการศึกษาโดยเฉพาะสตรีชนชั้นสูงและชนชั้นกลาง ทำให้สถานภาพสตรีสูงขึ้น

ในสมัยรัชกาลที่ 5 ผู้หญิงพ้นจากความเป็นทาส ทำให้ผู้หญิงซึ่งมีสถานะเป็นแม่และเมียสามารถพึงพาตนเองได้ทางระบบเศรษฐกิจ

ผู้หญิงถูกยกฐานะให้มีความเท่าเทียมกับผู้ชายภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2

ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวไม่ทรงยกผู้หญิงฝ่ายในให้เเก่เชื้อราชวงศ์และขุนนางที่มีความดีความชอบเพราะว่าทรงเห็นว่ามิได้เป็นเชลยทัพมา