Święta ta w Kościele

szczególnie jest czczona.

To Pana Jezusa

babunia rodzona.

Wielki święty z Padwy,

szczególnie jest czczony

przez tych, co szukają

rzeczy zaginionych.

Wśród niebieskich chórów

wspaniale się czuje.

Jest patronką śpiewu,

chórem dyryguje.

Fatimskie dziecko

proste, ubogie,

szybko przebyło

do nieba drogę.

Choć dojrzała w latach,

przy nadziei była,

gdy ją Matka Boża

w górach odwiedziła.

Przygarniał chłopców zaniedbanych,

wiedział, że każdy chce być kochany.

Budował szkoły i internaty,

choć tylko w miłość był bogaty.

Bohater dziewica,

wódz i męczennica.

Choć generałem nie była,

wolność Francji wywalczyła.

Boże Miłosierdzie

najuboższym głosił.

Papież nasz kochany

jego imię nosił.

Każde słowo Pana

w sercu swym chowała.

Pierwsza zmartwychwstałego

Chrystusa ujrzała.

Chwałę Niepokalanej

głosił wciąż w zachwycie.

W obozie za bliźniego

oddał własne życie.

Szaweł nań wołano,

zanim się nawrócił.

Gdy spotkał Jezusa,

grzechy swe porzucił.

Bogu oddał wszystkie

siły i zdolności,

ucząc ludzi wiary,

nadziei, miłości...

Żył Bożą miłością,

nie tylko ją głosił.

Rany Chrystusowe

na swym ciele nosił

Nędzarzy Kalkuty

z ziemi podnosiła.

Porzuconym dzieciom

czułą matką była.

Jej gest miłosierny

Pan Jezus rozsławił,

gdy odbicie swej twarzy

na chuście zostawił.

By biednego żebraka

ocalić przed chłodem,

płaszcz swój bez namysłu

przeciął na połowę.

Imię jego w ludzkiej pamięci nie zginie.

O miłość na świecie

módl się święty...

Nędzarzy Kalkuty

z ziemi podnosiła.

Porzuconym dzieciom

czułą matką była.

Wszyscy zakochani

nie wiedzieć dlaczego,

modlą się gorliwie

do tego świętego

Był praskim biskupem,

sprawiedliwym mężem,

co pogan nawracał

słowem, nie orężem.