Խաղաղությո՜ւն ձեզ, մեր անբա՛խտ պապեր,

Ձեզ տանջող ցավը մե՛զ էլ է պատել։

Այժըմ, տըխրության թե քեֆի ժամին,

Մենք էլ՝ օրհնելիս մեր զավակներին՝

Ձեր խոսքն ենք ասում. ― «Ապրե՛ք, երեխե՛ք,

Բայց մեզ պես չապրեք...»

Ու վեր կացա ես, որ մեր հայրենի օրենքովը հին՝

Վերջին հանգիստը կարդամ իմ ազգի անբախտ զոհերին,

Որ շեն ու քաղաք, որ սար ու հովիտ, ծովից մինչև ծով

Մարած են, մեռած, փըռված ու ցըրված հազար հազարով...

Տանում ենք հընուց մեր գանձերն անգին,

Մեր գանձերը ծով,

Ինչ որ դարերով

Երկնել է, ծընել մեր խորունկ հոգին

Հայոց լեռներում,

Բարձըր լեռներում։

Մանուկները գոռում, գոչում,

Լալիս էին աղեկեզ.

— Նա՛նի, նա՛նի, հաց ենք ուզում,

Վե՛ր կաց, նա՛նի, հաց տուր մեզ։

Սարի լանջին, ժայռի տակ,Ջուր էր բըխում սառնորակՈւ ցրվելով խոտերումԻզուր ճահիճ էր դառնում։

Արի՛, գութան, վարի՛, գութան,

Օրն եկել է, ճաշ դառել,

Առը շուռ տուր, խոփիդ ղուրբան,

Օրհնյալ է աստված, հորովե՜լ։

Ոչ հատակն է գտնում անվերջ

Ու ոչ հասնում երկնքին...

Հայոց վշտի մեծ ծովի մեջ

Տառապում է իմ հոգին:

Կանգնեցի խոժոռ, մենակ ու հաստատ, Մասիսի նըման,

Կանչեցի թըշվառ էն հոգիներին՝ ցըրված հավիտյան

Մինչև Միջագետք, մինչև Ասորիք, մինչև Ծովն հայոց,

Մինչև Հելլեսպոնտ, մինչև Պոնտոսի ափերն ալեկոծ

Կանաչ, վիթխարի ընկուզենու տակ,Իրենց հասակի կարգով, ծալպատակ,Միասին բազմած,Մի շըրջան կազմած,Քեֆ էին անումԵվ ուրախանումՄեր հըսկա պապերն ու մեր հայրերը՝Գյուղի տերերը։