W ciemnosmreczyńskich skał zwaliska,

Gdzie pawiookie drzemią stawy,

Krzak dzikiej róży pąs swój krwawy

Na plamy szarych złomów ciska.

Cóż więc jest? Co zostało nam, co wszystko wiemy,

dla których żadna z dawnych wiar już nie wystarcza?

Jakaż jest przeciw włóczni złego twoja tarcza,

człowiecze z końca wieku?... Głowę zwiesił niemy.

A może byśmy tak, jedyna,

Wpadli na dzień do Tomaszowa?

Może tam jeszcze zmierzchem złotym

Ta sama cisza trwa wrześniowa…

Ktokolwiek jesteś bez ojczyzny

Wstąp tu, gdzie czekam po kryjomu:

W ugornej pustce jałowizny

Będziemy razem nie mieć domu.

Czy­li to bę­dzie w So­fii, czy też w Wa­szyng­to­nie.

Od egip­skich pi­ra­mid do śnie­gów To­bol­ska

Na ty­sią­cz­ne się wior­sty roz­sia­dła nam Pol­ska,

Pa­pu­ga wszyst­kich lu­dów - w cier­nio­wej ko­ro­nie.

Gdy się mia­ło szczę­ście, któ­re się nie tra­fia:

czy­jeś cia­ło i zie­mię całą,

a zo­sta­nie tyl­ko fo­to­gra­fia,

to - to jest bar­dzo mało...

Niechaj tam inni księgi piszą. Nawet

niechaj im sława dźwięczy jak wieża studzwonna,

ja ksiąg pisać nie umiem, a nie dbam o sławę —

serwus, madonna.

Już dzią­sła prze­żar­te szkor­bu­tem,

już nogi spuch­nię­te i mar­twe,

już ko­niec, już płu­ca wy­plu­te -

lecz palą się oczy otwar­te.

Upominamy się na ziemi,

o którą nie graliśmy w kości,

o którą milion padł w bitwach,

o jasne prawdy, o zboże wolności,

o rozum płomienny,

o rozum płomienny,

upominamy się codziennie,

upominamy się Partią.

Bez serc, bez nerek, bez mięsa od kości,

o, najwierniejszy posągu człowieka,

trwały, popogrzebny

szkielecie,

arcydzieło portretowej rzeźby!

Żyjesz tu, teraz. Hic at nunc.

Masz jedno życie, jeden punkt.

Co zdążysz zrobisz, to zostanie.

Choćby ktoś inne mógł mieć zdanie.

Mam dwa­dzie­ścia czte­ry lata

Oca­la­łem

Pro­wa­dzo­ny na rzeź.

właściwy pojedynek Apollona

z Marsjaszem

(słuch absolutny

kontra ogromna skala)

odbywa się pod wieczór

gdy jak już wiemy

sędziowie

przyznali zwycięstwo bogu

Nie ma rozpusty gorszej niż myślenie.

Pleni się ta swawola jak wiatropylny chwast

na grządce wytyczonej pod stokrotki.