Rzeźbiarz - trudnił się w ukazywaniu postaci o charakterze religijnym.

Spartański poeta, autor wierszy wzywających do walki w obronie ojczyzny, od jego imienia pochodzi nazwa poezji tyrtejskiej.

Ateński filozof grecki nauczający młodzież; został skazany na śmierć poprzez wypicie cykuty.

Protoplasta gatunku tragicznego w literaturze starożytnej Grecji.

grecki tragikopisarz.

filozof, nauczyciel Platona - był przekonany o niemożności zdobycia pełnej wiedzy o świecie.

grecki malarz przedstawiający sceny batalistyczne związane z wojną w Troi.

bóstwo greckie czuwające nad pieśniarzami zwanymi aojdami.

najsłynniejsza starożytna grecka poetka, autorka wierszy poświęconych miłości i związanym z nią uczuciom.

grecka aktorka tragiczna.

rzymska poetka, założycielka gatunku w literaturze zwanego eposem bohaterskim.

grecka artystka przygotowująca maski, w których aktorzy występowali podczas przedstawień na deskach antycznego teatru.

opowieść o Troi.

opowieść o bohaterstwie Ikara.

opowieść o Sparcie.

opowieść o Półwyspie Peloponeskim.

powieść - retardacje, rozbudowany portret psychologiczny bohaterów;

epos bohaterski - inwokacja, ingerencja bogów w los bohatera, epitety stałe;

liryk - opowiada o miłości, nacechowany erotyzmem i fizycznością - epitety złożone;

panegiryk opiewający bohaterstwo Achillesa - porównania i metafory.

obaj bohaterowie ponoszą zwycięstwo, dochodzi do zgody na terenie Troi;

sława rycerska jest wartością najwyższą, męstwo, odwaga, piękno i sprawność ciała, gwałtownie przeżywane emocje;

godna śmierć to wartość najwyższa, pokonanie przeciwnika odbywa się wbrew wszystkiemu - moralność w walce schodzi na plan dalszy, liczy się zwycięstwo;

żadne z powyższych.

był chciwy i nie powinien zasiadać na tronie w Tebach.

bohater jest zarazem winowajcą (konsekwencje jego zbrodni ponosi cała rodzina i miasto) i ofiarą (życie w hańbie, rozpoznanie ohydy swoich czynów, śmierć jego żony i zarazem matki, wygnanie z Teb).

bohater jest pyszny, dumny i zarozumiały, słowa wróżbity Tyrezjasza traktuje lekceważąco, drwi z kapłana.

bohater był zbyt dociekliwy w odkrywaniu swoich prawdziwych losów.

zapalczywości bohatera, który na nieposłuszeństwo swoich poddanych reagował gniewem i przemocą.

grzechu zabójstwa własnego ojca.

grzechu cudzołóstwa z własną matką.

pysze bohatera - przekonaniu o niesłuszności słów Tyrezjasza, którego bohater oskarża o spisek z Kreonem; zarozumiały bohater chce odkryć prawdę za wszelką cenę.

Edyp rzucił klątwę na samego siebie.

Edyp odpowiada za grzechy własnego ojca - Lajosa, który niegdyś uwiódł i wykorzystał młodzieńca na dworze Pellopsa i Hippodamei.

Nad bohaterem ciąży Fatum - przeznaczenie musi się wypełnić, a bohater nie może od niego uciec. Wybory Edypa prowadzą do katastrofy mimo pozornych sukcesów takich jak pokonanie Sfinksa czy rządy w Tebach.

Edyp cierpi, ponieważ nie przyjmuje do wiadomości, że nie jest nieomylny.

panegiryk.

dramat/tragedia.

epos bohaterski.

komedia.

epejsodion (dialogi i monologi);

kommos (pieśni o charakterze lamentacyjnym);

stasimon (pieśni chóru) i kommos (pieśni żałobne);

epejsodion (dialogi i monologi postaci) oraz stasimon (pieśni chóru).

występowaniu jedynie 3 głównych bohaterów.

jedności czasu (akcja dzieje się w ciągu jednego dnia); miejsca (wydarzenia dzieją się przed pałacem królewskim w Tebach); jedności akcji (jeden główny wątek).

występowaniu podziału dzieła na 3 części kompozycyjne.

Skupieniu uwagi tylko i wyłącznie na jednym, głównym bohaterze.

los Edypa budzi litość (nieświadomość i szlachetność bohatera) i trwogę (wszyscy ludzie podlegają Fatum); tragedia prowadzi do oczyszczenia (katharsis) poprzez przeżycie tych uczuć.

los Edypa budzi wstręt u czytelników, którzy potępiają jego zachowanie i nie chcą powtarzać jego błędów.

tragedia ma zachwycać jedynie na poziomie artystycznym i zaspokajać potrzeby obcowania ze sztuką i pięknem.

Żadna z powyższych opcji nie jest prawidłowa.

Wiem, że nic nie wiem

Non omnis moriar - nie wszystek umrę

Wszystko płynie

Carpe diem - chwytaj dzień

wiersz kozła.

pieśń kozła.

taniec kozła.

ucztę kozła.

zasada stosowności.

zasada nieukazywania scen krwawych.

zasada trzech jedności.

zasada naśladownictwa.

Sofokles

Tespis

Ajschylos

Eurypides

Dionizos

Zeus

Hermes

Hades

bohater,

człowiek o przebitych stopach,

człowiek o spuchniętych, obrzmiałych stopach,

człowiek o spuchniętych dłoniach.

Okres Rzymski

Okres Hellenistyczny

Okres Klasyczny

Okres Archaiczny

Poezja grecka

Poezja patriotyczna

Poezja wojenna

Poezja tyrtejska

wino, miłość i śpiew,

winogrona, romans i taniec,

naturę i jej piękno,

ojczyznę, patriotyzm i wierzenia religijne.

Narodziny ziemii

Narodziny nieba

Narodziny człowieka

Narodziny bogów

grze na cytrze

pojedynku na miecze

recytowaniu poezji

krawiectwie

tak

nie

postawa bohaterska

podniosłe, uroczyste przedstawienie rzeczywistości

nowy model epopei

tragedia grecka